[1] هما رۆچا، ایسّا چه لۆگا در آتک و مَزَن‌گوَرمئے کِرّا شت و نِشت.
[2] بله مردمانی اَنچێن مزنێن مُچّیے آییئے گوَرا آتک که آ بۆجیگێا سوار بوت. سجّهێن مردم گوَرمئے تئیابا اۆشتاتگ‌اتنت.
[3] گڑا آییا مردم گۆن دَروَر و مِسالان بازێن درس و سَبکے داتنت. گوَشتی: «یک دِهکانے په تُهمئے چَنڈگا شت،
[4] تُهمانی چَنڈگئے وهدا کَمُّکے تُهم راهئے سرا رِتک و بالی مُرگان چِت و وارتنت.
[5] کمّے تُهم ڈَل و ڈۆکانی سرا رِتک که اۆدا هاک کمّ اَت، پمێشکا زوتّ رُست و سبز بوتنت، چیا که ڈگار تَلَگ اَت.
[6] بله چه رۆچئے ترندێن گرمیا گیمُّرت و هُشک بوتنت، چیا که آیانی ریشّگ و وَنڈال زمینا جُهل نشُتگ‌اتنت.
[7] کمّے تُهم شِزّ و چِرِکّانی تها هم رِتک و شِزّان آیانی رُست و رُدۆم داشت.
[8] دگه کمّے تُهم، شَرّێن زمینا رِتک، رُست و بَرِش کرت، جاهے سَد سَری، جاهے شست سری و جاهے سی سری.
[9] هرکَسا گۆش پِر، بِشکنت.»
[10] نون مرید آییئے کِرّا آتکنت و جُستِش کرت: «چیا تئو گۆن مردمان په دَروَر و مِسال هبرَ کنئے؟»
[11] آیانی پَسّئوا گوَشتی: «هُدایا اے زانت شمارا داتگ که آسمانی بادشاهیئے رازان سرپد ببێت، بله آ دگه مردمانا نداتگی.
[12] هماییا که چیزّے هست، گێشتر دئیگَ بیت، تانکه آییا باز ببیت، بله کَسێا که نێست، هما که هست‌اِنتی هم پَچ گِرگَ بیت.
[13] پمێشکا من په دَروَر و مِسال گۆن آیان هبرَ کنان که آیانی چمّان مئیم هست بله نگندنت، گۆشِش پَچ اَنت بله نه‌اِشکننت و سَرکِچ هم نئورنت.
[14] اِشئیا نبیئے پێشگۆیی اے مردمانی بارئوا راست و سَرجمَ بیت که گوَشیت: گۆن گۆشانَ اِشکنێت، بله سَرکِچَ نئوَرێت، گۆن چمّان چارێت، بله نگندێت،
[15] چیا که اے کئوم سِنگدل بوتگ، گۆشِش گْران اَنت، آیان وتی چمّ بستگ‌اَنت چۆ مبیت آیانی چمّ بگندنت، آیانی گۆش بِشکننت، آیانی دل بزاننت و سرپد ببنت و منی نێمگا پِر بترَّنت که من آیان دْراه بکنان.
[16] «بله شمئے چمّ بَهتاور اَنت که گِندنت و شمئے گۆشَ اِشکننت.
[17] شمارا راستێنَ گوَشان، بازێن پئیگمبر و پهرێزکارێن مردمانی واهگ بوتگ که هرچے شما گِندگا اێت آیان هم بدیستێن، بله ندیستِش و هرچے که شما اِشکنگا اێت آیان هم بِشکُتێن بله نه‌اِشکتِش.
[18] «نون تُهم چَنڈگئے مِسالئے مکسد و مانایا گۆش بدارێت.
[19] وهدے کَسے هُدائے بادشاهیئے هبرا اِشکنت، بله سَرکِچَ نئوارت، گڑا شئیتانَ کئیت و هرچے که آییئے دلا کِشَگ بوتگ درَ کنت و بارت. اِش اَت راهئے سرا رِتکگێن تُهمانی مِسالئے مانا.
[20] آ تُهم که ڈَل و ڈۆکانی سرا رِتکنت، هما مردمئے مِسال اِنت که هُدائے هبرا اِشکنت و هما دمانا په گَل و شادهیَ مَنّیت،
[21] بله په اے سئوَبا که ریشّگ و وَنڈالی نجتگ، هُدائے هبر آییئے دلا، تان دێرا نمانیت و جاگهَ نکنت. وهدے هُدائے گال و هبرانی سئوَبا سکّی و آزارے برسیتی، هما دمانا چه راها ٹَگلیت و کپیت.
