[1] О вакъытта Къанун оджалары ве фериселер Ерусалимден Исанынъ алдына келип, суаль бердилер:
[2] – Сенинъ шегиртлеринъ баба-деделеримизнинъ урф-адетлерини не ичюн бозалар? Аш ашамаздан эвель къолларыны ювмайлар...
[3] Иса оларгъа джевап берип: – Я сизлер озь урф-адетинъиз ичюн Алланынъ эмирини не ичюн бозасыз? – деди.
[4] – Алла: «Ана-бабанъны урьмет эт» ве «Бабасыны я да анасыны къаргъагъан адам ольдюрильсин», – деди.
[5] Амма сиз: «Ким бабасына я да анасына: “Меним санъа береджек олгъан ярдымым Аллагъа багъышлангъан бахшыш”, – десе,
[6] о бабасыны я да анасыны урьмет этмесе де олур», – дейсиз. Шунынънен, сиз озюнъизнинъ урф-адетинъиз ичюн Алланынъ Сёзюни ред этесиз.
[7] Эй, экиюзьлюлер! Сизинъ акъкъынъызда айткъан Ешая пейгъамбернинъ сёзлери яхшы:
[8] Бу халкъ Мени тильнен урьмет эте, юреклери исе Менден пек узакъ.
[9] Манъа бошуна табыналар, инсан эмирлерини берип огретелер.
[10] Сонъ Иса халкъны янына чагъырып, оларгъа: – Мени динълеп, анъламагъа тырышынъыз!
[11] Агъызгъа кирген шей дегиль, агъыздан чыкъкъан шей исе инсанны арам эте, – деди.
[12] О вакъытта шегиртлери Онынъ янына келип: – Фериселер бу сёзлеринъни эшитип, пек ачувлангъанларыны билесинъми? – дедилер.
[13] Иса оларгъа джевап берип: – Меним Бабам сачмагъан эр бир осюмлик тюбю-тамырынен сувурылып ташланаджакъ.
[14] Оларны къалдырынъыз! Олар – сокъурларнынъ кёр етекчилеридир. Эгер сокъур сокъурны етеклеп юрсе, олар экиси де чукъургъа тюшип кетерлер, – деди.
[15] Пётр Онъа: – Бизге бу кинаели икяени анълатып бер! – деди.
[16] Иса: – Сизлер де ойле акъылсызларсынъызмы?
[17] Агъызгъа кирген эр бир шей ашкъазангъа кечип, аякъёлгъа чыкъып кеткенини даа анъламадынъызмы?
[18] Амма агъыздан чыкъкъан шейлер юректен чыкъалар. Адамны булар арам этелер.
[19] Адамнынъ юрегинде яман фикирлер, адам ольдюрюви, аиле садыкълыгъыны бозувы, ороспулыкъ, хырсызлыкъ, ялан шаатлыкъ, куфюр сёзлер догъып, ондан чыкъалар.
[20] Мына бу шейлер адамны арам эте. Кирли къолларнен аш ашамакъ исе адамны арам этмей.
[21] Иса о ерден чыкъып, Тир ве Сидон юртларына кетти.
[22] Анда Онынъ алдына шу ерлерде яшагъан бир ханаанлы къадын кельди. – Эфендим, Давутнынъ Огълу, мени аджы! Къызымны джин урды, ве пек къыйнай, – деп къычырды.
[23] Лякин Иса онъа бир сёз биле къайтармады. Шегиртлери келип: – Айтса онъа, кетсин! Артымыздан къычырып юре, – деп Исагъа риджа эттилер.
[24] Иса: – Мен тек Исраиль халкъынынъ адашкъан къойларына йиберильген эдим, – деди.
[25] Амма къадын якъынджа келип, Исанынъ алдында озюни ерге ташлады ве: – Эфендим, манъа ярдым эт! – деди.
[26] – Балалардан отьмекни алып, копеклерге ташламакъ яхшы дегиль, – деди Иса.
[27] – Эбет, Эфендим, амма копеклер де эфендисининъ софрасындан тюшкен отьмек уфакъларыны ашайлар! – деди къадын. Сонъ Иса:
[28] – Эй, къадын, сенинъ иманынъ буюк! Истегенинъ олсун! – деди. Къадыннынъ къызы шу ань тедавийленди.
[29] Иса о ерден кетти ве, Озь ёлуны Галилея голю боюнда девам этип, андаки бир дагъгъа чыкъты ве отурды.
[30] Онынъ янына пек чокъ адам топланды. Олар озьлеринен топал, кёр, сакъат, сагъыр тильсиз ве чокътан-чокъ башкъа хасталарны алып келип, Исанынъ аякълары алдына къойдылар. Иса исе оларны тедавийледи.
[31] Тильсизлер лаф эткенлерини, сакъатлар сагълам олгъанларыны, топаллар юргенлерини, кёрларнынъ козьлери ачылгъаныны корип, халкъ шашып къалды ве Исраильнинъ Алласыны алгъышлады.
[32] Иса, шегиртлерини янына чагъырып, оларгъа: – Халкъны аджыйым. Меним алдымда учь кунь туралар, ашамагъа исе ич бир шейлери ёкъ. Мен оларны ач алында йибермеге истемейим, даа ёлда такъаттан кесильмесинлер, – деди.
[33] Шегиртлери Онъа: – Бу сахрада о къадар адамны тойдурмакъ ичюн отьмекни къайдан алайыкъ? – дедилер.
[34] – Не къадар отьмегинъиз бар? – деп сорады Иса. – Еди дане отьмек ве бир къач балычыгъымыз бар, – деди олар.
[35] Иса адамларгъа ерге отурмакъны буюрып,
[36] еди отьмекни ве балыкъларны алды, шукюр этип пителерни парчалады ве шегиртлерине берди, олар исе халкъкъа даркъаттылар.
[37] Эписи ашап тойдылар ве артып къалгъан отьмек парчаларындан даа толу еди буюк сепет топладылар.
[38] Ашагъанлар исе къадынлар ве балалардан гъайры дёрт бинъ адам эди.
[39] Иса халкъны йиберип, къайыкъкъа чыкъты ве Магдала этрафларына кетти.