[1] «آ وهدا آسمانی بادشاهی، هما دَهێن نِشتگێن جنێن‌چُکّانی پئیما بیت که وتی چِراگِش زرتنت و سالۆنکئے پێشوازیا در کپتنت.
[2] چه آیان پنچ نادان اتنت و پنچ دانا.
[3] نادانێن جنکان وتی چِراگ زرتنت بله گۆن وت ٹێلِش نبرت گۆن.
[4] داناێن جنکان چِراگان و اَبێد، ٹێلدانانی تها هم گۆن وت ٹێل برت گۆن.
[5] سالۆنکا آیگا دێر کرت، پمێشکا آ سجّهێن کۆچَنڈان واب کپتنت.
[6] شپنێما کوکّار مَچِّت که ‹هئیّا بیاێت، سالۆنک پێداک اِنت و وشّ‌آتکی کنێت.›
[7] گڑا آ سجّهێن آگاه بوتنت و وتی چِراگانی شَرّ کنگا لگِّتنت.
[8] نادانێن جنکان گۆن داناێن جنکان گوَشت: ‹چه وتی ٹێلان کَمُّکے مارا هم بدئیێت، چیا که مئے چِراگ مِرمِرانْک اَنت.›
[9] داناێن جنکان پَسّئو دات: ‹نه، بلکێن په ماشما سجّهێنان بَسّ مبنت، شما برئوێت چه دُکّانان ٹێل بزورێت.›
[10] بله وهدے آ ٹێلئے گِرگا شتگ‌اتنت، سالۆنک آتک و رَست. هما جنک که تئیار و جاڑیگ اتنت، سالۆنکئے همراهیا سورئے مهمانیا شتنت و مهمانجاهئے دروازگ بند بوت.
[11] رَندا اے دگه جنک هم آتکنت و گوَشتِش: ‹واجه، او واجه! دروازگا په ما پَچ کن.›
[12] بله سالۆنکا پَسّئو تَرّێنت: ‹شمارا راستێنَ گوَشان که من شمارا نزانان.›
[13] «پمێشکا هۆش و سار ببێت چیا که شما آ رۆچ و ساهتا هچَّ نزانێت.
[14] «همے ڈئولا هُدائے بادشاهی، مردێئے پئیما اِنت که سات و سپرێا شت. هِزمتکاری لۆٹتنت و وتی مال و مَڈّی‌ای همایانی دستا دات.
[15] هر هِزمتکاری، آییئے بود و توانئے کِساسا زَرّ دات، یکّے پنچ تالانت، دومی دو تالانت و سئیمی یک تالانتے داتی و وتی سپرا شت.
[16] آ هِزمتکار که آییا پنچ تالانت رَستگ‌اَت، هما دمانا سئوداگریا شت و پنچ تالانتی نَپ رَست.
[17] همے پئیما، آ دومی که دو تالانتی رَستگ‌اَت، دگه دو تالانتی نَپ رَست.
[18] بله هماییا، که یک تالانتے رَستگ‌اَتی، واجهئے زرّی زرت و یک جاگهے زمینا کَلّ کرت و چێری دات.
[19] «بازێن وهدێا رَند، اے هِزمتکارانی هُدابُند پِر ترّت و آتک و چه آیان هسابی لۆٹِت.
[20] هماییا که پنچ تالانت رَستگ‌اَت، دگه پنچ گێشێن تالانتی آورت و گوَشتی: ‹او واجه! تئو منا پنچ تالانت داتگ‌اَت، اے پنچێن گێشێن اَنت که من کَٹِّتگ‌اَنت.›
[21] هُدابُندا گوَشت: ‹شاباش، او وپادار و شَرّێن گُلام! تئو گۆن کمّێن بُنمالا تچک و راست بوتگئے، نون من ترا گێشترێن کارانی زِمّه و ڈُبَّها دئیان، بیا منی شادکامیانی شریکدار بئے.›
[22] هما که دو تالانتی رَستگ‌اَت هم آتک و گوَشتی: ‹او واجه! تئو منا دو تالانت داتگ‌اَت، اِش اَنت دو دگه که چه آ دوێنان من کَٹِّتگ‌اَنت.›
[23] آییئے هُدابُندا گوَشت: ‹شاباش، او وپادار و شَرّێن گُلام! تئو هم گۆن کَمُّکا تچک و راست بوتگئے، ترا هم گێشترێن کارانی ڈُبَّها دئیان، بیا منی شادکامیانی شریکدار بئے.›
[24] «نون هما هِزمتکار آتک که آییا یک تالانتے رَستگ‌اَت، گوَشتی: ‹او واجه! من زانتگ که تئو ترندێن مردے ائے، نکِشتگێنَ رُنئے و چه همۆدا مُچَّ کنئے و برئے که تُهمی دانگے نچَنڈِّتگِت.
