[1] Si linguis hominum loquar et angelorum, caritatem au tem non habeam, factus sum velut aes sonans aut cymbalum tinniens.
[2] Et si habuero prophetiam et noverim mysteria omnia et omnem scientiam, et si habuero omnem fidem, ita ut montes transferam, caritatem autem non habuero, nihil sum.
[3] Et si distribuero in cibos omnes facultates meas et si tradidero corpus meum, ut glorier, caritatem autem non habuero, nihil mihi prodest.
[4] Caritas patiens est, benigna est caritas, non aemulatur, non agit superbe, non inflatur,
[5] non est ambitiosa, non quaerit, quae sua sunt, non irritatur, non cogitat malum,
[6] non gaudet super iniquitatem, congaudet autem veritati;
[7] omnia suffert, omnia credit, omnia sperat, omnia sustinet.
[8] Caritas numquam excidit. Sive prophetiae, evacuabuntur; sive linguae, cessabunt; sive scientia, destruetur.
[9] Ex parte enim cognoscimus et ex parte prophetamus;
[10] cum autem venerit, quod perfectum est, evacuabitur, quod ex parte est.
[11] Cum essem parvulus, loquebar ut parvulus, sapiebam ut parvulus, cogitabam ut parvulus; quando factus sum vir, evacuavi, quae erant parvuli.
[12] Videmus enim nunc per speculum in aenigmate, tunc autem facie ad faciem; nunc cognosco ex parte, tunc autem cognoscam, sicut et cognitus sum.
[13] Nunc autem manet fides, spes, caritas, tria haec; maior autem ex his est caritas.