[1] پَریسی و سَدوکیانی لهتێن مردم ایسّائے کِرّا په آییئے چَکّاسگا آتک و آسمانی نشانیے لۆٹتِش.
[2] بله ایسّایا پَسّئو دات: «وهدے بێگاهَ بیت شما گوَشێت: ‹بۆم و هئوا وشَّ بیت چیا که آسمانئے رَنگ سُهر اِنت.›
[3] سباها گوَشێت: ‹مرۆچی توپّانَ بیت چیا که آسمانئے رَنگ مُج و هۆنچک اِنت.› اے پئیما آسمانئے رنگ و نشانیانی کِساس کنگا زانێت، بله زمانگ و وهدئے نشانیانی کِساس کنگا نزانێت.
[4] شِرّ و زِنهکارێن نَسل و پدرێچ نشانیَ لۆٹیت، بله آیان یونِس نبیئے نشانیا اَبێد، دگه هچ نشانیے دئیگَ نبیت.» رَندا ایسّایا آ یله داتنت و شت.
[5] وهدے مرید مَزَن‌گوَرمئے دومی پهناتا رَستنت زانتِش که نانِش شمُشتگ.
[6] ایسّایا گۆن آیان گوَشت: «هُژّار بێت! چه پَریسی و سَدوکیانی هُمیرا پهرێز کنێت.»
[7] گڑا آ وت‌مان‌وت هبر کنگا لگّتنت: «واجه پمێشکا چُشَ گوَشیت که ما نان گۆن وت نئیاورتگ.»
[8] ایسّایا زانت که چے گوَشگا اَنت، پمێشکا گوَشتی: «او کَمباوران! چیا جێڑگا اێت که ‹گۆن ما نان نێست،›
[9] اَنگت هچّ سرپد نبوتگێت؟! شما آ پنچێن نان شمُشتگ، که پنچ هزار مردما سێرا وارت و چه سر آتکگێن نگنان چُنت سَپت پُرّ کرت؟
[10] یا هما هپتێن نان که چار هزار مردما وارت و سێر کرت و شما چه سر آتکگێنان چُنت سَپت پُرّ کرت؟
[11] گڑا چۆن سَرکِچَ نئوَرێت که من گۆن شما نانانی بارئوا هبر نکرتگ؟ چه پَریسی و سَدوکیانی هُمیرا پهرێز کنێت.»
[12] گڑا مرید سرپد بوتنت که آییا نگوَشتگ چه آرتێن هُمیرا پهرێز بکننت، چه پَریسی و سَدوکیانی درس و تالیما وتا دور بدارنت.
[13] وهدے ایسّا کئیسَریَه پیلیپیئے سرڈگارا آتک، چه وتی مریدان جُستی کرت: «مردم انسانئے چُکّئے بارئوا چے گوَشنت، من کئے آن؟»
[14] آیان پَسّئو دات: «لهتێنَ گوَشیت پاکشۆدۆکێن یَهیا ائے، لهتێنَ گوَشیت اِلیاس نبی ائے، دگه لهتێنَ گوَشیت اِرِمیا نبی ائے یا چه آ دگه نبیان یکّے.»
[15] گڑا چه آیان جُستی کرت: «شما وت منی بارئوا چے گوَشێت، من کئے آن؟»
[16] شَمون پِتْرُسا پَسّئو دات: «تئو مَسیه ائے، نمیرانێن هُدائے چُکّ.»
[17] ایسّایا دَرّاێنت: «او شَمون، او یونائے چُکّ! تئو بَهتاورے ائے، چیا که اے هبر انسانێا په تئو زاهر و پَدّر نکرتگ، منی پت که آسمانا اِنت، آییا پَدّر کرتگ.
[18] ترا گوَشان: تئو پِتْرُس ائے و اے تلارئے سرا من وتی کِلیسائے بنیادا اێرَ کنان که مَرکئے زۆر آییا هچبر پرۆشَ ندنت و آییئے سرا سۆبێنَ نبیت.
[19] من آسمانی بادشاهیئے کلیتان ترا دئیان، زمینئے سرا هرچے که تئو مکنَ کنئے، آسمانا هم مکن کنگَ بیت، هرچے که زمینئے سرا تئو رئوا کنئے آسمانا هم رئوا کنگَ بیت.»
[20] رَندا آییا وتی مرید پرمان کرتنت: «هچکَسا مگوَشێت که من مَسیه آن.»
[21] چه هما وهدا رَند ایسّا گۆن وتی مریدان په تچک و پَدّری هبر کنگا لگّت که «اَلّما، باید اِنت اورْشَلیما برئوان، چه کئومئے کماش، مزنێن دینی پێشوا و شَریَتئے زانۆگرانی دستا سکّی و سۆری بسگّان و کُشگ ببان و سئیمی رۆچا زندگ ببان و جاه بجنان.»
[22] پِتْرُسا آ یک کِرّے کَشّت و په ایراز گوَشتی: «او هُداوند! هُدا چُش مکنات. گۆن تئو هچبر اے پئیما نبیت.»
[23] ایسّایا چَک تَرّێنت و گۆن پِتْرُسا گوَشتی: «او شئیتان! چه منی دێما دور بئے. تئو منی راها بندگا ائے، تئیی هئیال هُدایی هئیالے نه‌اِنت، انسانی هئیالے.»
[24] رَندا ایسّایا مرید لۆٹتنت و گوَشتی: «اگن کَسے لۆٹیت منی رَندگیریا بکنت، باید اِنت وتی دِلئے سجّهێن لۆٹ و واهگان یله بدنت و په ساهئے نَدر کنگا، وتی جندئے سَلیبا بَڈّا بکنت و منی راها گام بجنت.
[25] چیا که، اگن کَسے وتی ساهئے رَکّێنگئے جُهدا بکنت، آییا باهێنیت، بله آ که وتی ساها په منیگیَ باهێنیت، آییا رَکّێنیت.
[26] اگن کَسێا سجّهێن دنیا برسیت، بله وتی ساها بباهێنیت، گڑا آ چۆنێن سۆبے بارت و چے کَٹِّتَ کنت؟ مردم وتی ساها په چِه کیمّتے بها زُرتَ کنت؟
[27] «انسانئے چُکّ گۆن وتی پتئے مزنێن شان و مڑاها پرێشتگانی همراهیا کئیت، گڑا هرکَسا آییئے کرتگێن کارانی مُزّا دنت.
[28] شمارا راستێنَ گوَشان، اِدا لهتێن مردم اۆشتاتگ که تان آیانی دێما انسانئے چُکّئے بادشاهی زاهر مبیت، مَرکئے تاما نچَشنت.»