[1] یک رندے، شَبَّتئے رۆچا ایسّا چه گندمی کِشاران گوَزگا اَت. آییئے مرید شدیگ اتنت و کِشارئے هۆشگان سِندگ و ورگا لگّتنت.
[2] پَریسیان که دیست گۆن ایسّایا گوَشتِش: «بچار! تئیی مرید اَنچێن کارَ کننت که شَبَّتئے رۆچا رئوا نه‌اِنت.»
[3] پَسّئوی دات: «زانا، شما نئوانتگ، وهدے داوود و آییئے همراه شدیگ بوتنت، داوودا چے کرت؟»
[4] هُدائے پاکێن لۆگا شت، هُدائے ناما هئیراتی و پاکوَنڈێن نانی وارتنت که آیانی ورگ نه په آییا رئوا اَت و نه په آییئے همراهان، تهنا په دینی پێشوایان رئوا اَت.
[5] شَریَتا اے هم نئوانتگۆ که مزنێن پرستشگاهئے تها، دینی پێشوا شَبَّتئے بێهُرمتیا کننت بله اَنگت بێمئیار زانگ و لێکَگَ بنت؟
[6] من گۆن شما گوَشان که اِدا چه مزنێن پرستشگاها هم مسترێنے هست‌اِنت.
[7] اگن شما اے هبرئے مانا بزانتێن که گوَشیت: من هئیرات و کُربانیگ کنگئے لۆٹۆک نه‌آن، مِهر و رهمتئے لۆٹۆک آن، گڑا شما آ مردم مئیاریگ نکرتگ‌اتنت که بێمئیار اَنت.
[8] بزانێت من که انسانئے چُکّ آن، شَبَّتئے رۆچئے واهند آن.
[9] چه اۆدا دێما رئوان، ایسّا آیانی کَنیسَها شت.
[10] اۆدا مردے هست‌اَت که دستی هُشک و مُنڈ اَت. لهتێنا په بِڈّ و بُهتام جنَگئے نیمّۆنا چه ایسّایا جُست کرت: «شَبَّتئے رۆچا کَسێئے دْراه کنگ رئوا اِنت یا نه؟»
[11] گۆن آیان گوَشتی: «اگن چه شما کَسێا مێشے هست و شَبَّتئے رۆچا چاتێا بکپیت، هما دمانا مێشا چه چاتا درَ نکنت؟
[12] انسانئے اَرزش چه مێشا باز گێشتر اِنت. پمێشکا شَبَّتئے رۆچا نێکی کنگ رئوا اِنت.»
[13] نون گۆن آ مردا گوَشتی: «دستا شهار دئے.» آییا دست شهار دات و دومی دستئے ڈئولا وشّ و دْراه بوت.
[14] بله پَریسی ڈنّا شتنت و په ایسّائے کۆشارێنگا شئور و سَلاهِش کرت.
[15] وهدے ایسّایا آیانی دِلئے اے هبر زانت، چه اۆدا در کپت. بازێنے آییئے پدا رئوان بوت و آیانی نیاما هرکَس که نادْراه اَت، سجّهێنی دْراه کرتنت.
[16] کَڈّنی کرتنت و گوَشتی: «گۆن کَسّا مگوَشێت من کئے آن.»
[17] اے ڈئول پمێشکا بوت که اِشئیا نبیئے گوَشتگێن هبر سَرجم ببیت:
[18] اے منی هِزمتکار اِنت که من گچێن کرتگ، منا سکّ دۆست اِنت و من چه اِشیا باز وشّ و رَزا آن، من وتی روها اِشیئے سرا اێرَ گێجان، درکئومانی نیاما اے هِزمتکار منی اِنساپ و دادرسیئے جارا پِرّێنیت.
[19] نه جنْگ و مِڑَ کنت و نه جاک و کوکّار و نه کَسے دَمْک و بازاران آییئے تئوارا اِشکنت،
[20] نه که نِزۆر و نَوَهکێن کَلَم و کاشا پرۆشیت و نه مِرمِرانکێن چِراگا کُشیت، تان هما وهدا که اِنساپ و دادرسیا سۆبێن و کامیاب بکنت.
[21] په دنیائے کئومان آییئے نام مزنێن اُمێتے بیت.
[22] هما وهدا مردمان ایسّائے گوَرا یک جِنّی گنۆکے آورت. آ، کۆر و گُنگ اَت. ایسّایا دْراه کرت و آ گِندگ و هبر کنگا لگّت.
[23] سجّهێن مردم په هئیرانی و بَه مانگی گوَشگا لگّتنت: «چُش بوتَ کنت که اے داوود بادشاهئے چُکّ و اۆبادگ اِنت؟!»
[24] بله وهدے پَریسیان اے هبر اِشکت، گوَشتِش: «اے، گۆن جِنّانی سردار بِلزَبولئے سرۆکیا جِنّانَ کَشّیت.»
[25] ایسّایا آیانی اے هئیال زانت و گۆن آیان گوَشتی: «هر مُلکێا که ناتِپاکی بکپیت، آ مُلک گار و زئوالَ بیت و هر شهرے یا لۆگے بهر و بانگ ببیت، برجاهَ نمانیت.
[26] اگن شئیتان وت شئیتانا در بکنت، بزان گۆن وتی جِندا جنْگ اِنت. گڑا آییئے بادشاهی چۆن برجاهَ مانیت؟
[27] اگن من گۆن بِلزَبولئے سرۆکیا جِنّان درَ کنان، گڑا شمئے جندئے چُکّ و مرید گۆن کئیی زۆر و واکا جِنّان درَ کننت؟ اے پئیما، شمئے مرید وت شمارا مئیاریگَ کننت.
