[1] Ерусалимге якъынлашкъанда, Зейтюн дагъы этегиндеки Бетфаге шеэрине етип кельдилер. Иса эки шегиртини ёллап:
[2] – Къаршынъыздаки койге барынъыз, анда, бир кереден багълы тургъан эшекни ве онынъ янында эшечикни корерсиз. Оларны чезип, Меним алдыма кетиринъиз.
[3] Эгер бир кимсе сизге бир шей айтса, «Булар Раббимизге керек», – деп джевап беринъиз, ве о шу ань сизге оларны алмагъа рухсет этер, – деди.
[4] Бу олгъан шей пейгъамбер аркъалы айтылгъан сёзлер беджерильмеси ичюн олды:
[5] Сион къызына айтынъыз: – Мына, Озю алчакъгонъюлли, яш эшекнинъ ве юк ташыгъан эшекнинъ баласы устюнде янынъа сенинъ Падишанъ келе.
[6] Шегиртлер ёлгъа чыкъып, Исанынъ оларгъа буюргъаныны яптылар.
[7] Эшекнен баласыны кетирип, оларнынъ устюне кийимлерни тёшедилер, ве урбалар устюне Иса минди.
[8] Халкънынъ чокълугъы озь урбаларыны ёлгъа джайдырды. Базылары исе терек пытакъларыны кесип, ёлгъа тёшедилер.
[9] Онынъ огюнде ве артында юргенлер: – Давут Огълуна шукюр! Раббининъ Ады иле Келеяткъанны шуретленъиз! Коклерде Аллагъа бинъ шукюрлер! – деп къычыра эдилер.
[10] Иса Ерусалимге кирип кельгенде, бутюн шеэр: – Бу ким я? – деп арекетке кельди.
[11] Халкъ исе: – Бу – Галилеянынъ Назарет шеэринден олгъан Иса пейгъамбер! – деп джевап берди.
[12] Иса Алланынъ Сарайына келип, анда алыш-вериш япкъанларнынъ эписини къувып чыкъарды. Акъча алмаштырыджыларнынъ масаларыны, гогерджин сатыджыларнынъ курсюлерини авдарып йиберди.
[13] Иса оларгъа: – Языда: «Эвиме “Ибадет Эви” дейджеклер», – деп язылгъан. Сизлер исе оны айдутлар къобасына чевиргенсиз! – деди.
[14] Сарайда Исанынъ алдына сокъурлар ве топаллар кельди. О оларны тедавийледи.
[15] Лякин баш руханийлер ве Къанун оджалары Исанынъ япкъан аджайип ишлерини ве Сарайда: «Давут Огълуна шукюр олсун!» – деп къычыргъан балаларны корип, ачувландылар
[16] ве Исагъа: – Булар не айталар, эшитесинъми? – дедилер. Иса оларгъа: – Эбет! Я сизлер: «Сени сабийлер ве уфакъ балалар макътай», – деген сёзлерни окъумадынъызмы? – деди.
[17] Сонъ Иса оларны къалдырып, шеэрден чыкъты ве Бетаниягъа барып, о ерде геджеледи.
[18] Саба эрте Иса шеэрге къайтып келеяткъанда ач олды.
[19] Ёл четинде бир инджир терегини корип, онынъ янына барды. Иса япракълардан гъайры ич бир шей тапмайып, терекке: – Энди сенинъ мейванъ эбедий олмасын! – деди. Инджир тереги исе шу ань къурып къалды.
[20] Буны корьген шегиртлер шашып: – Насыл этип инджир тереги бирден къурып къалды? – дедилер.
[21] Иса оларгъа джевап берип: – Сизлерге догърусыны айтам: эгер иманлы олсанъыз ве шубеленмесенъиз, тек инджир терегинен япкъанымны дегиль де, мына бу дагъгъа: «Еринъден котерилип, денъизге атыл!» – десенъиз, айткъанынъыз киби оладжакъ.
[22] Сизлер дува окъугъанда, ишанчнен не сорасанъыз, оны аладжакъсыз, – деди.
[23] Иса Алланынъ Сарайына кирип, адамларны огреткенде, Онынъ алдына халкътан баш руханийлер ве акъсакъаллар келип: – Бу ишлерни япмагъа Сенинъ акъкъынъ бармы? Санъа бу акъны ким берди? – деп сорадылар.
