[1] ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ໃຫ້ພວກເຮົາປະຫລັກທຳເບື້ອງຕົ້ນກ່ຽວກັບພຣະຄຣິດໄວ້ ແລະກ້າວໜ້າໄປສູ່ຄວາມ^ເປັນຜູ້ໃຫຍ່ແລ້ວ ຢ່າເອົາສິ່ງເຫລົ່ານີ້ມາວາງເປັນຮາກຖານຊໍ້າອີກ ຄືການກັບໃຈໃໝ່ຈາກການກະທຳ ທີ່ນຳໄປສູ່ຄວາມ^ຕາຍ ຄວາມເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າ
[2] ແລະຄຳສັ່ງສອນເຖິງເລື່ອງບັບຕິສະມາ ພິທີວາງມື, ການເປັນຄືນມາຈາກຕາຍ ແລະການ^ພິພາກສາລົງໂທດເປັນນິດ.
[3] ສິ່ງນີ້ແຫລະ ພວກເຮົາຈະກະທຳ ຖ້າພຣະເຈົ້າຊົງໂຜດອະນຸຍາດ.
[4] ເພາະວ່າຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມ^ສະຫວ່າງມາເທື່ອໜຶ່ງແລ້ວ ແລະຊີມຣົດຂອງ^ປະທານຈາກສະຫວັນ ໄດ້ຮັບພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ
[5] ແລະໄດ້ຊີມຣົດອັນດີແຫ່ງຖ້ອຍຄຳຂອງ^ພຣະເຈົ້າ ກັບຣິດເດດແຫ່ງຄາວທີ່ຈະມາເຖິງນັ້ນ.
[6] ຖ້າພວກເຂົາເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ຕົກເສຍໄປແລ້ວ ກໍເຫລືອວິໄສທີ່ຈະນຳພວກເຂົາມາສູ່ການກັບໃຈອີກໄດ້ ເພາະພວກເຂົາເອງຄຶງພຣະບຸດຂອງ^ພຣະເຈົ້າເສຍ ແລະເຮັດໃຫ້ພຣະອົງຊົງໄດ້ຮັບການປະຈານຂາຍໜ້າ.
[7] ດ້ວຍວ່າ, ພື້ນດິນຕອນໃດດູດຮັບເອົານໍ້າ^ຝົນທີ່ຕົກໃສ່ຢູ່ເລື້ອຍ ແລະເກີດພືດຜົນງອກຂຶ້ນໃຫ້ປະໂຫຍດແກ່ຄົນປູກຝັງນັ້ນ ກໍໄດ້ຮັບພຣະພອນຈາກພຣະເຈົ້າ.
[8] ແຕ່ພື້ນດິນທີ່ເກີດສ້ຽນໜາມ ກໍນັບວ່າບໍ່ມີຄ່າ ແລະເກືອບຈະຖືກຊົງປ້ອຍດ່າແລ້ວ ໃນທີ່ສຸດກໍຈະຖືກເຜົາໄຟເສຍ.
[9] ແຕ່ພວກພີ່ນ້ອງ^ເອີຍ, ເຖິງແມ່ນວ່າເຮົາເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ເຮົາກໍຍັງເຊື່ອແນ່ວ່າທ່າທີຂອງ^ພວກເຈົ້າ ມີສິ່ງດີກວ່າທີ່ໄດ້ກ່າວມານັ້ນ ກໍຄືສິ່ງທີ່ກ່ຽວກັບຄວາມ^ພົ້ນ.
[10] ເພາະວ່າ ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຊົງອະຍຸດຕິທຳ ຊຶ່ງຈະຊົງລືມການງານທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດ ແລະຄວາມຮັກທີ່ເຈົ້າໄດ້ສະແດງຕໍ່ພຣະນາມຂອງ^ພຣະອົງ ຄືການຮັບໃຊ້ໄພ່ພົນຂອງ^ພຣະອົງ ເໝືອນດັ່ງພວກເຈົ້າຍັງຮັບໃຊ້ຢູ່.