[28] بله اگن من گۆن هُدائے روها جِنّان درَ کنان، بزانێت که هُدائے بادشاهی شمئے نیاما رَستگ.
[29] یا چۆن بوتَ کنت، کَسے زۆراورێن مردمێئے لۆگا بپُتریت و آییئے مال و مِلکتا پُل و پانچ بکنت، تان پێسرا آ زۆراورێن مردا مگیپت و مبندیت؟ گڑا آییئے لۆگا پُل و پانچ کرتَ کنت.
[30] کَسے که منی همراه و دۆزواه نه‌اِنت، آ منی بَدواه اِنت، کَسے که مُچّ و یکجاه کنگا گۆن من هۆر نه‌اِنت، آ، شِنگ و شانگ و تَک و پَرکَ کنت.
[31] «پمێشکا شمارا گوَشان که هر گناه و کُپر، بَکشگ و پهِلّ کنگَ بیت، بله هُدائے پاکێن روهئے بارئوا سِلّێن هبر و کُپر، پهِلّ کنگَ نبیت.
[32] هرکَس انسانئے چُکّئے بارئوا سِلّێن هبرے بکنت بَکشگَ بیت، بله آ که پاکێن روهئے بارئوا سِلّێن هبرے بگوَشیت، نه اے دنیایا پهِلّ کنگَ بیت و نه آیۆکێن دنیایا.
[33] «اگن شَرّێن بَر و نیبگَ لۆٹێت، باید اِنت درچک شَرّێنے ببیت، بدێن درچک بدێن بَر و نیبگَ دنت، هر درچک چه آییئے بَرا زانگَ بیت.
[34] او سْیَه‌مارزادگان! شما که وت سِلّ و رَدکار اێت، چۆن شَرّێن هبر کرتَ کنێت؟ چیا که هرچے مردمئے دلا ببیت، هما چه آییئے دپا درَ کئیت.
[35] شَرّێن مردم چه شَرّێن گنج و هَزانگا شَرّێن چیزّ درَ کنت و سِلّێن مردم چه سِلّێن هَزانگا، سِلّێن چیزّ.
[36] شمارا گوَشان که جُست و پُرسئے رۆچا مردمان وتی هر مُپت و ناهودگێن هبرئے هساب دئیگی اِنت.
[37] چیا که تئیی هبر اَنت که ترا بێمئیارَ کننت و تئیی هبر اَنت که ترا مئیاربارَ کننت.»
[38] گڑا لهتێن پَریسی و شَریَتئے زانۆگرا گۆن آییا گوَشت: «او استاد! ما چه تئو نشانیے گِندگَ لۆٹێن.»
[39] ایسّایا آیانی پَسّئوا گوَشت: «شِرّ و زِنهکارێن نَسل و پدرێچ، نشانیَ لۆٹیت، بله یونِس نبیئے نشانیا اَبێد، دگه هچ نشانیے آیان دئیگَ نبیت.
[40] اَنچش که یونِس تان سئے رۆچ و سئے شپا ٹوهێن ماهیگئے لاپا اَت، همے پئیما انسانئے چُکّ تان سئے رۆچ و سئے شپا زمینئے لاپا بیت.
[41] جُست و پُرسئے رۆچا، نئینَوائے مردم گۆن اے زمانگئے مردمان هۆریگا پادَ کاینت و آیان مئیاریگَ کننت، چیا که آ یونِسئے ڈاه و هُژّارباشئے سرا چه وتی گناهان پشۆمان بوتنت. بله نون چه یونِسا مسترێنے اِدا اِنت.
[42] جُست و پُرسئے رۆچا، سَبائے مَلکه گۆن اے زمانگئے مردمان هۆریگا پادَ کئیت و آیان مئیاریگَ کنت، چیا که سَبائے مَلکه چه دنیائے آ دستا آتک تان سُلئیمانئے هِکمتا بِشکنت. بله نون چه سُلئیمانا مسترێنے اِدا اِنت.
[43] «وهدے جِنّے چه کَسێا درَ کئیت، گڑا گیابانانَ رئوت تان په وتی آرامی و آسودگیا، جاهے شۆهاز بکنت، بله چُشێن جاگهے نرسیتی.
[44] گڑا گوَشیت: ‹چه اۆدا که در آتکگان، پدا همۆدا رئوان.› وهدے پِرَ ترّیت و گندیت که آ لۆگ هۆرک و هالیگ، رُپتگ و ساپ و سَلّه اِنت،
[45] گڑا رئوت و چه وتا دگه هپت سِلترێن جِنّ گۆن وتَ کاریت. آ سجّهێن، هۆریگا اۆدا رئونت و اُرد و بُنگَ کننت. اے ڈئولا، آ مردمئے آسر و آکبت چه پێسریگێنا اَنگت بدترَ بیت. اے بدکارێن نسلئے هال هم همے پئیما بیت.»
[46] ایسّا اَنگت گۆن مردمان هبرا اَت که آییئے مات و برات آتک و ڈنّا اۆشتاتنت. آیان گۆن ایسّایا هبر کنگی اَت.
[47] گڑا یکّێا ایسّا سهیگ کرت که «تئیی مات و برات ڈنّا اۆشتاتگ‌اَنت، گۆن تئو هبر کنگَ لۆٹنت.»
[48] ایسّایا پَسّئو دات: «منی مات کئے اِنت و منی برات کئے؟»
[49] پدا آییا وتی مریدانی نێمگا دست شهار دات و گوَشت: «اِش اَنت منی مات و برات.
[50] هرکَس که منی آسمانی پتئے واهگ و رَزائے سرا کارَ کنت، منی برات، منی مات و گهار هما اِنت.»