[1] ຖ້າຢ່າງນັ້ນ ພວກເຮົາຈະວ່າຢ່າງໃດ ເຖິງເລື່ອງອັບຣາຮາມບັນພະບຸລຸດຂອງ^ພວກເຮົາຕາມສາຍເລືອດ?
[2] ຖ້າພຣະເຈົ້າຊົງໃຫ້ເພິ່ນເປັນຄົນຊອບທຳຕໍ່ໜ້າພຣະອົງຍ້ອນສິ່ງທີ່ເພິ່ນເຮັດ ເພິ່ນກໍຄົງມີສິ່ງທີ່ອວດອ້າງໄດ້, ແຕ່ຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າແລ້ວອັບຣາຮາມບໍ່ສາມາດອວດອ້າງໄດ້.
[3] ຕາມທີ່ມີຄຳຂຽນໄວ້ໃນພຣະຄຳພີວ່າ, “ອັບຣາຮາມໄດ້ເຊື່ອພຣະເຈົ້າ ແລະ ຍ້ອນຄວາມເຊື່ອນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຖືວ່າ ເພິ່ນເປັນຄົນຊອບທຳ.”
[4] ສ່ວນຄົນທີ່ເຮັດການ ກໍບໍ່ຖືວ່າຄ່າຈ້າງທີ່ຕົນໄດ້ຮັບນັ້ນເປັນບຳເໜັດ ແຕ່ຖືວ່າເປັນຄ່າແຮງງານທີ່ຕົນໄດ້ເຮັດ.
[5] ສ່ວນຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ອາໄສການປະຕິບັດ ແຕ່ໄດ້ໄວ້ວາງໃຈໃນພຣະອົງ ຜູ້ຊົງໂຜດຄົນບາບໃຫ້ເປັນຄົນຊອບທຳ ຄວາມເຊື່ອຂອງ^ຄົນນັ້ນ ກໍຖືໄດ້ວ່າເປັນຄົນຊອບທຳ.
[6] ກະສັດດາວິດໄດ້ເວົ້າເຖິງຄວາມສຸກຂອງ^ຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຮັບວ່າ ເປັນຄົນຊອບທຳໂດຍບໍ່ໄດ້ອາໄສການປະຕິບັດວ່າ,
[7] “ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຮັບການອະໄພແກ່ການລ່ວງລະເມີດຂອງຕົນ ແລະການຜິດບາບຂອງຕົນໄດ້ຊົງໂຜດປົກບັງໄວ້ແລ້ວ ຜູ້ນັ້ນແຫລະ ກໍເປັນສຸກ
[8] ບຸກຄົນທີ່ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ ບໍ່ໄດ້ຊົງຖືໂທດ ກໍເປັນສຸກ.”
[9] ຖ້າເປັນດັ່ງນັ້ນ, ຄວາມສຸກມີແກ່ຄົນທີ່ໄດ້ຮັບພິທີຕັດແຕ່ພວກດຽວຫລື ຫລືວ່າມີແກ່ຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບພິທີຕັດດ້ວຍ ເພາະເຮົາກ່າວວ່າ, “ອັບຣາຮາມໄດ້ເຊື່ອພຣະເຈົ້າ ແລະເພາະຄວາມເຊື່ອນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຊົງຖືວ່າ ເພິ່ນເປັນຄົນຊອບທຳ.”
[10] ເລື່ອງນີ້ເກີດຂຶ້ນໃນເວລາໃດ? ກ່ອນຫລືຫລັງທີ່ອັບຣາຮາມໄດ້ຮັບພິທີຕັດ? ເກີດຂຶ້ນກ່ອນ ບໍ່ແມ່ນຫລັງຈາກທີ່ເພິ່ນໄດ້ຮັບພິທີຕັດ.
