[1] Алты кунь кечкен сонъ, Иса янына Пётрны, Якъупны ве онынъ къардашы Юханны алды ве тек оларнен берабер бир дагъгъа котерильди.
[2] Исанынъ бутюн корюниши оларнынъ козьлери огюнде денъишти: Онынъ бети кунеш киби парылдады, урбасы исе козь къамаштырып бем-беяз олды.
[3] Бакъса, оларнынъ огюнде Муса ве Ильяс пейда олдылар да, Исанен субетлешип башладылар.
[4] Пётр Исагъа: – Раббим, бу ерде бизге не яхшы я! Эгер истесенъ, мен мында учь чалаш къурайым: бириси Санъа, бириси Мусагъа ве бириси Ильяскъа олсун, – деди.
[5] Пётр бу сёзлерни даа айткъанда, бирден бир нур сачкъан булут пейда олып, оларны кольгесинен къапатты. Шу булут ичинден бир сес чыкъты: – Бу Меним севимли Огълумдыр, Мен Ондан разым! Оны динъленъиз!
[6] Бу сесни эшиткен шегиртлер буюк бир къоркъуда юзьлерини ерге берип йыкъылдылар.
[7] Иса оларнынъ янына келип, оларгъа тийди де: – Къоркъманъыз, турунъыз! – деди.
[8] Шегиртлер козьлерини котерип, янларында Исадан гъайры кимсени корьмедилер.
[9] Дагъдан тюшкенде, Иса шегиртлерине: – Инсан Огълу олюлерден тирильмегендже, мында корьген шейлерни кимсеге айтманъыз, – деп буюрды.
[10] Шегиртлери Ондан: – Не ичюн Къанун оджалары: «Башта Ильяс кельмек керек», – дейлер? – деп сорадылар.
[11] Иса оларгъа джевап берип: – Бу керчек, башта Ильяс келип, эр шейни азырламакъ керек, – деди.
[12] – Мен сизлерге айтам: Ильяс энди кельди, амма оны танымадылар ве онен истеген шейлерни яптылар. Шойле де Инсан Огълу оларнынъ къолларындан чокъ азап чекмеге меджбур.
[13] О вакъытта шегиртлер, Иса оларгъа Сувгъа Батырыджы Ягъя акъкъында айткъаныны анъладылар.
[14] Олар халкъкъа къайтып кельгенде, Исагъа бир адам якъынлашып, тиз чёкти де:
[15] – Эфендим, огълума мерамет эт! Онда тутарыкъ хасталыгъы бар, о пек чекише. Сыкъ-сыкъ де атешке, де сувгъа дала, – деди.
[16] – Баламны Сенинъ шегиртлеринъе кетирдим, амма олар оны тедавийлеп оламадылар.
[17] – Эй, имансыз ве бозукъ адамлар! Не вакъыткъадже сизлернен оладжам?! Не къадаргъадже сизлерге даянаджам?! Баланы бу ерге, Меним алдыма кетиринъиз! – деди Иса.
[18] Иса джинге чыкъмагъа эмир берди, ве джин чыкъты, бала исе шу ань тедавийленди.
[19] Сонъ шегиртлер, Иса бир Озю къалгъанда, Онъа якъынлашып: – Биз джинни не ичюн къувып чыкъаралмадыкъ? – деп сорадылар.
[20] -
[21] Иса оларгъа: – Сизинъ иманынъыз аз. Сизге догърусыны айтам: сизинъ бир хардал урлугъы къадар иманынъыз олгъанда, сиз мына бу дагъгъа: «Бу ерден о ерге кочь», – дейджексиз, ве о кочеджек. Сонъ сиз япалмайджакъ шей олмайджакъ, – деди.
[22] Иса шегиртлеринен Галилеяда олгъанда, О, оларгъа: – Инсан Огълуны адамларнынъ къолуна тутып береджеклер
[23] ве ольдюреджеклер, амма учюнджи куню О, тириледжек, – деди. Сонъ шегиртлерни буюк бир гъам басты.
[24] Олар Къафарнаумгъа кельгенлеринде, Алла Сарайынынъ салымыны топлайыджылары Пётрнынъ алдына келип: – Сизлернинъ Оджанъыз Сарай салымыны береми? – деп сорадылар. Пётр: – Бере! – деди.
[25] О эвге кирген сонъ, Иса биринджи лаф ачты: – Симон, сенинъ фикиринъ насыл? Бу дюнья падишалары салым я да вергини кимден алалар? Озь огъулларынданмы я да ябанджыларданмы?
[26] – Ябанджылардан, – деди Онъа Пётр. – Ойле олса, озь огъуллары салымдан азат экен де, – деди Иса.
[27] – Амма салым топлайыджыларынынъ джаныны агъыртмамакъ ичюн, сен гольге барып балыкъ къармагъы ташла. Биринджи тутулгъан балыкъны алып, агъзыны ачсанъ, бир акъча тапарсынъ. Акъчаны алып, экимиз ичюн оларгъа салым бер, – деди Иса.