[1] ເຖິງແມ່ນພັນທະສັນຍາເດີມນັ້ນ ກໍມີກົດໃນການນະມັດສະການ ແລະມີສະຖານອັນສັກສິດທີ່ແຜ່ນດິນ^ໂລກ.
[2] ດ້ວຍວ່າ, ມີສຳນັກຜ້າເຕັນທີ່ຈັດຕັ້ງຂຶ້ນແລ້ວ ຄືຫ້ອງຊັ້ນນອກ ຊຶ່ງມີຫລັກ^ຕະກຽງ ມີໂຕະ ແລະມີເຂົ້າຈີ່ທີ່ຕັ້ງຖວາຍໄວ້ ຫ້ອງທຳອິດນີ້ເອີ້ນວ່າ, ສະຖານທີ່ສັກສິດ.
[3] ພາຍໃນຜ້າກັ້ງຊັ້ນທີສອງມີຫ້ອງ ຊຶ່ງເອີ້ນວ່າ, ສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ສຸດ.
[4] ໃນຫ້ອງນັ້ນ ມີແທ່ນຄຳສຳລັບເຜົາເຄື່ອງຫອມ ມີຫີບຫຸ້ມຫໍ່ດ້ວຍຄຳທຸກດ້ານສຳລັບໃສ່ພັນທະສັນຍາ ຢູ່ໃນຫີບນັ້ນມີຂັນຄຳໃສ່ມານາໄວ້ ມີໄມ້ເທົ້າຂອງ^ອາໂຣນທີ່ປົ່ງຍອດ ແລະມີແຜ່ນຫີນຈາລຶກພັນທະສັນຍາແລ້ວ.
[5] ຢູ່ເທິງຫີບນັ້ນ ມີຮູບເຄຣູບປະກອບດ້ວຍສະຫງ່າຣາສີອັນຮຸ່ງເຮືອງຂອງ^ພຣະເຈົ້າ ປົກຄຸມພຣະທີ່ນັ່ງອັນຊົງພຣະກະຣຸນານັ້ນ. ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ ເຮົາຈະພັນລະນາໃຫ້ລະອຽດໃນທີ່ນີ້ບໍ່ໄດ້.
[6] ເມື່ອຈັດຕັ້ງສິ່ງຕ່າງໆໄວ້ຢ່າງນັ້ນແລ້ວ ບັນດາປະໂຣຫິດກໍເຂົ້າໄປໃນຫໍເຕັນຊັ້ນນອກທຸກໆວັນ ເພື່ອປະກອບພິທີ.
[7] ສ່ວນຫ້ອງຊັ້ນໃນນັ້ນ ມີແຕ່ມະຫາປະໂຣຫິດຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ເຂົ້າໄປໄດ້ ແລະເພິ່ນເຂົ້າໄປໄດ້ປີລະເທື່ອເທົ່ານັ້ນ. ເພິ່ນຕ້ອງນຳເລືອດສັດເຂົ້າໄປຖວາຍແກ່ພຣະເຈົ້າສຳລັບຕົນເອງ ແລະເພື່ອຄວາມຜິດໂດຍບໍ່ເຈດຕະນາຂອງ^ປະຊາຊົນ.
[8] ໂດຍສິ່ງນີ້ເອງ ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ ຈຶ່ງຊົງສຳແດງວ່າ ທາງທີ່ນຳເຂົ້າສູ່ສະຖານສັກສິດນັ້ນຍັງບໍ່ເປີດ ຕາບໃດທີ່ຫ້ອງຊັ້ນນອກນັ້ນຍັງຕັ້ງຢູ່.
[9] ຫ້ອງຊັ້ນນອກນັ້ນ ເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງສະໄໝປັດຈຸບັນ ຄືໝາຍຄວາມວ່າການຖວາຍຂອງ^ທານ ແລະເຄື່ອງບູຊາຕາມແບບນີ້ ຈະຊຳລະໃຈສຳນຶກຜິດແລະຊອບຂອງ^ຜູ້ຖວາຍນັ້ນບໍ່ໄດ້.
[10] ເພາະເປັນເລື່ອງຂອງ^ກິນ ຂອງດື່ມ ແລະພິທີຊຳລະລ້າງຕ່າງໆເທົ່ານັ້ນ ເປັນພິທີສຳລັບການປະຕິບັດທາງກາຍ ທີ່ໄດ້ຊົງບັນຍັດໄວ້ ຈົນກວ່າຈະໄດ້ຊົງປ່ຽນແປງໃໝ່.
