[1] Człowiek swej myśli, szuka tego, co mu się podoba, a w każdą rzecz wtrąca się.
[2] Nie kocha się głupi w roztropności, ale w tem, co mu objawia serce jego.
[3] Gdy przychodzi niezbożny, przychodzi też wzgarda, a z mężem lekkomyślnym urąganie.
[4] Słowa ust męża mądrego są jako wody głębokie, a źródło mądrości jako potok wylewający.
[5] Nie dobra to, mieć wzgląd na osobę niezbożnego, aby był podwrócony sprawiedliwy w sądzie.
[6] Wargi głupiego zmierzają do swaru, a usta jego do bitwy wyzywają.
[7] Usta głupiego są upadkiem jego, a wargi jego sidłem duszy jego.
[8] Słowa obmówcy są jako słowa zranionych, a wszakże przenikają do wnętrzności żywota.
[9] Kto niedbały w sprawach swoich, bratem jest utratnika.
[10] Imię Pańskie jest mocną wieżą; sprawiedliwy się do niej uciecze, a wywyższony będzie.
[11] Majętność bogatego jest miastem jego mocnem, a jako mur wysoki w myśli jego.
[12] Przed upadkiem podnosi się serce człowiecze, a sławę uprzedza poniżenie.
[13] Kto odpowiada, pierwej niż wysłucha, głupstwo to jego i zelżywość.
[14] Duch męża znosi niemoc swoję; ale ducha utrapionego któż zniesie?
[15] Serce rozumne nabywa umiejętności, a ucho mądrych szuka jej.
[16] Dar człowieczy plac mu czyni, i przed wielmożnych przywodzi go.
[17] Sprawiedliwym zda się ten, kto pierwszy w sprawie swojej; ale gdy przychodzi bliźni jego, dochodzi go.
[18] Los uśmierza zwady, i między możnymi rozsądek czyni.
[19] Brat krzywdą urażony trudniejszy nad miasto niedobyte, a swary są jako zawory u pałacu.
[20] Z owocu ust każdego nasycon bywa żywot jego; urodzajem warg swych będzie nasycony.
[21] Śmierć i żywot jest w mocy języka, a kto go miłuje, będzie jadł owoce jego.
[22] Kto znalazł żonę, znalazł rzecz dobrą, i dostąpił łaski od Pana.
[23] Ubogi pokornie mówi; ale bogaty odpowiada surowie.
[24] Człowiek, który ma przyjaciół, ma się obchodzić po przyjacielsku, ponieważ przyjaciel bywa przychylniejszy nad brata.