[1] ດ້ວຍວ່າ, ກົດບັນຍັດນັ້ນ ເປັນພຽງແຕ່ເງົາ ທີ່ເລັງເຖິງສິ່ງປະເສີດທັງຫລາຍ ທີ່ຈະມາພາຍໜ້ານັ້ນ ແລະບໍ່ແມ່ນຕົວຈິງຂອງ^ສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ, ເຄື່ອງບູຊາທີ່ເຂົາຖວາຍທຸກປີສະເໝີມາ ຕາມກົດບັນຍັດນັ້ນ ບໍ່ສາມາດເຮັດໃຫ້ຜູ້ທີ່ມາເຂົ້າເຝົ້າພຣະເຈົ້າເຖິງທີ່ສຳເລັດຄົບຖ້ວນໄດ້ຈັກເທື່ອ
[2] ເພາະຖ້າເປັນໄດ້ ພວກເຂົາຄົງໄດ້ຢຸດການຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແລ້ວບໍ່ແມ່ນບໍ? ຖ້າຜູ້ນະມັດສະການນັ້ນ ໄດ້ຮັບການຊຳລະລ້າງເທື່ອດຽວເປັນການສິ້ນສຸດແລ້ວ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນຄົງຈະບໍ່ຮູ້ສຶກວ່າມີບາບອີກຕໍ່ໄປ.
[3] ແຕ່ການຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຕ່າງໆນັ້ນ ເປັນການເຕືອນໃຫ້ລະນຶກເຖິງຄວາມ^ບາບທຸກໆປີ.
[4] ດ້ວຍວ່າ, ເລືອດງົວເຖິກແລະເລືອດແບ້ ບໍ່ສາມາດຊຳລະຄວາມ^ບາບໃຫ້ໝົດສິ້ນໄປໄດ້ຈັກເທື່ອ.
[5] ດັ່ງນັ້ນແຫລະ ໃນເວລາທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດເຂົ້າມາໃນໂລກ ພຣະອົງຊົງທູນວ່າ, “ເຄື່ອງບູຊາກັບເຄື່ອງຖວາຍພຣະອົງບໍ່ປະສົງ ແຕ່ພຣະອົງຊົງໄດ້ຈັດຕຽມຮ່າງກາຍໄວ້ສຳລັບຂ້ານ້ອຍ.
[6] ເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະເຄື່ອງບູຊາ ລຶບລ້າງ^ບາບນັ້ນ ພຣະອົງບໍ່ຊົງພໍພຣະໄທ
[7] ເມື່ອນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງທູນວ່າ, ‘ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ມາເພື່ອຈະເຮັດ ຕາມນໍ້າພຣະໄທຂອງ^ພຣະອົງ ຕາມທີ່ມີເລື່ອງຂອງ^ຂ້ານ້ອຍ ຂຽນໄວ້ໃນໜັງສືມ້ວນນັ້ນ.’”
[8] ເມື່ອພຣະອົງຊົງກ່າວແລ້ວວ່າ, “ເຄື່ອງບູຊາ ແລະເຄື່ອງຖວາຍ” ກັບ “ເຄື່ອງເຜົາບູຊາແລະເຄື່ອງບູຊາລຶບລ້າງ^ບາບ ທີ່ເຂົາໄດ້ບູຊາຕາມກົດບັນຍັດນັ້ນ ພຣະອົງບໍ່ຊົງປະສົງແລະບໍ່ຊົງພໍພຣະໄທ.”
[9] ຕໍ່ມາພຣະອົງກ່າວວ່າ, “ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ມາ ເພື່ອປະຕິບັດຕາມນໍ້າພຣະໄທຂອງ^ພຣະອົງ.” ພຣະອົງຈຶ່ງຍົກເລີກການຖວາຍບູຊາແບບເດີມນັ້ນເສຍ ແລະໄດ້ຕັ້ງພຣະຄຣິດເປັນເຄື່ອງບູຊາແທນ.