[11] ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາເປັນມະຫາປະໂຣຫິດສຳລັບສິ່ງປະເສີດ ຊຶ່ງມາເຖິງແລ້ວ. ພຣະອົງກໍໄດ້ສະເດັດເຂົ້າໄປໃນສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ສຸດ ແລະປະເສີດກວ່າແຕ່ກ່ອນ (ທີ່ບໍ່ໄດ້ສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍມືມະນຸດ ຄືບໍ່ແມ່ນສິ່ງຂອງທີ່ສ້າງຂຶ້ນໃນໂລກນີ້).
[12] ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດເຂົ້າໄປໃນສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ສຸດພຽງເທື່ອດຽວເປັນການສິ້ນສຸດ ແລະພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງນຳເລືອດແບ້ ຫລືເລືອດລູກ^ງົວເຂົ້າໄປ ແຕ່ຊົງນຳພຣະ^ໂລຫິດຂອງ^ພຣະອົງເອງເຂົ້າໄປ ແລະຊົງສຳເລັດການໄຖ່ບາບອັນຕະຫລອດໄປ.
[13] ເພາະວ່າຖ້າເລືອດແບ້ ຫລືເລືອດງົວເຖິກ ແລະຂີ້ເຖົ່າໄຟຂອງ^ລູກງົວໂຕແມ່ທີ່ໂຮຍລົງເທິງຄົນ^ຊົ່ວ^ມົວໝອງ ຍັງອາດຊຳລະຮ່າງກາຍໃຫ້ສະອາດໄດ້,
[14] ຫລາຍກວ່ານັ້ນຈັກພຽງໃດ ພຣະ^ໂລຫິດຂອງ^ພຣະຄຣິດ ຜູ້ໄດ້ຊົງຖວາຍພຣະອົງເອງແດ່ພຣະເຈົ້າ ໂດຍພຣະວິນຍານຜູ້ຊົງຕັ້ງ^ຢູ່ເປັນນິດ ເປັນເຄື່ອງບູຊາປາສະຈາກຕຳໜິ ກໍຈະຊົງຊຳລະໃຈສຳນຶກຜິດແລະຊອບຂອງ^ເຮົາ^ທັງຫລາຍ ໃຫ້ພົ້ນຈາກກິດຈະການທີ່ນຳໄປສູ່ຄວາມ^ຕາຍ ເພື່ອຫັນໄປຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່.
[15] ເພາະເຫດນີ້, ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງເປັນຜູ້ກາງແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃໝ່ ເພື່ອໃຫ້ຄົນທັງຫລາຍທີ່ພຣະອົງຊົງເອີ້ນມາ ໄດ້ຮັບມໍຣະດົກຕະຫລອດໄປ ຕາມທີ່ຊົງສັນຍາໄວ້ ເພາະຄວາມ^ຕາຍນັ້ນໄຖ່ພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມ^ບາບ ທີ່ເກີດໃຕ້ພັນທະສັນຍາເດີມ.
[16] ເພາະວ່າໃນກໍລະນີທີ່ກ່ຽວກັບໜັງສືພິໄນກຳ ກໍຈະຕ້ອງພິສູດວ່າຜູ້ເຮັດໜັງສືນັ້ນຕາຍແລ້ວ.
[17] ຄົນນັ້ນຕ້ອງຕາຍເສຍກ່ອນ ໜັງສືພິໄນກຳຈຶ່ງຈະໃຊ້ໄດ້ ເພາະຖ້າຜູ້ທີ່ເຮັດໜັງສືນັ້ນຍັງມີຊີວິດຢູ່ ໜັງສືພິໄນກຳນັ້ນ ກໍຍັງໃຊ້ການບໍ່ໄດ້.
[18] ເພາະເຫດນັ້ນ ເຖິງແມ່ນພັນທະສັນຍາເດີມ ກໍບໍ່ໄດ້ຊົງຕັ້ງຂຶ້ນໂດຍປາສະຈາກເລືອດ.