[22] آ تُهم که شِزّ و ڈَنگرانی تها رِتکنت، هما مردمئے مِسال اِنت که هُدائے هبرا گۆشَ داریت، بله دنیایی پرێشانی و مال و زَرّئے هِرس و جۆپه، آییا رَدَ دئینت و نئیلنت هُدائے هبر سبز بترّیت و بَر و بَروَرد بدنت.
[23] آ تُهم که شَرّێن زمینا رِتکنت هما مردمئے مِسال اِنت که هُدائے هبرا گۆشَ داریت و سرپدَ بیت و بَر و بَروَردَ دنت، بازێنے سَد سری، بازێنے شست سری و بازێنے سی سری.»
[24] ایسّایا په آیان دگه مِسالے آورت و گوَشت: «آسمانی بادشاهی، هما مردمئے پئیما اِنت که وتی ڈگارا شَرّێن تُهمی کِشتگ‌اَت،
[25] بله وهدے مردم وپتگ و واب اتنت، آییئے دژمنے آتک و گندمئے کِشتگێن ڈگارا زَهریچک و بَرّی کاهئے تُهمی رێتک و شت.
[26] وهدے گندم رُستنت و هۆشگِش آورت، کاه و زَهریچک هم رُست و مزن بوتنت.
[27] نون نئوکر آتکنت و گۆن وتی هُدابُندا گوَشتِش: ‹او واجه! تئو وتی ڈگارا شَرّێن تُهم نکِشتگ‌اَت؟ گڑا اے زَهریچک و بَرّی کاه چه کجا آتکنت؟›
[28] گوَشتی: ‹دژمنێا اے کار کرتگ.› نئوکران جُست کرت: ‹تئو لۆٹئے ما برئوێن آیان بگوَجێن؟›
[29] پَسّئوی دات: ‹نه، چۆ مبیت که کاه و زَهریچکانی گوَجگئے وهدا گندم هم در کنگ ببنت.
[30] تان رُنگئے وهدا بِلّی هۆریگا رُدنت، رُنَگئے وهدا گۆن رۆنکارانَ گوَشان: «پێسرا زَهریچکان یکراه و په سۆچگا گْرامبَند بکنێت، رَندا گندمان منی اَمبارا بِلّێت.»›»
[31] ایسّایا گۆن آیان دگه مِسالے جت و گوَشت: «آسمانی بادشاهی، ٹێلکاهئے تُهمئے ڈئولا اِنت، که کَسێا زرت و وتی ڈگارا کِشت.
[32] تُرے بِلّی آییئے دانگ چه اے دگه تُهمان کَستر اِنت، بله وهدے رُدیت چه اے دگه سبزگان بُرزتر، درچکێئے ڈئولا بیت و بالی مُرگ آییئے تاک و ٹالانی چێرا کُدۆه و کُدامَ بندنت.»
[33] رَندا دگه مِسالے آورتی: «آسمانی بادشاهی، هما هُمیرئے پئیما اِنت که جنێنێا زرت و گۆن بازێن آرتێا هئوار کرت و کم کمّا سجّهێن آرت گوات گپت و هُمیر بوت.»
[34] ایسّایا په مردمان سجّهێن هبر، مِسال و دَروَرانی تها گوَشتنت، بے دَروَر و مِسالان هچ هبریَ نکرت،
[35] تان پئیگمبرئے اے هبر سَرجم ببیت که گوَشیت: «من گۆن مِسال و دَروَران وتی زبانا پَچَ کنان و گۆن آیان اَنچێن هبرَ کنان که چه دنیائے پێدایشا بگر تان اَنگت، چێر و اَندێم بوتگ‌اَنت.»
[36] رَندا ایسّایا مردم اِشتنت و لۆگا شت، اۆدا مرید آییئے گوَرا آتکنت و گوَشتِش: «مارا ڈگارئے بَرّی کاه و زَهریچکئے مِسالئے مانایا سرپد کن.»
[37] گوَشتی: «هما که شَرّێن تُهمَ کِشیت، انسانئے چُکّ اِنت.
