[1] وتی دوازدهێن مریدانی تالیم دئیگا رند، ایسّا چه اۆدا در آتک و په درس و سَبک دئیگ و واز کنگا آیانی شهران شت.
[2] وهدے پاکشۆدۆکێن یَهیا، بَندیجاها چه ایسّا مَسیهئے کاران سهیگ بوت، وتی مریدی راه داتنت
[3] که چه آییا جُست بکننت: «بارێن، تئو هما ائے که آیَگی اَت، یا په دگرێا رهچار ببێن؟»
[4] ایسّایا پَسّئو داتنت: «هرچے که شما اِشکنگ و گِندگا اێت، برئوێت یَهیایا سهیگ کنێت:
[5] کۆر گِندگ و مئیم کنگا اَنت، لَنگ تَرّگ و راه رئوگا اَنت، گَرّی پاک و پَلگار بئیگا اَنت، کَرّ اِشکنگا اَنت، مُردگ زندگ بئیگا اَنت و بَزّگ و نێزگاران وشّێن مستاگ سر بئیگا اِنت.
[6] بَهتاور هما اِنت که منی کارانی گِندگا ٹَگل مئوارت و ملَکُشیت.»
[7] وهدے یَهیائے کاسِد در کپت و شتنت، ایسّا گۆن مردمان یَهیائے بارئوا گپّ و تْران کنگا لگّت: «چۆنێن چیزّێئے چارگا گیابانا شتگێت؟ کَلَم و کاشئے ڈیلّێئے چارگا که گۆن گواتئے کَشّگا اے دێم و آ دێم شیکَّ وارت؟
[8] اگن نه، گڑا چۆنێن چیزّێئے چارگا شتگێت؟ اَنچێن مردێئے چارگا شتگێت که نرم و نازُرکێن پۆشاکی گوَرا اَت؟ آ مردم که نازُرکێن پۆشاک گوَرا کننت، بادشاهی کَلات و ماڑیان نندۆک اَنت.
[9] گڑا اۆدا شما چۆنێن چیزّێئے چارگا شتگێت؟ پئیگمبرێئے چارگا؟ هئو، شمارا گوَشان که یَهیا چه پئیگمبرێا هم مستر اِنت.
[10] آ هما اِنت که آییئے بارئوا نبیسگ بوتگ: بچار، من وتی کاسِدا چه تئو پێسر راهَ دئیان که آ، تئیی راها تچک و تئیارَ کنت.
[11] «شمارا راستێنَ گوَشان که هچ ماتا پاکشۆدۆکێن یَهیائے وڑێن بێمَٹّێن چُکّے نئیاورتگ. بله آسمانی بادشاهیا، هما که چه سجّهێنان کَستر اِنت، آ چه یَهیایا هم مستر اِنت.
[12] چه پاکشۆدۆکێن یَهیائے وهدا بگر تان انّون، هُدائے آسمانی بادشاهی گۆن زۆراکی دێما رئوان اِنت و زۆرمند آییا په زۆرے وتیگیَ کننت.
[13] سجّهێن نبیان و تئوراتا، تان یَهیائے زمانگا وتی پێشگۆیی کرتگ‌اَنت.
[14] اگن شما په مَنّگا تئیار اێت، بزانێت یَهیا هما اِلیاس نبی اِنت که آیَگی اَت.
[15] هرکَسا گۆش پِر، بِشکنت.
[16] «اے زمانگئے مردمان کئیی همدَروَر بکنان که آ، کئیی ڈئولا اَنت؟ آ، هما چُکّانی پئیما اَنت که بازارا نِشتگ‌اَنت و آ دگه چُکّان گوانکَ جننت و گوَشنت:
[17] ‹ما په شما نَل و کَلَم ساز کرت، بله شما ناچ و سُهبت نگپت، ما په شما مۆتک آورت، بله شما اَرسے نرێتک.›
[18] یَهیا آتکگ، نه نانَ وارت و نه شرابَ نۆشیت، گوَشنت: ‹جِنّی پِر اِنت،›
[19] بله انسانئے چُکّ آتکگ، وارت و نۆشیت، گوَشنت: ‹لاپی و شرابیے، مالیاتگیر و گُنهکارانی سَنگت اِنت.› بله هِکمت و زانت چه کار و کِردا زاهرَ بیت.»
[20] گڑا ایسّا هما شهر و مردمانی مئیاریگ کنگا لگّت که وتی گێشترێن اَجَبێن کاری هما شهران کرتگ‌اتنت، چیا که آیان چه وتی بدێن کاران پشۆمانی دَرشان نکرتگ‌اَت.
[21] «بَژن و اپسۆز په شما، او کُرازینئے مردمان! بَژن و اپسۆز په شما، او بئیت‌سئیدائے مردمان! هما مۆجزه و اَجِکّایی که من شمئے نیاما پێش داشتگ‌اَنت، اگن سور و سئیدونئے شهران پێش بداشتێننت، گڑا اۆدئے مردمان هما وهدا وتی گناهانی پشۆمانیئے پۆشاک گوَرا کرتگ‌اَت و پُرانی سرا نِشتگ‌اتنت.
[22] باور کنێت، جُست و پُرسئے رۆچا سور و سئیدونئے مردمانی سِزا چه شمئے سِزا و اَزابا آسانتر و کمترَ بیت.
[23] او کَپَرناهومئے مردمان! شما چست کنگ و آسمانا برگَ بێت؟ هچبر! تَهتَرونئے جُهلانکیان سَرْشَکونَّ بێت. چیا که هما مۆجزه و اَجِکّایی که په تئو پێش دارگ بوتنت، اگن سُدومئے شهرا ببوتێننت، آ شهر تان رۆچ مرۆچیگا منتگ‌اَت.
[24] باور کنێت، جُست و پُرسئے رۆچا سُدومئے مردمانی سِزا چه شمئے سِزا و اَزابا آسانتر و کمترَ بیت.»
[25] آ وهدا ایسّایا گوَشت: «او منی پت، زمین و آسمانئے هُدابند! ترا ستا کنان و ساڑایان که تئو اے راز و هبر چه زانتکار و هۆشمندان چێر داتنت و کۆدکانی سرا پَدّر کرتنت.
[26] او منی پت! تئو چه وتی رزا و واهگا اے ڈئولا کرت.
[27] سجّهێن چیزّ، پتا منی دستا داتگ‌اَنت. اَبێد چه پتا، هچکَس چُکّا نزانت. همے ڈئولا، دگه هچکَس پتا نزانت، اَبێد چه چُکّا و هما مردمان که چُکّ بلۆٹیت پتا په آیان پَدّر بکنت.
[28] «او سرێن‌پرُشتگێن زهمت‌کَشّان! دێم په من بیاێت، من وت شمارا آرام و آسودگیَ بَکشان.
[29] منی جُگا بَڈّا کنێت، چه من هێل بگرێت، که من نرم‌دل و بێکِبر آن. گڑا شمارا آرام و آسودگیَ رَسیت.
[30] چیا که منی جُگ آسان و منی بار سُبکّ اِنت.»