[25] پمێشکا چه تُرسا من تئیی داتگێن تالانت زمینا کلّ کرت، اِش اِنت تئیی زَرّ.›
[26] آییئے هُدابُندا پَسّئو دات: ‹او نابود و بێکارێن گُلام! وهدے تئو زانت من نکِشتگێنَ رُنان و اۆدا که تُهمی دانگے نچَنڈِّتگُن، مُچَّ کنان و بران،
[27] گڑا باید اِنت تئو منی داتگێن زَرّ بیاجی و باپاریێئے کِرّا اێر بکرتێننت تانکه چه وتی سپرئے پِر تَرّگا رَند، من وتی زَرّ گۆن سوتّ بگپتێننت.
[28] پمێشکا تالانتا چه اِشیا پَچ گرێت و هماییا بدئیێت که آییئے کِرّا ده تالانت اَنت.
[29] چیا که هرکَسا چیزّے هست، آییا گێشتر دئیگَ بیت تان سررێچ ببیت، بله هرکَسا که نێست، هرچے که هستی هم پَچ گِرگَ بیت.
[30] اے نابودێن گُلاما ڈنّا تَهاریا دئور بدئیێت. اۆدا گرێونت و دَنتان په دنتانَ دْرُشنت.›
[31] «وهدے انسانئے چُکّ گۆن وتی مزنێن شان و مڑاها پرێشتگانی همراهیا کئیت، گڑا وتی پرشئوکتێن تَهتئے سرا نندیت.
[32] آ وهدا سجّهێن کئومانی مردم آرگ و آییئے دێما مُچّ کنگَ بنت و آ، آیان اَنچشَ گیشّێنیت و دو بهرَ کنت که شوانگ وتی بُزان چه مێشان جِتا کنت.
[33] مێشان وتی راستێن نێمگا کنت و بُزان چَپّێن نێمگا.
[34] گڑا بادشاه گۆن آیان که راستێن نێمگا اَنت، گوَشیت: ‹او بَهتاوران که شمارا چه منی پتا برکت رَستگ! بیاێت، اے بادشاهیا وتی میراس کنێت، که چه دنیائے بُنگێجا په شما تئیار کنگ بوتگ.
[35] چیا که وهدے من شدیگ اتان، شما منا ورگ دات. تُنّیگ اتان، منا آپۆ دات. درپَدَر اتان، منا وتی لۆگا جاگه‌اۆ دات.
[36] جاندَر اتان، منا پۆشاکۆ دات. نادْراه اتان، منی هالپُرسی‌اۆ کرت. بندیگ اتان، منی گِندگا آتکێت.›
[37] گڑا هما پهرێزکارێن مردم چه بادشاها جُستَ کننت: ‹او واجه! ما کدی ترا شدیگ دیستگ و ورگ داتگ، تُنّیگ دیستگ و آپ داتگ.
[38] ما کدی ترا دَرپَدَر دیستگ و وتی لۆگان جاگه داتگ، کدی ترا جاندر دیستگ و پۆشاک گوَرا داتگ،
[39] کدی ترا نادْراه یا بندیگ دیستگ و تئیی گِندگا آتکگێن؟›
[40] بادشاه پَسّئوَ دنت: ‹باوَر کنێت، وهدے شما گۆن منی یک کَستر کَسترێن براتێا اے پئیمێن کار کرتگ، گڑا اَلّم بزان گۆن منۆ هم کرتگ.›
[41] «رَندا گۆن همایان که چَپّێن نێمگا اَنت، گوَشیت: ‹او شومّان! چه منی دێما دور بێت و هما جمبورێن آسئے نێمگا برئوێت که هچبرَ نمریت و په شئیتان و آییئے همراهان اڈّ کنگ بوتگ.
[42] چیا که وهدے من شدیگ اتان شما منا ورگ ندات، تُنّیگ اتان آپۆ ندات.
[43] درپَدَر اتان لۆگا نبرت، جاندر اتان پۆشاک گوَرا ندات، نادْراه یا بندیگ اتان و منۆ هالپُرسی نکرت.›
[44] گڑا آ هم جُستَ کننت: ‹او واجه! ما کدی ترا شدیگ، تُنّیگ، دَرپَدَر، جاندر، نادْراه یا بندیگ دیستگ و تئیی هِزمت نکرتگ؟›
[45] گڑا بادشاه آیان اے ڈئولا پَسّئوَ دنت: ‹باور کنێت، وهدے شما گۆن منی هچ کَسترێنێا اے ڈئولێن کار نکرتگ، گڑا اَلّم بزان گۆن منۆ هم نکرتگ.›
[46] پمێشکا اے مردم دێم په اَبدمانێن سِزایا رئونت، بله پهرێزکارێن مردمان نمیرانێن زِندَ رَسیت.»