[10] ແລະໂດຍນໍ້າພຣະໄທນັ້ນແຫລະ ພວກເຮົາຈຶ່ງໄດ້ຮັບການຊຳລະໃຫ້ບໍຣິສຸດ ດ້ວຍການຖວາຍພຣະກາຍຂອງ^ພຣະເຢຊູ^ຄຣິດເຈົ້າເທື່ອດຽວເທົ່ານັ້ນເປັນການສິ້ນສຸດ.
[11] ຝ່າຍປະໂຣຫິດທຸກຄົນ ກໍປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງຕົນທຸກວັນ ແລະນຳເຄື່ອງບູຊາແບບດຽວກັນມາຖວາຍເລື້ອຍໆ ແຕ່ເຄື່ອງບູຊາເຫລົ່ານັ້ນ ບໍ່ສາມາດຊຳລະບາບກຳໃຫ້ໝົດສິ້ນໄປໄດ້ຈັກເທື່ອ.
[12] ແຕ່ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຄັ້ງດຽວ ເພື່ອຊຳລະລ້າງບາບກຳແລ້ວ ເປັນການຖວາຍຊຶ່ງນຳໃຊ້ໄດ້ຕະຫລອດໄປ, ແລ້ວພຣະອົງກໍນັ່ງລົງທີ່ເບື້ອງຂວາພຣະຫັດຂອງ^ພຣະເຈົ້າ.
[13] ພຣະອົງລໍຄອຍ ຈົນເຖິງເວລາທີ່ພຣະເຈົ້າປາບເຫລົ່າສັດຕູຂອງ^ພຣະອົງ ໃຫ້ໝູບຢູ່ໃຕ້ຕີນຂອງ^ພຣະອົງ.
[14] ເພາະດ້ວຍການຖວາຍບູຊາຄັ້ງດຽວ ພຣະອົງໄດ້ຊົງໂຜດຄົນທັງຫລາຍ ທີ່ຊົງຊຳລະເປັນບໍຣິສຸດນັ້ນ ໃຫ້ເຖິງທີ່ສຳເລັດຊົ່ວ^ນິຣັນດອນ.
[15] ຝ່າຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ ກໍເປັນພະຍານໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາເໝືອນກັນ ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງກ່າວໄວ້ແລ້ວວ່າ,
[16] “ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວວ່າ, ‘ອັນນີ້ແມ່ນພັນທະສັນຍາ ທີ່ເຮົາຈະເຮັດກັບເຂົາເຫລົ່ານັ້ນ ຄືໃນວັນທັງຫລາຍຈະມາເຖິງນັ້ນ ເຮົາຈະເອົາກົດບັນຍັດຂອງເຮົາ ໃສ່ໄວ້ໃນຈິດໃຈຂອງ^ພວກເຂົາ ແລະຂຽນຂໍ້ຄວາມ^ໃສ່ເທິງ ຫົວໃຈຂອງ^ເຂົາເຈົ້າ.’”
[17] ພຣະອົງຍັງຊົງກ່າວຕໍ່ໄປວ່າ, “ເຮົາຈະບໍ່ຈົດຈຳຄວາມ^ບາບ ແລະການອະທຳຂອງ^ພວກເຂົາຕໍ່ໄປອີກຈັກເທື່ອ.”
[18] ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງຍົກຄວາມ^ບາບໃຫ້ແລ້ວ ກໍບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາລຶບລ້າງ^ບາບກຳອີກຕໍ່ໄປ.
[19] ເພາະສະນັ້ນ ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍຂອງເຮົາ^ເອີຍ, ພວກເຮົາຈຶ່ງມີໃຈກ້າ ທີ່ຈະເຂົ້າໄປໃນສະຖານອັນສັກສິດທີ່ສຸດ ດ້ວຍພຣະ^ໂລຫິດຂອງ^ພຣະເຢຊູເຈົ້າ
[20] ຕາມທາງໃໝ່ຊຶ່ງມີຊີວິດ ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງໄຂອອກໃຫ້ພວກເຮົາຜ່ານເຂົ້າໄປທາງຜ້າກັ້ງນັ້ນ ຄືທາງພຣະກາຍຂອງ^ພຣະອົງ.
