[1] Mir wëssen dat hei: Wann eist ierdescht Zelt, an deem mir wunnen, ofgebaut gëtt, da kréie mir am Himmel eng éiweg Wunnecht vu Gott, en Haus, dat net vu Mënschenhand gebaut gouf.
[2] An dësem Zelt keime mir nämlech a verlaangeren duerno, mat eiser Wunnecht vum Himmel agekleet ze ginn,
[3] well wa mir agekleet gi sinn, da sti mir net plakeg do.
[4] Esoulaang mir an dësem Zelt sinn, keime mir, well mir bedréckt sinn. Et ass net esou, datt mir d’Zelt wëllen ausdoen, mee mir wëllen agekleet ginn, fir datt dat Stierflecht ka vum Liewen ofgeschléckt ginn.
[5] Et ass Gott, deen eis fir dëse bestëmmten Zweck virbereet huet an deen eis de Geescht als Akkont ginn huet.
[6] Dofir si mir zouversiichtlech. Mir wëssen, datt mir net beim Här sinn, esoulaang mir am Läif liewen.
[7] Mir liewen nämlech duerch de Glawen, net duerch d’Gesinn.
[8] Mir sinn zouversiichtlech. Mir wiere léiwer vun eisem Läif fort a beim Här doheem.
[9] Ob mir doheem sinn oder fort, ass et eis Ambitioun, dem Här ze gefalen.
[10] Mir mussen nämlech alleguer virum Riichterstull vu Christus erschéngen, fir datt jidderee fir dat, wat hien am Läif gemaach huet, sief dat gutt oder béis, säi Loun ka kréien.
[11] Mir wëssen, wat et heescht, den Här ze respektéieren, an dofir probéiere mir, d’Mënschen z’iwwerzeegen. Gott kennt eis duerch an duerch an ech hoffen, datt äert Gewëssen eis och gutt kennt.
[12] Mir recommandéieren eis iech net nach eng Kéier, mee mir ginn iech d’Geleeënheet, houfreg op eis ze sinn, fir datt dir deenen äntwere kënnt, déi houfreg op dat Baussecht sinn an net op d’Häerz.
[13] Wa mir verréckt sinn, ass et fir Gott; wa mir verstänneg sinn, ass et fir iech.
[14] Duerch d’Léift vu Christus si mir dozou gezwongen, fir dat hei ze erkennen: Wann ee fir jidderee gestuerwen ass, dann ass jidderee gestuerwen.
[15] Hien ass fir jidderee gestuerwen, fir datt déi, déi liewen, net méi fir sech selwer liewen, mee fir deen, dee fir si gestuerwen an operstanen ass.
[16] Vun elo u betruechte mir kee méi vun engem mënschleche Standpunkt. Och wa mir Christus vun engem mënschleche Standpunkt aus kennegeléiert hunn, kenne mir hien elo net méi esou.
[17] Dofir, wann een a Christus ass, dann ass hien eng nei Schëpfung. Dat Aalt ass vergaangen. Kuckt, alles ass nei ginn!
[18] Et kënnt awer alles vu Gott, deen eis mat sech selwer duerch de Jesus Christus versöhnt huet an deen eis den Déngscht vun der Versöhnung ginn huet.
[19] Et war duerch Christus, datt Gott d’Welt mat sech selwer versöhnt huet, andeems hien de Mënschen hir Iwwertriedungen net ugerechent huet an eis d’Botschaft vun der Versöhnung uvertraut huet.
[20] Mir sinn also Ambassadeure fir Christus, esou wéi wa Gott säin Appell duerch eis géif maachen. Mir bieden iech am Numm vu Christus: Loosst iech mat Gott versöhnen!
[21] Hien huet deen, dee keng Sënn kannt huet, fir eis zur Sënn gemaach, fir datt mir duerch hien d’Gerechtegkeet vu Gott kënne ginn.