[1] ایسّایا پدا گۆن مردمان په مِسال و دَروَر هبر کرت و گوَشت:
[2] «آسمانی بادشاهی، هما بادشاهئے پئیما اِنت که په وتی چُکّئے آرۆسا مهمانیے کرتی.
[3] گُلامی لۆٹتگێن مهمانانی رندا راه داتنت، بله آیانی دلا نلۆٹت بیاینت.
[4] گڑا آییا دگه لهتێن گُلام راه دات و هُکمی کرت که گۆن هما لۆٹتگێن مردمان بگوَشنت: ‹شامُن تئیار کرتگ، کاییگر و پابُندی گوَسک هِلار کنگ بوتگ‌اَنت و هر چیزّ تئیار اِنت، بیاێت آرۆسئے مهمانیا گۆن ببێت.›
[5] بله پَرواهِش نکرت و هرکَس وتی کارئے نێمگا شت، یکّے ڈگارانی نێمگا و یکّے دێم په وتی سئوداگریا.
[6] آ دگران آییئے گُلام گپت و سُبکّ و بے‌اِزّت کرت و کُشتنت.
[7] بادشاه سکّ زهر گپت و په هۆنیگانی جنَگ و آیانی شهرئے سۆچگا سپاهیگی راه داتنت.
[8] گڑا گۆن وتی گُلامان گوَشتی: ‹آرۆسئے مهمانی تئیار اِنت، بله هما که لۆٹگ بوتگ‌اتنت، آیگئے لاهک نه‌اتنت.
[9] پمێشکا برئوێت چارراهانی سرا هرکَسا که گِندێت، آیان منی مهمانیا بیارێت.›
[10] بادشاهئے گُلام شتنت و شَرّ و گَنده، هرکَسِش که دیست، سجّهێنِش یکجاه کرت و آورتنت و آرۆسئے تالار چه مهمانا پُرّ بوت.
[11] «نون وهدے بادشاه مهمانانی چارگا آتک، یک اَنچێن مردے دیستی که سوری گُدی گوَرا نه‌اَت.
[12] بادشاها چه آییا جُست کرت: ‹همبل! بے سوری پۆشاکا، تئو چۆن تۆکا پترتگئے؟› بله آییا هچ پَسّئو دات نکرت.
[13] گڑا بادشاها گۆن وتی گُلامان گوَشت: ‹اِشیئے دست و پادان بندێت و ڈنّا تَهاریا دئور بدئیێت.› اۆدا گرێونت و دَنتان په دنتانَ دْرُشنت.
[14] چیا که لۆٹتگێن باز اَنت، بله گچێن کرتگێن کمّ.»
[15] همے وهدا پَریسی شتنت و اَنچێن پندل و رِپکے کرتِش که ایسّایا چۆن چه آییئے جندئے هبران مان بگیشّێننت و داما دئور بدئینت.
[16] نون لهتێن شاگردِش گۆن هیرودیانی همراهیا آییئے کِرّا رئوان دات تان بگوَشنت: «او استاد! ما زانێن که تئو تچک و راستێن مردمے ائے و هُدائے راها په راستیا سۆجَ دئیئے و هچکَسێئے نێمگا نگرئے، چیا که سجّهێنان په یک چمّێا چارئے.
[17] مارا بگوَش، تئیی هئیالا رومئے بادشاه کئیسرا سُنگ و مالیات دئیگ رئوا اِنت یا نه؟»
[18] ایسّایا آیانی گَندهێن پِگر زانت و گوَشتی: «او دوپۆستێن شَتَلکاران! چیا منا چَکّاسگا اێت؟
[19] چه هما زَرّان که په مالیاتا دئینت، یکّے منا پێش بدارێت.» آیان یک دینارے پێش کرت.
[20] ایسّایا چه آیان جُست کرت: «اِشیئے سرا کئیی نام و نَکش پِر اِنت؟»
[21] گوَشتِش: «کئیسرئے.» نون ایسّایا درّاێنت: «گڑا کئیسرئیگا کئیسرا بدئیێت و هُدائیگا هُدایا بدئیێت.»
[22] اے هبرانی اِشکنگا آ هئیران بوتنت و ایسّااِش اِشت و شتنت.