[24] Иса оларгъа джевап берип: – Мен де сизлерге бир суаль береджем. Манъа джевап берсенъиз, бу ишлерни япмагъа насыл акъкъым олгъаныны сизлерге айтарым.
[25] Ягъя халкъны сувгъа батырып чыкъаргъаны кимден эди? Алладан я да адамларданмы? – деди. Олар исе озьара давалашып башладылар: «Эгер “Алладан”, десек, О бизлерден: “Не ичюн Ягъягъа инанмадынъыз?” – деп сорайджакъ.
[26] Эгер “Адамлардан”, – десек...? Биз халкътан къоркъамыз. Эписи Ягъяны пейгъамбер деп саялар».
[27] Олар Исагъа: – Бильмеймиз, – деп джевап бердилер. Иса оларгъа: – Мен де буларны япмагъа насыл акъкъым олгъаныны сизлерге айтмам, – деди.
[28] – Сизлернинъ фикиринъиз насыл? Бир адамнынъ эки огълу бар экен. О биринджисине барып: «Огълум, бугунь барып юзюм багъымызда ишле», – дей.
[29] Амма о: «Истемейим!» – деп сёз къайтара. Сонъ пешман этип, бара.
[30] О адам экинджи огълуна барып, онъа да шойле дей. Огълу онъа джевап берип: «Барам, эфендим», – дей, лякин бармай.
[31] Экисинден къайсы бири бабасынынъ истегини беджере? Исагъа: – Биринджиси, – дедилер. О оларгъа: – Сизге догърусыны айтам: салым топлайыджылары ве ороспулар сизден эвель Алланынъ Падишалыгъына кирерлер, – деди.
[32] – Ягъя сизге догъру ёлны косьтерип кельди, лякин сизлер онъа инанмадынъыз. Салым топлайыджылары ве ороспулар исе онъа инандылар. Сизлер буны корьген сонъ да, пешман этмединъиз ве инанмадынъыз, – деди.
[33] Энди башкъа бир кинаели икяе динъленъиз: бир ер саиби бар экен. О, юзюм багъы сачып, этрафыны къоралады, юзюм сыкъмакъ ичюн чукъур къаздырды, сонъ къаравул къуллесини къурып, багъны юзюмджилерге кирагъа берди, ве озю ёлгъа чыкъты.
[34] Юзюмлер пишкен вакъты кельгенде, о озюнинъ берекетини алмакъ ичюн, юзюмджилернинъ алдына хызметчилерини ёллады.
[35] Юзюмджилер исе онынъ хызметчилерини туттылар ве бирисини котекледилер, даа бирисини ольдюрдилер, учюнджисини ташларнен урдылар.
[36] Багънынъ саиби башкъа хызметчилерини, биринджи кереден зияде хызметчилерини ёллады. Юзюмджилер исе оларнен де шойле яптылар.
[37] Сонъунда багъ саиби: «Огълумдан утанырлар», – деп, оларнынъ алдына озь огълуны ёллады.
[38] Лякин юзюмджилер онынъ огълуны корип, бир-бирине: «Бу – мирасчы! Барып, оны ольдюрейик ве мирасыны алайыкъ», – дедилер.
[39] Оны тутып, багъдан тышарыгъа чыкъарып, ольдюрдилер.
[40] Юзюм багъынынъ саиби къайтып кельгенде, бу юзюмджилернен не япар экен?
[41] Динълегенлер Исагъа: – Бу яман адамларны къоркъунчлы ольдюреджек, багъыны исе башкъа, онъа махсулларны озь вакътында берген юзюмджилерге берер, – дедилер.
[42] Иса оларгъа айтты: – Я сиз Языда: «Къуруджылар келишиксиз деп четке ташлагъан таш бинанынъ темельташы олды. Козюмиз огюнде япылгъан аджайип шей – Алланынъ ишидир!» – денильгенини окъумадынъызмы?
[43] Шунынъ ичюн сизлерге айтам: Алланынъ Падишалыгъы сизден алынып, махсул кетирген халкъкъа бериледжек.
[44] Бу ташкъа тюшкенлер эписи парчаланып кетеджек. Таш кимнинъ устюне тюшсе, оны эзип ташлайджакъ.
[45] Баш руханийлер ве фериселер Исанынъ кинаели икяелерини динълеген сайын, олар акъкъында айтылгъаныны анъладылар.
[46] Олар Исаны якъаламагъа истедилер, амма халкътан къоркътылар, чюнки халкъ Исаны пейгъамбер деп сая эди.