[1] Syn mądry przyjmuje ćwiczenie ojcowskie, ale naśmiewca nie słucha strofowania.
[2] Każdy będzie pożywał dobrego z owocu ust swoich; ale dusza przewrotnych krzywdy pożywać będzie.
[3] Kto strzeże ust swych, strzeże duszy swojej; kto lekkomyślnie otwiera wargi swe, będzie starty.
[4] Dusza leniwego żąda, a nic nie ma; ale dusza pracowitych zbogaci się.
[5] Słowa kłamliwego nienawidzi sprawiedliwy; ale niezbożny staje się obrzydliwym i shańbionym.
[6] Sprawiedliwość strzeże tego, który żyje bez zmazy; ale niezbożność podwraca grzesznika.
[7] Znajduje się taki co się czyni bogatym, a nie ma nic; i taki, co się czyni ubogim, choć ma wiele bogactw.
[8] Okup żywota człowieczego jest bogactwo jego; ale ubogi nie słucha łajania.
[9] Światłość sprawiedliwych jasna: ale pochodnia bezbożnych zgaśnie.
[10] Samą tylko pychą człowiek zwady wszczyna, ale przy tych, co radę przyjmują, jest mądrość.
[11] Bogactwa źle nabyte umniejszą się; ale kto je zgromadza ręką swą, przyczynia ich.
[12] Nadzieja długa wątli serce; ale żądość wypełniona jest drzewem żywota.
[13] Kto gardzi słowem Bożem, sam sobie szkodzi; ale kto się boi przykazania jego, odniesie nagrodę.
[14] Nauka mądrego jest źródłem żywota ku ochronieniu się sideł śmierci.
[15] Rozum dobry daje łaskę; ale droga przewrotnych jest przykra.
[16] Każdy ostrożny umiejętnie sobie poczyna; ale głupi rozpościera głupstwo.
[17] Poseł niezbożny upada we złe; ale poseł wierny jest lekarstwem.
[18] Ubóstwo i zelżywość przyjdzie na tego, który się wyłamuje z karności; ale kto przestrzega upominania, wysławiony będzie.
[19] Żądność wypełniona słodka jest duszy; ale odstąpić od złego, głupim jest obrzydliwością.
[20] Kto chodzi z mądrymi, mądrym będzie; ale kto towarzyszy z głupimi, startym będzie.
[21] Nieszczęście grzeszników ściga; ale sprawiedliwym Bóg dobrem nagrodzi.
[22] Dobry człowiek zostawia dziedzictwo synom synów swoich; ale majętność grzesznika sprawiedliwemu zachowana bywa.
[23] Obfita żywność na roli ubogich, a drugi ginie przez nieroztropność.
[24] Kto zawściąga rózgi swej, ma w nienawiści syna swego; ale kto go miłuje, wczas go karze.
[25] Sprawiedliwy je, i nasyca duszę swoję; ale żołądek niezbożnych niedostatek cierpi.