[38] ڈگار دنیا اِنت، شَرّێن تُهم آسمانی بادشاهیئے چُکّ اَنت، زَهریچکئے تُهم شئیتانئے چُکّ اَنت،
[39] هما دژمن که تُهمی ڈگارا رێتکنت، شئیتان اِنت، کِشارئے رۆنئے وَهد، آهِرتئے رۆچ اِنت و کِشارئے رُنۆک، پرێشتگ اَنت.
[40] اَنچش که زَهریچک مُچّ کنگ و آسا سۆچگَ بنت، آهِرتئے رۆچا هم همے ڈئولا بیت.
[41] انسانئے چُکّ، وتی پرێشتگان راهَ دنت تان سجّهێن بدکاران و آیان که دگران رَدَ دئینت یکجاه بکننت و چه آییئے بادشاهیا در بکننت.
[42] آیان آسئے کورها دئورَ دئینت که اۆدا گِرێوگ و دنتان په دنتان دْرُشگَ بیت.
[43] آ وهدا نێک و پهرێزکارێن مردم، وتی پتئے بادشاهیا رۆچئے پئیما دْرپشنت. هرکَسا گۆش پِر، بِشکنت.»
[44] «آسمانی بادشاهی، هما گنج و هَزانگئے پئیما اِنت که ڈگارێا چێر دئیگ بوتگ. وهدے اَناگت کَسێا در گێتک، آییا چێرَ دنت و پدا په گَل و شادهیَ رئوت و وتی سجّهێن مال و مَڈّیا بها کنت و هما ڈگارا په بها زوریت.
[45] «همے ڈئولا، آسمانی بادشاهی، سئوداگرێئے پئیما اِنت که ڈئولدارێن مُروارد شۆهازَ کنت.
[46] وهدے آییا سکّێن گران‌کیمّتێن مُرواردے دستا کپیت، گڑا رئوت و وتی سجّهێن هست و نێستا بها کنت و هما مُرواردا گیپت.
[47] «همے ڈئولا آسمانی بادشاهی، یک دام و ماهۆرێئے ڈئولا اِنت که گوَرما دئوریَ دئینت و هر پئیمێن ماهیگَ گرنت.
[48] وهدے دام چه ماهیگا پُرَّ بیت، چه گوَرما ڈنّ دریَ کننت و ماهیگان درَ چننت، شَرّێن ماهیگانَ زورنت و سَپتانی تها کننت و اے دگه هرابێنان دئورَ دئینت.
[49] آهِرتئے رۆچا هم اَنچشَ بیت. پرێشتگَ کاینت و بدکاران چه نێک و پهرێزکارێن مردمانَ گیشّێننت و جتا کننت.
[50] بدکاران آسئے کورها دئورَ دئینت که اۆدا گرێوگ و دنتان په دنتان دْرُشگَ بیت.
[51] بارێن، شما اے سجّهێن هبران سرپد بوتێت؟» آیان پَسّئو دات: «جی هئو.»
[52] گۆن آیان گوَشتی: «پمێشکا شَریَتئے هر زانۆگر که آسمانی بادشاهیئے مریدے بیت، هما مردئے ڈئولا اِنت که چه وتی هَزانگا هر پئیمێن نۆک و کوَهنێن چیزّ درَ کنت.»
[53] وهدے ایسّایا اے مِسال و دَروَر سَرجم کرتنت، چه اۆدا در کپت.
[54] وتی جِندئے شهرا آتک، اۆدئے کَنیسَها مردمانی تالیم دئیگی بُنگێج کرت. مردم په هئیرانی گوَشگا لگّتنت: «اِشیا اے زانت و زانگ و اے ڈئولێن اَجَبێن کار کنگئے واک و توان چه کجا رَستگ؟»
[55] اے هما دارتراشئے چُکّ نه‌اِنت؟ مَریم اِشیئے مات و آکوب، ایسُّپ، شَمون و یَهودا اِشیئے برات نه‌اَنت؟
[56] اِشیئے سجّهێن گهار همِدا مئے کِرّا جهمنند نه‌اَنت؟ گڑا اے سجّهێن چیزّی چه کجا آورتگ‌اَنت؟
[57] آیان بد آتک و ایسّااِش نمَنِّت، بله ایسّایا گۆن آیان گوَشت: «هچ نبیێا وتی شهر و هنکێنا و وتی لۆگا شرپ نێست.»
[58] پمێشکا آییا اۆدا بازێن مۆجزه پێش نداشت، چیا که مردمان آییئے سرا باوَر نێست‌اَت.