[1] Kto miłuje ćwiczenie, miłuje umiejętność; a kto ma w nienawiści karność, głupim jest.
[2] Dobry odniesie łaskę od Pana; ale męża który złe myśli, Bóg potępi.
[3] Nie zmocni się człowiek z niezbożności; ale korzeń sprawiedliwych nie będzie poruszony.
[4] Żona stateczna koroną jest męża swego; ale która go do hańby przywodzi, jest jako zgniłość w kościach jego.
[5] Myśli sprawiedliwych są prawe: ale rady niepobożnych zdradliwe.
[6] Słowa niepobożnych czyhają na krew; ale usta sprawiedliwych wybawiają ich.
[7] Niepobożni podwróceni bywają, tak, że ich niestaje; ale dom sprawiedliwych zostaje.
[8] Z rozumu swego mąż chwalony bywa; ale kto jest przewrotnego serca, wzgardzony będzie.
[9] Lepszy jest człowiek podły, który ma sługę, niżeli chlubny, któremu nie staje chleba.
[10] Sprawiedliwy ma na pieczy żywot bydlątka swego; ale serce niepobożnych okrutne jest.
[11] Kto sprawuje ziemię swoję, chlebem nasycony bywa; ale kto naśladuje próżnujących, głupi jest.
[12] Niepobożny pragnie obrony przeciw nieszczęściu; ale korzeń sprawiedliwych daje ją.
[13] W przestępstwie warg upląta się złośnik; ale sprawiedliwy z ucisku wychodzi.
[14] Z owocu ust każdy będzie nasycony dobrem, a nagrodę spraw rąk jego Bóg mu odda.
[15] Droga głupiego zda się prosta przed oczyma jego; ale kto słucha rady, mądrym jest.
[16] Gniew głupiego zaraz poznany bywa; ale ostrożny pokrywa hańbę swoję.
[17] Kto mówi prawdę, opowiada sprawiedliwość; ale świadek kłamliwy mówi zdradę.
[18] Znajdzie takowego, co mówi słowa jako miecz przerażające; ale język mądrych jest lekarstwem.
[19] Wargi prawdomówne utwierdzone będą na wieki; ale króciuchno trwa język kłamliwy.
[20] Zdrada jest w sercu tych, którzy złe myślą; ale którzy radzą do pokoju, mają wesele.
[21] Nie spotka sprawiedliwego żadne nieszczęście; ale niezbożnicy pełni będą złego.
[22] Obrzydliwością są Panu wargi kłamliwe; ale czyniący prawdę podobają mu się.
[23] Człowiek ostrożny tai umiejętność; ale serce głupich wywołuje głupstwo.
[24] Ręka pracowitych będzie panowała; ale zdradliwa będzie dań dawała.
[25] Frasunek w sercu człowieczem poniża je; ale powieść dobra uwesela je.
[26] Zacniejszy jest nad bliźniego swego sprawiedliwy; ale droga niezbożnych zawodzi ich.
[27] Nie upiecze chytry obłowu swojego; ale człowiek pilny majętności kosztownych nabędzie.
[28] Na ścieszce sprawiedliwości żywot, a na drodze ścieszki jej niemasz śmierci.