[23] رَندا، لهتێن سَدوکی که آهِرَتئے نمَنّۆک اَنت، ایسّائے کِرّا آتک و جُستِش کرت:
[24] «او استاد! موسّایا گوَشتگ: ‹اگن کَسے بے پُشتپَدا بمریت، باید اِنت آییئے برات گۆن آییئے جنۆزاما سور بکنت، تان په وتی براتا رَند و راهے بِلّیت.›
[25] مئے نێمگا هپت برات هست‌اَت. ائولی براتا سور کرت، بے چُکّا مُرت و وتی جنی په آ دگه براتا اِشت.
[26] پدا گۆن دومی و سئیمی تان هپتمیا اَنچش بوت.
[27] گُڈسرا، آ جنێن هم مُرت.
[28] نون تئو بگوَش، آهِرتئے رۆچا اے جنێن چه هپتێن براتان کجام براتئیگَ بیت؟ چیا که سجّهێن براتان باریگ باریگا گۆن آییا سور کرتگ‌اَت.»
[29] ایسّایا پَسّئو دات: «شما رَد وارتگ، چیا که نه چه پاکێن کتابان چیزّے سَرکِچَ ورێت و نه هُدائے واک و زۆرا سرپدَ بێت.
[30] آهِرتا، نه کَسے سورَ کنت و نه سور دئیگَ بیت، آسمانی پرێشتگانی ڈئولا بنت.
[31] مُردگانی پدا زندگ بئیگ و جاه جنَگئے بارئوا، زانا شما هما هبر نئوانتگ که هُدایا شمارا گوَشتگ‌اَت:
[32] من آن، اِبراهێمئے هُدا، اِسْهاکئے هُدا و آکوبئے هُدا؟ بزان آ، مُردگانی هُدا نه‌اِنت، زندگێنانی هُدا اِنت.»
[33] مردم چه ایسّائے اے هبرانی اِشکنگا هئیران و هَبَکَّه بوتنت.
[34] وهدے پَریسی سهیگ بوتنت که ایسّایا چۆن گۆن وتی پَسّئوا سَدوکیانی دپ بستگ، گڑا هۆر بوت و آتکنت.
[35] چه آیان یکّێا، که شَریَتئے کازیے اَت، په ایسّائے چَکّاسگا چه آییا جُست کرت:
[36] «او استاد! شَریَتئے مسترێن هُکم کجام اِنت؟»
[37] ایسّایا پَسّئو دات: «وتی هُداوندێن هُدایا په دل، گۆن سجّهێن جان و ساه و گۆن سجّهێن پَهم و پِگرا دۆست بدار.
[38] چه سجّهێنان مسترێن و ائولی هُکم همِش اِنت.
[39] دومی هُکم هم، همِشیئے ڈئولا اِنت: گۆن وتی همساهگا وتی جندئے پئیما مِهر بکن.
[40] همے دوێن هُکم، موسّائے شَریَت و سجّهێن نبیانی پرمانانی بُنیاد اَنت.»
[41] همے وهدا که پَریسی یکجاه مُچّ اتنت، ایسّایا چه آیان جُست کرت:
[42] «مَسیهئے بارئوا شما چے گوَشێت؟ آ کئیی چُکّ اِنت؟» آیان پَسّئو دات: «داوود بادشاهئے چُکّ اِنت.»
[43] نون گوَشتی: «گڑا چیا داوود چه پاکێن روهئے شُبێن و اِلهاما، آییا وتی هُداوندَ زانت، وهدے گوَشیت:
[44] هُداوندا گۆن منی هُداوندا گوَشت: ‹منی راستێن نێمگا بنند تان هما وهدا که تئیی دژمنان تئیی پادانی چێرا دئور بدئیان.›
[45] «نون اگن داوود، مَسیها وتی هُداوندَ گوَشیت، گڑا مَسیه چۆن آییئے چُکّ بوتَ کنت؟»
[46] هچکَسا آییئے هبرانی پَسّئو دات نکرت و چه آ رۆچا و رند، کَسێا هم چه آییا جُست کنگئے دل و جُریت نێست‌اَت.