[1] Иса лафыны битирген сонъ, шегиртлерине:
[2] – Эки куньден сонъ Песах Байрамы оладжагъыны билесиз. Инсан Огълу сатыладжакъ ве хачкъа мыхланаджакъ, – деди.
[3] О вакъыт баш руханийлер ве халкъларнынъ акъсакъаллары Каяфа деген баш руханийнинъ азбарында топлашып,
[4] Исаны гизлиден тутып ольдюрмекни озьара анълаштылар.
[5] Амма: «Тек бу иш байрам куньлеринде олмасын, ёкъса халкъ исьян котереджек», – дедилер.
[6] Иса Бетания къасабасында, лепра хасталыгъынен чекишкен Симоннынъ эвинде олгъанда,
[7] Онынъ алдына бир къадын кельди. Алебастрдан ясалгъан савутта пек паалы къокъулы ягъ кетирип, Онынъ башына тёкти. Иса о вакъыт софра башында отура эди.
[8] Шегиртлери буны корип, ачувландылар ве: – Бу масрафларнынъ неге кереги бар?
[9] Бу ягъны буюк парагъа сатып, акъчасыны фукъарелерге бермеге мумкюн эди! – дедилер.
[10] Иса буны эшитип, оларгъа: – Не ичюн къадынны раатсыз этесиз? О Мен ичюн яхшы иш япты.
[11] Фукъарелер эр вакъыт сизлернен, лякин Мен эр вакъыт сизлернен берабер олмайджам.
[12] Къадын бу ягъны тениме тёкип, Мени дефн этмеге азырлады.
[13] Сизге догърусыны айтам: Къуванчлы Хаберни дюньянынъ къайсы еринде илян этселер, бу къадыннынъ япкъан ишини де икяе этип, оны хатырлатаджакълар, – деди.
[14] Сонъ он экиден бириси Иуда Искариот деген адам баш руханийлернинъ алдына барып:
[15] – Исаны къолунъызгъа тутып берсем, манъа не берерсиз? – деп сорады. Олар Иудагъа отуз кумюш сайып бердилер.
[16] Шу вакъыттан башлап, Иуда Исагъа хиянетлик этмек ичюн келишкен вакъыт къыдыра башлады.
[17] Маясыз Пишкен Пите Байрамынынъ биринджи кунюнде шегиртлер Исанынъ алдына келип: – Санъа Песах ашыны къайда азырлайыкъ? – деп сорадылар.
[18] – Шеэрге кирип, анавы бир адамгъа барынъыз ве онъа шойле айтынъыз: «Оджа: “Меним вакъыт-саатим якъынлашты, – дей. – Песах Байрамыны шегиртлеримнен берабер сенинъ эвинъде япаджам”», – деди Иса.
[19] Шегиртлери, Иса оларгъа буюргъаны киби, Песах ашыны азырладылар.
[20] Акъшам тюшкенде, Иса он эки шегиртинен софра башына отурды.
[21] Аш ашагъанда, Иса: – Сизге догърусыны айтам: сизден биринъиз Мени сатаджакъ, – деди.
[22] Шегиртлер пек кедерленип, бир-бири артындан Ондан: – Рабби, о мен дегильдирим я? – деп сорай башладылар.
[23] О исе, джевап къайтарып: – Меннен чанакъкъа къолундаки питесини батыргъан адам Мени сатаджакъ.
[24] Язылгъаны киби, Инсан Огълу кетеята. Лякин Инсан Огълуны саткъан адамгъа буюк беля оладжакъ! О адам догъмагъан олса, озю ичюн яхшыджа олур эди, – деди.
[25] О вакъытта Исагъа хиянетлик япаджакъ Иуда сорады: – Равви, о мен дегильдирим я? – Буны сен айтасынъ, – деди Иса.
[26] Олар ашап отургъанда, Иса отьмекни алды, шукюр этип парчалады ве шегиртлерине берип: – Алынъыз, ашанъыз. Бу – Меним тенимдир, – деди.
[27] Къадени де алып, шукюр этти ве оларгъа узатып: – Бундан эпинъиз ичинъиз, – деди.
[28] – Бу – Меним къаным, Васиет къаны. О, чокъ адамнынъ гуналары багъышланмасы ичюн тёкюледжек.
[29] Мен сизге шуны айтам: Бабамнынъ Падишалыгъында Мен сизлернен янъы ичимлик ичеджек куньгедже, Мен юзюм мейвасынынъ ичимлигини ичмейджем.
[30] Сонъ олар йырлап, Зейтюн дагъы тарафына кеттилер.
[31] Шу арада Иса шегиртлерине: – Бу гедже эпинъиз Меним ичюн ёлдан уруладжакъсыз. Языда шойле язылгъан: Чобанны урып йыкъсам – сюрюдеки къойлар да дагъытыладжакъ.
[32] Амма Мен олип тирильген сонъ, сизлер Галилеягъа бармаздан эвель анда барарым, – деди.
[33] Пётр джевап берип Онъа: – Эписи Сенинъ ичюн ёлдан урулсалар биле, мен ич бир вакъыт ёлдан урулмайджам! – деди.
[34] Иса онъа: – Санъа догърусыны айтам: шу геджеси, хораз къычырмаздан эвель, сен Менден учь кере вазгечеджексинъ, – деди.
[35] Пётр Онъа: – Манъа Сеннен берабер ольмеге керек олса биле, Сенден вазгечмейджем! – деди. Башкъа шегиртлери де шойле дедилер.
[36] О вакъытта Иса шегиртлеринен Гетсимани деген бир ерге барды. Оларгъа: – Мында отурынъыз. Мен барып, дува окъуйым, – деди.
[37] Озюнен Пётрны ве Зебедайнынъ эки огълуны алып, барды. Оны къасевет ве гъам атеши къыйнай башлады.
[38] О, янында олгъан адамларгъа: – Джаным сыкъылып, олю гъамынен тола. Мында къалынъыз ве Меннен берабер козь-къулакъ олунъыз, – деди.
[39] Бираз узакълашып, ерге йыкъылды ве дува окъуп башлады: – Бабам! Эгер мумкюн олса, Мени бу азап къадесинден къуртар! Амма Меним истегеним дегиль, Сенинъ истегенинъ олсун, – деди.
[40] Иса, шегиртлерининъ янына къайтып, оларнынъ юкълагъаныны корьди ве Пётргъа: – Демек, сизлер Меннен берабер бир саат биле козь-къулакъ оламадынъыз? – деди.
[41] – Сынавдан кечмек ичюн, козь-къулакъ олып, дува окъунъыз. Рух джесюр, беден исе такъатсыз!
[42] Иса экинджи кере барып: – Бабам! Эгер Мени бу азапларгъа толу къадеден къуртармагъа чаре олмаса, Манъа оны ичмек керек олса, Сенинъ истегинъ эда олсун, – деп дува окъуды.
[43] Къайтып кельгенде, шегиртлерини кене юкълагъан алда тапты: оларнынъ козьлерини юкъу баскъан.
[44] Иса оларны къалдырып, кене узакълашты ве ана шу сёзлерни текрарлап, учюнджи сефер дува окъуды.
[45] Шундан сонъ Озь шегиртлерининъ янына келип, оларгъа: – Сиз эп юкълайсынъызмы, раатланасынъызмы? Вакъты-саати кельди: мына, Инсан Огълуны гуналы адамларнынъ къолуна берелер.
[46] Турунъыз, кетейик! Бакъынъыз, Манъа хиянетлик япкъан адам якъынлашты, – деди.
[47] Шу ань, Иса даа бу сёзлерни айткъанынен, он экиден бири Иуда пейда олды. Иуданен берабер къылыч ве таякъларнен силялангъан чокъ адам кельди. Оларны баш руханийлер ве халкънынъ акъсакъаллары ёллагъан.
[48] Хаин Иуда: «Мен кимни опьсем, сизге керек Адам будыр. Оны якъаланъыз», – деп, оларгъа насыл бельги береджегини эвельден айткъан эди.
[49] Сонъра о, Исанынъ къаршысына кельди ве: – Мераба, Равви! – деп, Оны опьти.
[50] Иса исе ондан: – Достум, сен не ичюн мындасынъ? – деп сорады. О вакъыт адамлар якъынлашып, Исаны якъаладылар.
[51] Шу арада Исанынъ бир шегирти къылычыны чекип, баш руханийнинъ къулуны урып, онынъ къулагъыны кести.
[52] Лякин Иса онъа: – Къылычынъны къынына къой! Эр бир къылыч котерген адам къылычтан гъайып оладжакъ.
[53] Я да сен, Мен Бабама риджа этип оламам деп беллейсинъми? О Манъа шу ань он эки мелек ордусындан чокъ йиберер эди.
[54] Амма бойле олса, Языларда язылгъаны насыл эда этиледжек? Булар эписи олмакъ керек, – деди.
[55] Ондан сонъ Иса чокъ адамларгъа: – Мени якъаламакъ ичюн айдут тутаджакъ киби къылыч ве таякъларнен силяланып кельдинъиз. Мен эр кунь Алланынъ Сарайында олып, окъута эдим, сизлер исе Мени якъаламадынъыз, – деди.
[56] – Лякин буларнынъ эписи, Пейгъамберлернинъ Язылары беджерильмеси ичюн, олды. О вакъытта эписи шегиртлери Исаны къалдырып, къачып кеттилер.
[57] Исаны якъалагъанлар Оны баш руханий Каяфанынъ алдына кетирдилер. О ерде Къанун оджалары ве акъсакъаллар топландылар.
[58] Пётр исе Исанынъ пешинден узакътан барып, баш руханийнинъ азбарынадже кельди. Ичериге кирип, бу вакъианынъ сонъуны корьмек ичюн хызметчилернен отурды.
[59] Исагъа олюм джезасыны бермек ичюн, баш руханийлер ве бутюн Юксек Шура Онъа къаршы ялан шаатлыкъ къыдырсалар да,
[60] чокъ адам ялан шаатлыкъ этселер де, тапып оламадылар. Сонъунда эки шаат сёзге чыкъып, бойле дедилер:
[61] – Мына бу адам: «Мен Алланынъ Сарайыны йыкъып, учь куньде кене къурып олурым», – деди.
[62] Биринджи баш руханий еринден турып, Исагъа: – Сен не ичюн джевап къайтармайсынъ? Оларнынъ Санъа къаршы шаатларына не айтаджанъ? – деди.
[63] Иса индемеди. Баш руханий Онъа: – Тири Алланынъ огюнде Сени емин эттирем, бизлерге айт, Месих, Алланынъ Огълу – Сенсинъми? – деди.
[64] Иса онъа: – Озюнъ айттынъ. Сизге даа айтам: бундан сонъ Инсан Огълу Къудретли Алланынъ онъ тарафында отургъаныны ве коктеки булутлар устюнде кельгенини кореджексиз, – деди.
[65] О вакъытта баш руханий озь устюнде урбаларыны йыртып: – Куфюр! Бизлерге башкъа шаатларнынъ неге кереги бар? Мына энди О, Аллагъа куфюр эткенини озьлеринъиз эшиттинъиз.
[66] Сизлер не къараргъа кельдинъиз? – деди. Олар джевап берип: – Къабаатлы ве олюмге ляйыкъ! – дедилер.
[67] Сонъ олар Исанынъ юзюне тюкюрип, Оны урдылар ве котеклеп:
[68] – Эй, Месих! Пейгъамберлигинъни косьтер, Сени ким ургъаныны бизге айт! – дедилер.
[69] Пётр исе тышта, азбарда отура эди. Бир хызметчи къыз онынъ янына келип: – Сен де галилеялы Исанен берабер эдинъ! – деди.
[70] Лякин Пётр эписининъ алдында инкяр этип: – Сен айткъан шейни мен бильмейим, – деди.
[71] Сонъ къапу тарафкъа кечкенде, башкъа бир хызметчи къызы да оны корип, этрафтакилерине: – Бу да назаретли Исанен эди! – деди.
[72] Пётр исе ант этип кене инкяр этти: – Мен бу адамны танымайым! – деди.
[73] Бираздан сонъ шу ерде тургъанлар келип, Пётргъа: – Керчектен де, олардан бириси сен де оласынъ. Лафынъдан белли, – дедилер.
[74] Сонъ Пётр ант этип, сёз берди: – Алла бойнумны урсун! Мен бу адамны танымайым! – деди. Шу ань хораз къычырды.
[75] О дакъкъада Исанынъ онъа: «Хораз къычырмаздан эвель, сен учь кере Менден вазгечеджексинъ», – деген сёзлери Пётрнынъ эсине тюшти. Тышкъа чыкъып, о окюр-окюр агълады.