[11] ຄວາມ^ປາຖະໜາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງ^ພວກເຮົາ ແມ່ນໃຫ້ແຕ່ລະຄົນໃນພວກເຈົ້າ ມີຄວາມ^ຮ້ອນຮົນຢ່າງດຽວກັນຈົນເຖິງທີ່ສຸດ ເພື່ອວ່າສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າຫວັງໄວ້ນັ້ນຈະໄດ້ສຳເລັດ.
[12] ພວກເຮົາບໍ່ປາຖະໜາໃຫ້ພວກເຈົ້າກາຍເປັນຄົນກຽດຄ້ານ ແຕ່ໃຫ້ເປັນເໝືອນຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ອາໄສຄວາມເຊື່ອແລະຄວາມ^ພຽນ^ອົດທົນ ຈຶ່ງໄດ້ຮັບມໍຣະດົກຕາມພຣະສັນຍາ.
[13] ເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້ກັບອັບຣາຮາມນັ້ນ ໂດຍທີ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດເປັນໃຫຍ່ກວ່າພຣະອົງ ທີ່ພຣະອົງຈະຊົງສາບານດ້ວຍອອກຊື່ຜູ້ນັ້ນໄດ້ ພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ຊົງສາບານດ້ວຍພຣະນາມຂອງ^ພຣະອົງເອງ
[14] ວ່າ, “ຈິງແທ້ ເຮົາຈະອວຍພອນໃຫ້ເຈົ້າ ແລະຈະໃຫ້ເຊື້ອສາຍຂອງ^ເຈົ້າທະວີຫລາຍຂຶ້ນ.”
[15] ຢ່າງນັ້ນແຫລະ ເມື່ອອັບຣາຮາມໄດ້ທົນຄອຍດ້ວຍຄວາມ^ພຽນແລ້ວ ເພິ່ນຈຶ່ງໄດ້ຮັບຕາມພຣະສັນຍານັ້ນ.
[16] ດ້ວຍວ່າ, ຝ່າຍມະນຸດເຄີຍສາບານດ້ວຍອອກຊື່ຜູ້ໃຫຍ່ກວ່າຕົນ ແລະເມື່ອເກີດການຖົກຖຽງກັນຂຶ້ນຄຳສາບານນັ້ນ ກໍເປັນຄຳຢືນຢັນອັນເດັດຂາດ.
[17] ສະນັ້ນ ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງມີພຣະປະສົງ ຈະຊົງໃຫ້ຜູ້ທີ່ຈະຮັບມໍຣະດົກຕາມພຣະສັນຍານັ້ນ ຮູ້ຄັກແນ່ຕື່ມຂຶ້ນວ່າ ພຣະປະສົງຂອງ^ພຣະອົງຈະບໍ່ປ່ຽນແປງຈັກເທື່ອ ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງຢືນຢັນພຣະສັນຍານັ້ນດ້ວຍຄຳສາບານ.
[18] ເພື່ອວ່າໂດຍສອງປະການທີ່ປ່ຽນແປງບໍ່ໄດ້ (ເພາະພຣະເຈົ້າຈະກ່າວຄຳຕົວະບໍ່ໄດ້) ເຮົາ ຜູ້ທີ່ໄດ້ໜີໄພຮ້ອນໄປເພີ່ງເຢັນ ຈຶ່ງໄດ້ຮັບຄວາມ^ຊູໃຈອັນແຮງກ້າ ໃນການທີ່ຈະຢຶດຖືຄວາມຫວັງ ຊຶ່ງມີຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຮົານັ້ນ.
[19] ຄວາມຫວັງທີ່ພວກເຮົາຢຶດຖືນັ້ນ ເປັນສະໝໍທີ່ແທ້ຈິງອັນໝັ້ນຄົງຂອງ^ຈິດໃຈ ຄວາມຫວັງນັ້ນນຳໄປສູ່ບ່ອນສັກສິດທີ່ສຸດຢູ່ເບື້ອງຫລັງຜ້າກັ້ງ,
[20] ທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຜູ້ຊົງນຳໜ້າ ໄດ້ສະເດັດເຂົ້າໄປກ່ອນແທນພວກເຮົາແລ້ວ ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງກາຍເປັນມະຫາປະໂຣຫິດຕະຫລອດໄປ ໃນລຳດັບດຽວກັບເມຄີເຊເດັກ.