[21] ເມື່ອພວກເຮົາມີມະຫາປະໂຣຫິດ ຜູ້ທີ່ຮັບຜິດຊອບຄົວເຮືອນຂອງ^ພຣະເຈົ້າແລ້ວ.
[22] ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງໃຫ້ພວກເຮົາເຂົ້າມາໃກ້ດ້ວຍຄວາມ^ຈິງໃຈ ແລະດ້ວຍຄວາມ^ເຊື່ອໝັ້ນອັນເຕັມບໍຣິບູນ ດ້ວຍໃຈທີ່ໄດ້ຮັບການຊຳລະຈາກຄວາມ^ຮູ້ສຶກຕົວວ່າມີບາບກຳ ແລະມີຮ່າງກາຍທີ່ໄດ້ຊຳລະລ້າງແລ້ວດ້ວຍນໍ້າບໍຣິສຸດ.
[23] ຈົ່ງຢຶດໝັ້ນຢູ່ກັບຄວາມຫວັງທີ່ພວກເຮົາປະກາດຕົວວ່າ ໄດ້ຮັບໄວ້ແລ້ວນັ້ນ ຢ່າໃຫ້ຫວັ່ນໄຫວ ເພາະວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງຮັກສາພຣະສັນຍາຂອງ^ພຣະອົງສະເໝີ.
[24] ຈົ່ງຫ່ວງໃຍຊຶ່ງກັນແລະກັນ ຈົ່ງໜູນ^ນໍ້າໃຈຊຶ່ງກັນແລະກັນໃຫ້ມີຄວາມຮັກ ແລະໃຫ້ເຮັດຄຸນງາມ^ຄວາມດີ.
[25] ຢ່າປະການນະມັດສະການ ເໝືອນຢ່າງບາງຄົນເຄີຍປະນັ້ນ ແຕ່ຈົ່ງໜູນໃຈກັນໃຫ້ຫລາຍກວ່າເກົ່າອີກ ເພາະພວກເຈົ້າກໍຮູ້ແລ້ວວ່າ ວັນນັ້ນກໍໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ.
[26] ດ້ວຍວ່າ, ຖ້າພວກເຮົາໄດ້ຮັບຄວາມຮູ້ເລື່ອງຄວາມຈິງແລ້ວ ແຕ່ຍັງເຈດຕະນາເຮັດບາບຢູ່ ເຄື່ອງບູຊາລຶບລ້າງ^ບາບກໍຈະບໍ່ມີເຫລືອຢູ່ຕໍ່ໄປ.
[27] ເຫລືອແຕ່ຄວາມ^ຢ້ານກົວອັນພິລຶກ ໃນການລໍຖ້າການ^ພິພາກສາລົງໂທດ ແລະໄຟອັນຮ້ອນກ້າທີ່ຈະເຜົາຜານບັນດາຄົນທີ່ຕໍ່ສູ້ພຣະເຈົ້າ.
[28] ຄົນທີ່ລະເມີດກົດບັນຍັດຂອງ^ໂມເຊນັ້ນ ຖ້າມີພະຍານສອງ ຫລືສາມປາກ ກໍຈະຕ້ອງຕາຍໂດຍບໍ່ມີຄວາມ^ເມດຕາ.
[29] ພວກເຈົ້າຈົ່ງຄິດເບິ່ງວ່າ ຄົນທີ່ຢຽບຢໍ່າພຣະບຸດຂອງ^ພຣະເຈົ້າ ແລະຖືພຣະ^ໂລຫິດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຊຶ່ງຊຳລະຕົວໃຫ້ບໍຣິສຸດວ່າເປັນສິ່ງຊົ່ວຊ້າ ກັບທັງປະໝາດພຣະວິນຍານຜູ້ຊົງພຣະຄຸນນັ້ນ ຄວນຈະຖືກລົງໂທດຫລາຍກວ່າຄົນເຫລົ່ານັ້ນຈັກເທົ່າໃດ?