[11] ແລະເພິ່ນໄດ້ຮັບພິທີຕັດນັ້ນ ເປັນເຄື່ອງໝາຍ^ສຳຄັນ ຄືເປັນກາປະທັບຂອງ^ຄວາມ^ຊອບທຳ ຊຶ່ງເກີດດ້ວຍຄວາມເຊື່ອທີ່ເພິ່ນໄດ້ມີຢູ່ ເມື່ອເພິ່ນຍັງບໍ່ທັນໄດ້ຮັບພິທີຕັດເທື່ອນັ້ນ ເພື່ອເພິ່ນຈະໄດ້ເປັນບິດາຂອງ^ຄົນທັງປວງທີ່ເຊື່ອ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າຊົງຖືວ່າເປັນຄົນຊອບທຳ ເຖິງແມ່ນວ່າຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບພິທີຕັດກໍຕາມ.
[12] ແລະເພື່ອເພິ່ນຈະເປັນບິດາຂອງ^ຄົນທັງປວງທີ່ຮັບພິທີຕັດ ແລະບໍ່ພຽງແຕ່ຮັບພິທີຕັດເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ມີຄວາມເຊື່ອຕາມແບບຂອງ^ອັບຣາຮາມ ບິດາຂອງ^ເຮົາ^ທັງຫລາຍ ຊຶ່ງເພິ່ນມີຄວາມເຊື່ອເມື່ອຍັງບໍ່ທັນໄດ້ຮັບພິທີຕັດນັ້ນ.
[13] ພຣະເຈົ້າໄດ້ສັນຍາກັບອັບຣາຮາມ ແລະເຊື້ອສາຍຂອງ^ເພິ່ນວ່າ ໂລກນີ້ຈະເປັນຂອງ^ເພິ່ນ ພຣະເຈົ້າໃຫ້ຄຳສັນຍານີ້ ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນອັບຣາຮາມຖືຮັກສາກົດບັນຍັດ ແຕ່ຍ້ອນເພິ່ນໄດ້ເຊື່ອ ແລະພຣະເຈົ້າຖືວ່າເພິ່ນເປັນຄົນຊອບທຳ.
[14] ຖ້າວ່າຄົນທີ່ຖືຕາມກົດບັນຍັດນັ້ນ ຈະເປັນເຈົ້າຂອງ^ມໍຣະດົກ ແລ້ວຄວາມເຊື່ອກໍບໍ່ມີປະໂຫຍດຫຍັງໝົດ ແລະພຣະສັນຍາກໍບໍ່ມີຄຸນຄ່າເລີຍ.
[15] ກົດບັນຍັດເປັນເຫດໃຫ້ພຣະເຈົ້າໂກດຮ້າຍ, ແຕ່ບ່ອນໃດທີ່ບໍ່ມີກົດບັນຍັດ ບ່ອນນັ້ນກໍບໍ່ມີການລ່ວງລະເມີດກົດບັນຍັດ.
[16] ດ້ວຍເຫດນີ້ເອງ, ການທີ່ໄດ້ຮັບມໍຣະດົກນັ້ນ ຈຶ່ງຂຶ້ນຢູ່ກັບຄວາມເຊື່ອ ເພື່ອຈະໄດ້ເປັນຕາມພຣະຄຸນ ເພື່ອພຣະສັນຍານັ້ນຈະເປັນທີ່ວາງໃຈແກ່ຜູ້ສືບເຊື້ອສາຍຂອງ^ເພິ່ນທຸກຄົນ ແລະບໍ່ແມ່ນຜູ້ສືບເຊື້ອສາຍທີ່ຖືກົດບັນຍັດພວກດຽວ, ແຕ່ແກ່ບັນດາຄົນທີ່ມີຄວາມເຊື່ອຢ່າງດຽວກັນກັບອັບຣາຮາມ ຜູ້ເປັນບິດາຂອງ^ພວກເຮົາທັງໝົດ.
