[1] Teć są przypowieści Salomonowe, które zebrali mężowie Ezechyjasza, króla Judzkiego.
[2] Sława to Boża, taić sprawę; ale sława królów, wywiadywać się rzeczy.
[3] Wysokość niebios, i głębokość ziemi, i serce królów nie są doścignione.
[4] Odejm zużelicę od srebra, a wynijdzie odlewającemu naczynie kosztowne.
[5] Odejm niezbożnika od oblicza królewskiego, a umocni się w sprawiedliwości stolica jego.
[6] Nie udawaj się za zacnego przed królem, a na miejscu wielmożnych nie stawaj;
[7] Bo lepiej jest, iż ci rzeką: Postąp sam: a niżeliby cię zniżyć miano przed księciem; co widują oczy twoje.
[8] Nie pokwapiaj się do swaru, byś snać na ostatek nie wiedział, co masz czynić, gdyby cię zawstydził bliźni twój.
[9] Prowadź do końca sprawę swoję z przyjacielem twoim, a tajemnicy drugiego nie objawiaj;
[10] By cię snać nie zelżył ten, co cię słucha, a niesława twoja zostałaby na tobie.
[11] Jakie jest jabłko złote z wyrzezaniem srebrnem, takieć jest słowo do rzeczy powiedziane.
[12] Ten, który mądrze napomina, jest u tego, co słucha, jako nausznica złota, i klejnot z szczerego złota.
[13] Jako zimno śnieżne czasu żniwa: tak poseł wierny tym, którzy go posyłają; bo dusze panów swych ochładza.
[14] Człowiek, który się chlubi darem zmyślonym, jest jako wiatr i obłoki bez deszczu.
[15] Książę cierpliwością bywa zmiękczony, a język łagodny kości łamie.
[16] Znajdzieszli miód, jedzże, ileć potrzeba, by snać objadłszy się go nie zwrócił.
[17] Powściągnij nogę twoję od domu bliźniego twego, by snać będąc ciebie syt, nie miał cię w nienawiści.
[18] Każdy, kto mówi fałszywe świadectwo przeciw bliźniemu swemu, jest jako młot, i miecz, i strzała ostra.
[19] Ufność w człowieku przewrotnym jest w dzień ucisku jako ząb wyłamany i noga wywiniona.
[20] Jako ten, który zewłoczy odzienie czasu zimy, albo leje ocet na saletrę, taki jest ten, który śpiewa pieśni sercu smutnemu.
[21] Jeźliżeby łaknął ten, co cię nienawidzi, nakarm go chlebem; a jeźliby pragnął, daj mu się napić wody;
[22] Bo węgle rozpalone zgromadzisz na głowę jego, a Pan ci nagrodzi.
[23] Jako wiatr północny deszcz przynosi: tak przynosi twarz gniewliwą język uszczypliwy.
[24] Lepiej mieszkać w kącie pod dachem, niżeli z żoną swarliwą w domu przestronnym.
[25] Jako woda chłodna duszy pragnącej: tak wieść dobra z ziemi dalekiej.
[26] Jako źródło nogami pomącone, albo zdrój zepsuty: tak sprawiedliwy, który upada przed niezbożnym.
[27] Jako jeść wiele miodu nie jest rzecz dobra: tak szukanie własnej sławy jest niesławne.
[28] Mąż, który nie ma mocy nad duchem swoim, jest jako miasto rozwalone bez muru.