[1] Иса бу сёзлерни айтып битиргенинен, Галилеядан кетип, Иордан озенининъ артындаки Еудие топракъларына кельди.
[2] Онынъ пешинден чокъ адамлар кеттилер, ве О оларны анда тедавийледи.
[3] Исаны сынамакъ ниетинен, фериселер Онынъ алдына келип: – Акъайгъа олур-олмаз себепке коре озь апайындан Къанун боюнджа айырылмакъ мумкюнми? – деген суальни бердилер.
[4] Иса оларгъа шойле джевап берди: – Я сиз окъумадынъызмы? Яратыджы тап башындан адамларны эр киши ве къадын киши оларакъ яратты
[5] ве: «Шу себептен акъай ана-бабасыны къалдырып, озь апайына япышаджакъ, ве олар экиси бир вуджут оладжакълар», – деди.
[6] Бойледже, олар энди эки дегиль, бир беден сайылалар. Алла къошкъаныны адам айырмасын.
[7] Олар Исагъа: – Ойле олса, Муса не ичюн, акъай апайындан айырылса, айрылышув кягъытыны язып бермеге эмир эткен? – дедилер.
[8] О оларгъа: – Юреклеринъиз таш киби олгъаны ичюн, Муса сизлерге апайларынъыздан айырылмагъа рухсет берген, – деди. – Лякин башта бойле дегиль эди.
[9] – Мен сизлерге айтам: ким аиле садыкълыгъы бозувындан башкъа себеп тапып, озь апайындан айырылса ве башкъасына эвленсе, садыкълыкъны бозып гуна япа, – деди Иса.
[10] Шегиртлери Исагъа: – Эгер акъай эвленювге шойле бакъса, эвленмегени яхшы олур эди! – дедилер.
[11] Иса оларгъа: – Бу айткъанны эр кес къабул этип оламай. Оны тек Алла къабилиет берген адамлар анълай.
[12] Базы адамлар догъгъан кунюнден акъайлыгъыны косьтерип оламайлар. Башкъаларыны исе адамлар ойле япалар. Даа башкъалары Кок Падишалыгъы ичюн озьлери эвленювден вазгечелер. Ким буны къабул этип олса, къабул этсин! – деди.
[13] О вакъытта Исагъа, башларына къолларыны къойып дува окъусын деп, балаларны кетирдилер. Шегиртлери исе оларгъа ёл бермедилер.
[14] Иса оларгъа: – Балаларгъа кельмеге ёл ачынъыз, оларны токътатманъыз, Меним алдыма кельсинлер. Алланынъ Падишалыгъы оларнынъкидир, – деди
[15] ве оларнынъ башларына къолларыны къойгъан сонъ, о ерден кетти.
[16] Бир кунь Онъа бир адам келип: – Оджа! Эбедий аяткъа кирмек ичюн насыл яхшылыкъ япайым? – деп сорады.
[17] Иса онъа: – Сен Менден яхшылыкъ акъкъында не сорайсынъ? Тек бир Алла яхшыдыр. Эгер эбедий аяткъа кирмеге истесенъ, эмирлерни беджер, – деди.
[18] – Къайсыларны? – деп сорады о. Иса онъа: – Адамнынъ джаныны алма, аиле садыкълыгъыны бозма, хырсызлама, ялан шаатлыкъ этме,
[19] ана-бабанъны урьмет эт ве якъын адамны озюнъни севгенинъ киби сев, – деди.
[20] Йигит Онъа: – Мен буларнынъ эписини япам. Манъа даа не етишмей? – деди.
[21] Иса онъа: – Эгер эксиксиз олмагъа истесенъ, бар, эписи мал-мулькюнъни сатып, акъчасыны фукъарелерге болип бер. О вакъыт зенгинлигинъ кокте оладжакъ. Сонъ кель де, артымдан юр, – деди.
[22] Йигит бу сёзлерни эшитип, къайгъы ичинде о ерден чыкъып кетти. Онынъ байлыгъы буюк эди де.
[23] Иса исе шегиртлерине: – Сизге догърусыны айтам: зенгин адамнынъ Кок Падишалыгъына киргени къыйын оладжакъ.
[24] Даа сизге айтам: зенгин адамнынъ Алла Падишалыгъына киргенинден девенинъ ине тешигинден кечкени къолайдыр, – деди.
[25] Шегиртлер буны эшитип, джандан тааджиплендилер ве: – Ойле олса, ким къуртарыладжакъ экен? – деп сорадылар.
[26] Иса оларгъа дикъкъатнен бакъып: – Адамларнынъ имкяны ёкъ, лякин Алланынъ ярдымынен эр шей олмакъ мумкюн, – деди.
[27] Бу сёзге джевап берип, Пётр Исагъа: – Мына, биз эр шейни къалдырып, Сенинъ артынъдан кеттик. Бунынъ ичюн бизге не оладжакъ? – деди.
[28] Иса оларгъа: – Сизге догърусыны айтам: дюньянынъ янъы догъувында Инсан Огълу шан-шуретли тахткъа отургъанда, Меним артымдан кельген сизлер де он эки тахткъа отурып, Исраильнинъ он эки къабилесине укюм этерсиз.
[29] Мен ичюн эв-баркъ, агъа-къардаш, тата-къызкъардаш, ана-баба, апай-бала ве ер-мулькюни ташлап кеткен эр бир адам булардан юз кере чокъ тападжакъ ве эбедий аятны мирас киби аладжакъ.
[30] Лякин шимди биринджи олгъан чокъ адамлар сонъунда оладжакъ, сонъунда олгъанлар исе биринджи оладжакълар, – деди.