[17] ຕາມທີ່ມີຄຳຂຽນໄວ້ໃນພຣະຄຳພີແລ້ວວ່າ, “ເຮົາໄດ້ຕັ້ງເຈົ້າໃຫ້ເປັນບິດາຂອງ^ຫລາຍຊົນຊາດ” ຕັ້ງໄວ້ຈຳເພາະພຣະພັກພຣະເຈົ້າທີ່ເພິ່ນໄດ້ເຊື່ອນັ້ນ ຄືພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງບັນດານໃຫ້ຄົນທີ່ຕາຍແລ້ວ ມີຊີວິດຄືນມາ ແລະຊົງເອີ້ນສິ່ງຂອງ^ທີ່ບໍ່ມີ ໃຫ້ເກີດມີຂຶ້ນມາ.
[18] ຝ່າຍອັບຣາຮາມນັ້ນ ເມື່ອບໍ່ມີຄວາມຫວັງທີ່ໜ້າໄວ້ວາງໃຈແລ້ວ ກໍຍັງເຊື່ອໄວ້ວາງໃຈ ມີຄວາມຫວັງວ່າຈະເປັນ “ບິດາຂອງ^ມວນປະຊາຊາດ” ຕາມທີ່ມີຄຳຂຽນໄວ້ໃນພຣະຄຳພີວ່າ, “ເຊື້ອສາຍຂອງ^ເຈົ້າຈະມີຢ່າງຫລວງຫລາຍດັ່ງດວງດາວໃນທ້ອງຟ້າ.”
[19] ເຖິງແມ່ນວ່າ ອັບຣາຮາມມີອາຍຸສັງຂານປະມານຮ້ອຍປີແລ້ວ, ແຕ່ຄວາມເຊື່ອຂອງ^ເພິ່ນບໍ່ໄດ້ລົດນ້ອຍຖອຍລົງເລີຍ ເມື່ອຄິດເຖິງຮ່າງກາຍຂອງຕົນ ທີ່ປຽບເໝືອນຄືຕາຍແລ້ວ ແລະຄິດເຖິງຊາຣາເມຍຂອງ^ເພິ່ນທີ່ເປັນໝັນ.
[20] ເພິ່ນບໍ່ໄດ້ເສຍຄວາມເຊື່ອ ແລະບໍ່ໄດ້ສົງໄສໃນຄຳສັນຍາຂອງ^ພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ຄວາມເຊື່ອຂອງ^ເພິ່ນເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນ, ເພິ່ນຈຶ່ງໄດ້ຖວາຍກຽດຕິຍົດແກ່ພຣະເຈົ້າ.
[21] ເພິ່ນເຊື່ອໝັ້ນວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງຣິດອຳນາດຈະເຮັດໃຫ້ສຳເລັດຕາມພຣະສັນຍາທີ່ມີໄວ້ກັບຕົນ.
[22] ດ້ວຍເຫດນີ້ແຫລະ ໂດຍຄວາມເຊື່ອຂອງ^ອັບຣາຮາມ ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງ “ຊົງຖືວ່າເພິ່ນເປັນຄົນຊອບທຳ.”
[23] ແຕ່ຄຳວ່າ, “ຊົງຖືວ່າເປັນຄົນຊອບທຳ” ບໍ່ໄດ້ຂຽນໄວ້ສຳລັບເພິ່ນຜູ້ດຽວ.
[24] ຄຳເຫລົ່ານີ້ໄດ້ຂຽນໄວ້ສຳລັບເຮົາທັງຫລາຍອີກດ້ວຍ ຊຶ່ງເປັນພວກທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງຖືວ່າເປັນຄົນຊອບທຳ ຄືພວກເຮົາທີ່ເຊື່ອໃນພຣະອົງ ອົງທີ່ບັນດານໃຫ້ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າຂອງ^ພວກເຮົາເປັນຄືນມາຈາກຕາຍ.
[25] ພຣະອົງຜູ້ຊົງຖືກມອບໄວ້ໃຫ້ເຖິງແກ່ຄວາມ^ຕາຍແລ້ວ ເພາະບາບກຳຂອງ^ພວກເຮົາ ແລະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງບັນດານໃຫ້ພຣະອົງເປັນຄືນຂຶ້ນມາຈາກຄວາມ^ຕາຍ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ຊົງຖືວ່າ ເປັນຄົນຊອບທຳຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ.