[1] Mądra niewiasta buduje dom swój; ale go głupia rękami swemi rozwala.
[2] Kto chodzi w szczerości swojej, boi się Pana; ale przewrotny w drogach swoich gardzi nim.
[3] W ustach głupiego jest rózga hardości; ale wargi mądrych strzegą ich.
[4] Gdzie niemasz wołów, żłób jest próżny; ale siłą wołów mnoży się obfitość zboża.
[5] Świadek prawdziwy nie kłamie; ale świadek fałszywy mówi kłamstwo.
[6] Naśmiewca szuka mądrości, a nie znajduje; ale umiejętność roztropnemu jest snadna.
[7] Idź precz od oblicza męża głupiego, gdyż nie znajdziesz przy nim warg umiejętności.
[8] Mądrość ostrożnego jest rozumieć drogę swoję, ale głupstwo głupich jest zdrada.
[9] Każdy głupi nakrywa grzech, a między uprzejmymi mieszka przyjaźń.
[10] Serce każdego uznaje gorzkość duszy swojej, a do wesela jego nie przymięsza się obcy.
[11] Dom niezbożnych zgładzony będzie; ale przybytek cnotliwych zakwitnie.
[12] Zda się pod czas droga być prosta człowiekowi; wszakże dokończenie jej jest drogą na śmierć.
[13] Także i w śmiechu boleje serce, a koniec wesela bywa smutek.
[14] Drogami swemi nasyci się człowiek przewrotnego serca; ale się go chroni mąż dobry.
[15] Prostak wierzy każdemu słowu; ale ostrożny zrozumiewa postępki swoje.
[16] Mądry się boi, i odstępuje od złego; ale głupi dociera, i śmiałym jest.
[17] Porywczy człowiek dopuszcza się głupstwa, a mąż złych myśli w nienawiści bywa.
[18] Głupstwo prostacy dziedzicznie trzymają; ale ostrożni bywają koronowani umiejętnością.
[19] źli się kłaniają przed dobrymi, a niepobożni stoją u drzwi sprawiedliwego.
[20] Ubogi bywa i u przyjaciela swego w nienawiści; ale wiele jest tych, którzy bogatego miłują.
[21] Bliźnim swym grzesznik pogardza; ale kto ma litość nad ubogimi, błogosławionym jest.
[22] Izali nie błądzą, którzy wymyślają złe? a miłosierdzie i prawda należy tym, którzy wymyślają dobre.
[23] W każdej pracy bywa pożytek; ale gołe słowo warg tylko do nędzy służy.
[24] Bogactwo mądrych jest koroną ich; ale głupstwo głupich zostaje głupstwem.
[25] Świadek prawdziwy wyzwala duszę; ale fałszywy kłamstwo mówi.
[26] Kto się boi Pana, ma ufanie mocne; a synowie jego ucieczkę mieć będą.
[27] Bojaźń Pańska jest źródło żywota ku uchronieniu się sideł śmierci.
[28] W mnóstwie ludu jest zacność królewska; ale w trosze ludu zniszczenie hetmana.
[29] Nierychły do gniewu jest bogaty w rozum; ale porywczy pokazuje głupstwo.
[30] Serce zdrowe jest żywotem ciała; ale zazdrość jest zgniłością w kościach.
[31] Kto ciemięży ubogiego, uwłacza stworzycielowi jego; ale go czci, kto ma litość nad ubogim.
[32] Dla złości swojej wygnany bywa niepobożny; ale sprawiedliwy nadzieję ma i przy śmierci swojej.
[33] W sercu mądrego odpoczywa mądrość, ale wnet poznać, co jest w sercu głupich.
[34] Sprawiedliwość wywyższa naród; ale grzech jest ku pohańbieniu narodów.
[35] Król łaskaw bywa na sługę roztropnego; ale się gniewa na tego, który mu hańbę czyni.