[19] ເພາະວ່າໂມເຊໄດ້ປະກາດຄຳສັ່ງທຸກຂໍ້ ໃນກົດບັນຍັດແກ່ໄພ່ພົນທັງໝົດແລ້ວ ເພິ່ນກໍໄດ້ເອົາເລືອດລູກງົວເຖິກແລະເລືອດແບ້ເຖິກປົນໃສ່ນໍ້າ ແລ້ວເອົາຂົນແກະສີແດງແລະໃບ^ຫູສົບມັດໜຶ່ງ ມາຈຸ່ມແລະຊິດໃສ່ໜັງສືມ້ວນນັ້ນ ແລະຊິດໃສ່ໄພ່ພົນທັງໝົດ.
[20] ເພິ່ນກ່າວວ່າ, “ນີ້ແຫລະ ຄືເລືອດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສັ່ງໄວ້ໃຫ້ແກ່ເຈົ້າທັງຫຼາຍ”.
[21] ໃນທຳນອງ^ດຽວກັນນັ້ນ ເພິ່ນກໍໄດ້ເອົາເລືອດຊິດໃສ່ສຳນັກຜ້າເຕັນກັບເຄື່ອງໃຊ້ໃນພິທີນະມັດສະການທຸກຊະນິດເໝືອນກັນ.
[22] ທີ່ຈິງຕາມກົດບັນຍັດແລ້ວ ແມ່ນເກືອບທຸກໆສິ່ງຕ້ອງຊຳລະດ້ວຍເລືອດ ແລະຖ້າບໍ່ມີເລືອດໄຫລອອກແລ້ວ ການໃຫ້ອະໄພບາບກຳກໍບໍ່ມີ.
[23] ເພາະສະນັ້ນ ສິ່ງຂອງໃນໂລກນີ້ທີ່ສ້າງຂຶ້ນຕາມແບບຢ່າງໃນສະຫວັນ ຈຳເປັນຕ້ອງຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍຣິສຸດ ໂດຍເຄື່ອງບູຊາອັນປະເສີດຫລາຍກວ່າອີກ.
[24] ເພາະວ່າ ພຣະຄຣິດບໍ່ໄດ້ສະເດັດເຂົ້າໄປໃນສະຖານສັກສິດ ທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍມືມະນຸດຕາມແບບຢ່າງໃນສະຫວັນ ແຕ່ເວລານີ້ ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດເຂົ້າໄປໃນມະຫາສະຫວັນ ເພື່ອເຂົ້າເຝົ້າພຣະເຈົ້າແທນພວກເຮົາ.
[25] ພຣະອົງບໍ່ຕ້ອງເຂົ້າໄປຖວາຍບູຊາພຣະອົງເອງຫລາຍເທື່ອ ເໝືອນດັ່ງປະໂຣຫິດທີ່ເຂົ້າໄປໃນບ່ອນສັກສິດທີ່ສຸດທຸກໆປີ ແລະນຳເລືອດໂດຍບໍ່ແມ່ນເລືອດຂອງ^ຕົນເອງເຂົ້າໄປຖວາຍ,
[26] ເພາະຖ້າເປັນດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງຄົງຈະຕ້ອງທົນທຸກທໍລະມານຫລາຍເທື່ອ ນັບຕັ້ງແຕ່ວາງຮາກສ້າງໂລກມາ. ແຕ່ບັດນີ້ ພຣະອົງໄດ້ມາປາກົດ ເພື່ອຖວາຍພຣະອົງເອງເປັນເຄື່ອງບູຊາພຽງເທື່ອດຽວເປັນການສິ້ນສຸດເພື່ອໄຖ່ຄວາມ^ບາບ.
[27] ມະນຸດທຸກຄົນຖືກຊົງກຳນົດໄວ້ແລ້ວວ່າ, ຈະຕ້ອງຕາຍເທື່ອດຽວ ແລະຫລັງຈາກນັ້ນຈະຖືກມີການ^ພິພາກສາສັນໃດ
[28] ພຣະຄຣິດກໍສັນນັ້ນ ໄດ້ຖວາຍພຣະອົງເອງເປັນເຄື່ອງບູຊາເທື່ອດຽວ ເພື່ອລຶບລ້າງ^ບາບກຳຂອງ^ຄົນຈຳນວນຫລວງຫລາຍ. ພຣະອົງຈະມາປາກົດເທື່ອທີສອງໂດຍບໍ່ກ່ຽວກັບຄວາມ^ບາບ ແຕ່ເພື່ອໂຜດຊ່ວຍເອົາບັນດາຜູ້ທີ່ລໍຄອຍພຣະອົງດ້ວຍໃຈຮ້ອນຮົນໃຫ້ໄດ້ຮັບຄວາມ^ພົ້ນ.