Skip to content
Opens in a new window

[1] Synu mój! strzeż słów moich, a przykazanie moje chowaj u siebie.

[2] Strzeż przykazań moich, a żyć będziesz; a nauki mojej, jako źrenicy oczów swych.

[3] Uwiąż je na palcach twoich,napisz je na tablicy serca twego.

[4] Mów mądrości: Siostraś ty moja, a roztropność przyjaciółką nazywaj,

[5] Aby cię strzegły od żony cudzej, i od obcej, która mówi łagodne słowa.

[6] Bom oknem domu swego przez kratę moję wyglądał;

[7] I widziałem między prostakami, obaczyłem między synami młodzieńca głupiego,

[8] Który szedł ulicą przy rogu jej, drogą postępując ku domowi jej.

[9] Ze zmierzkiem pod wieczór, w ciemności nocnej, i w mroku.

[10] A oto niewiasta spotkała go, w ubiorze wszetecznicy, chytrego serca,

[11] Świegotliwa i nie ukrócona, a w domu własnym nie mogły się ostać nogi jej;

[12] Raz na dworzu, raz na ulicach i po wszystkich kątach zasadzki czyniąca;

[13] I uchwyciła go, i pocałowała go, a złożywszy wstyd z twarzy swojej, rzekła mu:

[14] Ofiary spokojne są u mnie; dzisiajm oddała śluby moje.

[15] Przetożem wyszła przeciw tobie, abym pilnie szukała twarzy twojej, i znalazłam cię.

[16] Obiłam kobiercami łoże moje, ozdobione rzezaniem i prześcieradłami egipskiemi.

[17] Potrząsnęłam pokój swój myrrą, aloesem, i cynamonem.

[18] Pójdźże, opójmy się miłością aż do poranku, ucieszmy się miłością.

[19] Boć męża mego w domu niemasz; pojechał w drogę daleką.

[20] Worek pieniędzy wziął z sobą; dnia pewnego wróci się do domu swego.

[21] I nakłoniła go wielą słów swoich, a łagodnością warg swoich zniewoliła go.

[22] Wnet poszedł za nią, jako wół, gdy go na rzeź wiodą, a jako głupi do pęta, którem karany bywa.

[23] I przebiła strzałą wątrobę jego; kwapił się jako ptak do sidła, nie wiedząc, iż je zgotowano na duszę jego.

[24] Przetoż teraz, synowie! słuchajcie mię, a bądźcie pilni powieści ust moich.

[25] Niechaj się nie uchyla za drogami jej serce twoje, ani się tułaj po ścieszkach jej.

[26] Albowiem wielu zraniwszy poraziła, i mocarze wszyscy pozabijani są od niej.

[27] Dom jej jest jako drogi piekielne, wiodące do gmachów śmierci.

Przysłów — Chapters