[1] هما وهدا مرید ایسّائے کِرّا آتکنت و جُستِش کرت: «بارێن، آسمانی بادشاهیا سجّهێنانی مستر و کماش کئے اِنت؟»
[2] ایسّایا کَسانێن چُکّے تئوار کرت، آیانی نیاما اۆشتارێنت و
[3] گوَشتی: «شمارا راستێنَ گوَشان، اگن شما وتا بدل مکنێت و کَسانێن چُکّانی پئیما مبێت، هچبر آسمانی بادشاهیا پاد اێر کرتَ نکنێت.
[4] پمێشکا هرکَس وتا اے چُکّئے ڈئولا بێکِبر بکنت، آسمانی بادشاهیا هما چه سجّهێنان مسترَ بیت.
[5] هرکَس په منی ناما، گۆن وشواهگی اے ڈئولێن چُکّے وتی گوَرا بداریت، بزان آییا منا داشتگ.
[6] «هرکَس، چه اے کسانُکێنان که منی سرا باورمند اَنت یکّێا دێم په گناها ببارت، په آییا گِهتر اِنت که جِنتری تاے آییئے گردنا ببندنت و دریائے جُهلانکیان چَگل بدئینت.
[7] زار و واوئیلا په اے دنیایا که گُمراهیانی سئوَب اِنت. نبیت که مردم رَد مجنت و ٹَگل مئوارت، بله اپسۆز په هما کَسا که رَدیانی ساچۆک و سئوَبسازَ بیت.
[8] «اگن تئیی دست یا پاد ترا دێم په گناها ببارت، آییا بُرّ و دئور دئے، چیا که گۆن دوێن دست و پادان تَهتَرونئے دایمی آسا کپگئے بدلا، په تئو شرتر همِش اِنت که لَنگ و مُنڈ، نمیرانێن زِندئے واهند ببئے.
[9] اگن تئیی چمّ ترا دێم په گناها ببارت، آییا هم در کن و دئور دئے، چیا که گۆن دوێن چمّان دۆزهئے آسا کپگئے بدلا، په تئو شرتر همِش اِنت که گۆن یک چمّێا نمیرانێن زِندئے واهند ببئے.
[10] «هُژّار بێت. چه اے کَسانێنان یکّێا هم کم‌اَرزش مزانێت و اێر مجنێت. من شمارا گوَشان که آسمانا اِشانی پرێشتگ، مُدام منی آسمانی پتئے چِهرگا گندنت.
[11] انسانئے چُکّ په گُنهکار و گارێنانی رَکّێنگا آتکگ.
[12] شما چے گوَشێت؟ اگن کَسێا سد مێش ببیت و چه آیان یکّے گار ببیت، گڑا نئود و نُهێن مێشان کۆها یلهَ ندنت و گارێن مێشئے شۆهازا نرئوت؟
[13] شمارا راستێنَ گوَشان، اگن گارێن مێشا در بگێجیت، چه آ نئود و نُهێن گار نبوتگێنان، په اِشیا گێشتر گَل و شادهیَ کنت.
[14] همے پئیما، شمئے آسمانی پت چه اے کَسانێنان یکّێئے گار بئیگا هم رزا نبیت.
[15] «اگن تئیی برات رَدیے بکنت، برئو و مان هلوتا چه آ گناها سهیگی بکن، اگن تئیی هبری گۆش داشت، گڑا بزان ترا وتی برات رَست.
[16] بله اگن تئیی هبری نمَنِّت، گڑا یک و دو کَس همراه بکن، چیا که هر چیزّئے راستی، گۆن دو یا سئے مردمئے شاهدیا پَدّر کنگ ببیت.
[17] اگن آیانی هبری نمَنِّت، گڑا کِلیسایا هال بدئے، بله اگن کِلیسائے هبری هم گۆش نداشت، گڑا آییا ناباورانی ڈئولا بزان.
[18] شمارا راستێنَ گوَشان، هرچے که شما زمینئے سرا مکنَ کنێت، آسمانا هم مکن کنگَ بیت، هرچے که شما زمینئے سرا رئوا کنێت، آسمانا هم رئوا کنگَ بیت.
[19] من شمارا اے هم گوَشان، اگن زمینئے سرا چه شما دو کَس، په همدلی و تِپاک چیزّے بلۆٹیت، هر واهگے که ببیت، چه منی آسمانی پتئے نێمگا آیانَ رسیت.
[20] چیا که هر جاه دو یا سئے کَس منی نامئے سرا هۆر ببیت، من گۆن آیان گۆنَ بان.»
[21] هما وهدا پِتْرُسا چه ایسّایا جُست کرت: «او هُداوند! اگن منی برات گۆن من بدی بکنت، گڑا تان چُنت رَندا من آییا پهِلّ بکنان؟ تان هپت رندا؟»
[22] ایسّایا پَسّئو دات: «من ترا گوَشان، هپت رندا نه. هپتا، هپتاد رندا هساب کن و ببَکشی.
[23] «چیا که آسمانی بادشاهی، هما بادشاهئے ڈئولا اِنت که چه وتی گُلامان هساب گِرگی لۆٹت.
[24] وهدے هساب گِرگا لگّت، یک مردے آییئے دێما آورتِش که لکّانی لکّ وامدار اَت،
[25] بله آییا وام دات نکرتنت. پمێشکا هُدابُندا پرمان کرت که آ وت گۆن جَن و چُکّان و دگه هرچے که آییا هست‌اَت، بها کنگ و وام گِرگ ببنت.
[26] گُلام آییئے پادان کپت و مِنَّت و زاری کرت و گوَشتی: ‹منا مۆه بدئے، تئیی سجّهێن وامانَ دئیان.›
[27] هُدابُندا گُلامئے سرا بَزّگ بوت، چه آ وامان سر گوَست و آزاتی کرت.
[28] «بله وهدے آ گُلام ڈنّا در آتک، وتی همکارێن گُلامی دیست که آییئے سد دینارئے وامدار اَت، دَستی گُٹّا سکّ داتنت و گوَشتی: ‹منی وامان بدئے.›
[29] آییئے پادان کپت و مِنَّت و زاری کرت و گوَشتی: ‹منا مۆه بدئے، تئیی سجّهێن وامانَ دئیان.›
[30] بله آییا نمَنِّت و تان وامانی دئیگا جێلا بندی کرت.
[31] اے دگه گُلام چه اے سرگوَستئے گِندگا باز دلرنج بوتنت و سجّهێن هال و هبرِش په وتی هُدابُندا سر کرت.
[32] گڑا هُدابُندا آ گُلام لۆٹت و گوَشتی: ‹او رَدکارێن گُلام! من وام ترا پمێشکا بَکشتنت که تئو گۆن من باز مِنَّت و زاری کرت.
[33] اَنچش که منا تئیی سرا بَزّگ بوتگ‌اَت، ترا هم باید وتی وامدارئے سرا بَزّگ بوتێن.›
[34] هُدابُند زهر گپت و آ گُلامی تان سَرجمێن وامانی دئیگا بند کناێنت.
[35] نون اگن شما وتی براتا په دل مبکشێت، منی آسمانی پت هم گۆن شما همے ڈئولا کنت.»