[1] Człowiek sporządza myśli serca swego; ale od Pana jest odpowiedź języka.
[2] Wszystkie drogi człowiecze zdadzą się być czyste przed oczyma jego; ale Pan jest, który waży serca.
[3] Włóż na Pana sprawy twe, a będą utwierdzone zamysły twoje.
[4] Pan dla siebie samego wszystko sprawił, nawet i niezbożnika na dzień zły.
[5] Obrzydliwością jest Panu każdy wyniosłego serca; który choć sobie innych na pomoc weźmie, nie ujdzie pomsty.
[6] Miłosierdziem i prawdą oczyszczona bywa nieprawość, a w bojaźni Pańskiej odstępujemy od złego.
[7] Gdy się podobają Panu drogi człowieka, i nieprzyjaciół jego do zgody z nim przywodzi.
[8] Lepsza jest trocha z sprawiedliwością, niż wiele dochodów niesprawiedliwych.
[9] Serce człowiecze rozrządza drogi swe; ale Pan sprawuje kroki jego.
[10] Sprawiedliwy rozsądek jest w wargach królewskich; w sądzie nie błądzą usta jego.
[11] Waga i szale są ustawą Pańską, a wszystkie gwichty sprawiedliwe w worku są za sprawą jego.
[12] Obrzydliwością jest królom czynić niezbożność; bo sprawiedliwością stolica umocniona bywa.
[13] Przyjemne są królom wargi sprawiedliwe, a szczerych w mowie miłują.
[14] Gniew królewski jest posłem śmierci; ale mąż mądry ubłaga go.
[15] W jasności twarzy królewskiej jest żywot, a łaska jego jest jako obłok z deszczem późnym.
[16] Daleko lepiej jest nabyć mądrości, niżeli złota najczystszego; a nabyć roztropności lepiej, niż srebra.
[17] Gościniec uprzejmych jest odstąpić od złego; strzeże duszy swej, kto strzeże drogi swojej.
[18] Przed zginieniem przychodzi pycha, a przed upadkiem wyniosłość ducha.
[19] Lepiej jest być uniżonego ducha z pokornymi, niżeli dzielić korzyści z pysznymi.
[20] Kto ma wzgląd na słowa, znajduje dobre; a kto ufa w Panu, błogosławiony jest.
[21] Kto jest mądrego serca, słynie rozumnym, a słodkość warg przydaje nauki.
[22] Zdrój żywota jest roztropność tym, którzy ją mają; ale umiejętność głupich jest głupstwem.
[23] Serce mądrego roztropnie sprawuje usta swoje, a wargami swemi przydaje nauki.
[24] Powieści wdzięczne są jako plastr miodu, słodkością duszy, a lekarstwem kościom.
[25] Zda się podczas droga być prosta człowiekowi; wszakże dokończenie jej pewna droga na śmierć.
[26] Człowiek pracowity pracuje sobie; bo go pobudzają usta jego.
[27] Człowiek niezbożny wykopuje złe, a w wargach jego jako ogień pałający.
[28] Mąż przewrotny rozsiewa zwady, a klatecznik rozłącza przyjaciół.
[29] Mąż okrutny przewabia bliźniego swego, i wprowadza go na drogę niedobrą.
[30] Kto mruga oczyma swemi, zmyśla przewrotności; a kto rucha wargami swemi, broi złe.
[31] Koroną chwały jest sędziwość; znajduje się na drodze sprawiedliwości.
[32] Lepszy jest nierychły do gniewu, niżeli mocarz; a kto panuje sercu swemu, lepszy jest, niżeli ten, co dobył miasta.
[33] Los na łono rzucają; ale od Pana jest wszystko rozrządzenie jego.