[1] «آسمانی بادشاهی، باگێئے هما هُدابندئے پئیما اِنت که په وتی انگوری باگا، کارِندهئے شۆهازا ماهلّه در کپت.
[2] آییا، رۆچ‌مُزّ یک دینارے گیشّێنت و کارِنده په کارا باگا رئوان داتنت.
[3] کِساس سئے ساهتا رَند در آتک و دیستی لهتێن کارنده بازارا بێکار اۆشتاتگ.
[4] گوَشتی: ‹شما هم برئوێت منی باگا کار کنێت. هرچے که شمئے هَکَّ بیت، شمارا دئیان.›
[5] گڑا آ شتنت. پدا نێمرۆچا و دێم په بێگاها ڈنّا در آتک و اَنچشی کرت.
[6] رۆنندئے نزّیکا پدا در آتک و دیستی دگه لهتێن مردم اۆشتاتگ، چه آیان جُستی کرت: ‹چیا شما سجّهێن رۆچا بێکارا اۆشتاتگێت؟›
[7] گوَشتِش: ‹مارا هچکَسا کار نداتگ.› باگئے هُدابُندا گوَشت: ‹شما هم برئوێت و باگا کار کنێت.›
[8] «رۆنند بوت و هُدابُندا گۆن وتی کارمَسترا گوَشت: ‹گُڈسری کارِندهان بگر تان ائولیگێنان، سجّهێنانی مُزّا بدئے.›
[9] همایان که رۆنندئے نزّیکا کار بُنگێج کرتگ‌اَت، هرکَسا یک دینارے مُزّ رَست.
[10] رَندا همایانی باریگ آتک که پێسرا کارِش بُنگێج کرتگ‌اَت، آیانی هئیال اَت که گێشترِشَ رَسیت، بله آیان هم یک یک دینارے رَست.
[11] وتی مُزِّش زرت و باگئے هُدابُندئے سرا نُرنڈگا لگّتنت و گوَشتِش:
[12] ‹چه سجّهێنان و رَند آتکگێن کارندهان یک ساهتے کار کرتگ و ما سجّهێن رۆچا گرمی سگِّتگ و کار کرتگ، بله تئو مئیگ و آیانی مُزّ برابر کرتنت.›
[13] باگئے هُدابُندا گۆن یکّێا گوَشت: ‹او منی سنگت! من گۆن تئو ناهَکّی نکرتگ. تئو وت گۆن من رۆچے یک دینارێا نمَنِّتگ؟
[14] پمێشکا همینچُک که تئیی هَکّ اِنت بزور و برئو. اے منی تَب اِنت که هرچے ترا دئیان، همینچُک چه تئو رَند آتکگێن کارندهان هم بدئیان.
[15] زانا، من وتی زَرّانی مستر وت نه‌آن، هر ڈئولا که لۆٹان گۆن وتی زَرّان هما ڈئول بکنان؟ یا که تئیی چمّ منی دسپَچیا دیستَ نکنت؟›
[16] اے ڈئولا، آ که ائولی اَنت، آهِریَ بنت و هما که آهِری اَنت، ائولیَ بنت.»
[17] اورْشَلیمئے رئوگئے وهدا، راها، ایسّایا دوازدهێن مرید یک کِرّے برتنت و گوَشتی:
[18] «نون ما اورْشَلیما رئوگا اێن، اۆدا انسانئے چُکّا گرنت و مزنێن دینی پێشوا و شَریَتئے زانۆگرانی دستا دئینت. آییئے مَرکئے هُکما بُرّنت و
[19] درکئومێن مردمانی دستا دئینتی. درکئومێن مردم آییئے سرا ریشکند و مَسکرا کننت، گۆن هئیزران مانَ بندنت و سَلیبئے سرا دْرنجنتی. بله سئیمی رۆچا، آ پدا زندگَ بیت و جاهَ جنت.»
[20] همے وهدا زِبْدیئے چُکّانی مات، وتی چُکّانی همراهیا ایسّائے کِرّا آتک، آییئے پادان کپت و لۆٹتی که په مِنّتگیری چیزّے بگوَشیت.
[21] ایسّایا چه آییا جُست کرت: «بگوَش، چے لۆٹئے؟» گوَشتی: «وهدے تئیی بادشاهیَ کئیت، لَبز کن که منی دوێن چُکّان گۆن وتَ نندارێنئے، یکّێا وتی راستێن و دومیا چپّێن نێمگا.»
[22] ایسّایا پَسّئو دات: «شما نزانێت چے لۆٹگا اێت. بارێن، آ جاما که منَ نۆشان شما نۆشِتَ کنێت؟» گوَشتِش: «جی هئو، ما وارتیَ کنێن.»
[23] ایسّایا گوَشت: «شمارا منی جام نۆشگی اِنت، بله اے منی دستا نه‌اِنت که کئے منی راستێن و کئے چپّێن نێمگا بنندیت. اے جاگه همایانیگ اَنت که منی پتا په آیان گیشّێنتگ‌اَنت.»
[24] وهدے آ دگه دَهێن مریدان اے هبر اِشکت، دوێن براتانی سرا زَهر گپتنت.
[25] گڑا ایسّایا سجّهێن مرید لۆٹتنت و گوَشتی: «شما زانێت که درکئومانی هاکم مردمانی سرا هاکمیَ کننت و کئومانی مستر وتی چێردَستێن مردمانی سرا وتی اِهتیارا کارَ بندنت.
[26] بله شما چُش مکنێت. چه شما هرکَس که مزنیَ لۆٹیت باید اِنت سجّهێنانی هِزمتکار ببیت و
[27] چه شما هرکَس که مستریَ لۆٹیت، شمئے کَستر و دَزبۆج ببیت.
[28] همے ڈئولا، انسانئے چُکّ نئیاتکگ که مردم آییئے هِزمتا بکننت، آتکگ که مردمانی هِزمتا بکنت و گۆن وتی ساهئے دئیگا، بازێنێا برَکّێنیت.»
[29] وهدے چه اَریهائے شهرا در آیگا اتنت، بازێن مردمے ایسّائے رَندا گۆن اَت.
[30] آیانی راهئے سرا نِشتگێن دو کۆرا اِشکت که ایسّا چه اۆدا گوَزگا اِنت، کوکّارِش کرت و گوَشتِش: «او هُداوند، او داوود بادشاهئے چُکّ! ترا مئے سرا بَزّگ بات.»
[31] مردمان آ هَکّل داتنت و گوَشتِش: «بێتئوار بێت،» بله آیان گێشتر کوکّار کرت: «او هُداوند، او داوود بادشاهئے چُکّ! ترا مئے سرا بَزّگ بات.»
[32] ایسّا اۆشتات و جُستی کرت: «شما چه من چے لۆٹێت؟ په شما چے بکنان؟»
[33] آیان پَسّئو دات: «او هُداوند! مارا بینا کن.»
[34] ایسّایا آیانی سرا بَزّگ بوت، دَستی چمّان پِر مُشتنت و هما دمانا بینا بوتنت و ایسّائے رَندا گۆن کپت و شتنت.