[30] ເພາະພວກເຮົາໄດ້ຮູ້ຈັກພຣະອົງຜູ້ຊົງກ່າວວ່າ, “ການແກ້ແຄ້ນເປັນທຸລະຂອງເຮົາ ຝ່າຍເຮົາຈະຕອບແທນ” ແລະໄດ້ຊົງກ່າວອີກວ່າ, “ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າຈະຊົງພິພາກສາພົນລະເມືອງຂອງ^ພຣະອົງ.”
[31] ການຕົກຢູ່ໃນເງື້ອມມືຂອງ^ພຣະເຈົ້າ ອົງຊົງຊີວິດຢູ່ນັ້ນ ເປັນສິ່ງທີ່ໜ້າຢ້ານກົວຢ່າງໃຫຍ່ຫລວງ.
[32] ຈົ່ງລະນຶກເຖິງສິ່ງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນກັບພວກເຈົ້າໃນຄາວກ່ອນນັ້ນ ຫລັງຈາກທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຮັບແສງ^ສະຫວ່າງຂອງ^ພຣະເຈົ້າແລ້ວ ພວກເຈົ້າໄດ້ອົດທົນຕໍ່ຄວາມ^ຍາກລຳບາກຫລາຍປະການ.
[33] ບາງເທື່ອ ພວກເຈົ້າກໍຖືກຄົນໝິ່ນປະໝາດປະຈານຂາຍໜ້າ ແລະຖືກຄົນຂົ່ມເຫັງໃຫ້ປະຊາຊົນເບິ່ງ ແລະບາງເທື່ອ ພວກເຈົ້າກໍໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມທຸກກັບຄົນທີ່ຖືກການຢ່າງດຽວກັນນັ້ນ.
[34] ພວກເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສ່ວນທົນທຸກກັບຄົນທີ່ຖືກຄຸມຂັງ ແລະເມື່ອມີຄົນປຸ້ນເອົາຊັບສິ່ງຂອງ ຂອງພວກເຈົ້າໄປ ພວກເຈົ້າກໍຍອມໃຫ້ເຂົາເອົາໄປດ້ວຍໃຈຍິນດີ ເພາະພວກເຈົ້າຮູ້ແລ້ວວ່າຕົນຍັງມີສິ່ງທີ່ດີກວ່າ ແລະຕັ້ງຢູ່ຕະຫລອດໄປ^ເປັນນິດ.
[35] ດັ່ງນັ້ນ ຢ່າໄດ້ປະຖິ້ມຄວາມ^ໝັ້ນໃຈຂອງ^ພວກເຈົ້າ ເພາະສິ່ງນັ້ນນຳໄປສູ່ບຳເໜັດອັນຍິ່ງໃຫຍ່.
[36] ພວກເຈົ້າຈຳເປັນຕ້ອງມີຄວາມ^ອົດທົນ ເພື່ອວ່າ, ເມື່ອໄດ້ເຮັດຕາມນໍ້າພຣະໄທຂອງ^ພຣະເຈົ້າແລ້ວ ກໍຈະໄດ້ຮັບຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້.
[37] ເພາະມີຄຳຂຽນໄວ້ໃນພຣະຄຳພີວ່າ, “ອີກບໍ່ດົນ ບໍ່ນານເທົ່າໃດ ພຣະອົງຜູ້ທີ່ຈະສະເດັດມາ ກໍຈະສະເດັດມາ ແລະຈະບໍ່ຊັກຊ້າ.
[38] ແຕ່ຄົນຊອບທຳຂອງເຮົາ ຈະມີຊີວິດຢູ່ດ້ວຍຄວາມເຊື່ອ ຖ້າຄົນໃດຫາກຫລົບຖອຍຫລັງ ເຮົາຈະບໍ່ພໍໃຈໃນຄົນນັ້ນ.”
[39] ສ່ວນພວກເຮົາ ບໍ່ຢູ່ຝ່າຍຄົນທີ່ຫລົບຖອຍຫລັງ ຈົນເຖິງຄວາມ^ຈິບຫາຍເສຍ ແຕ່ຢູ່ຝ່າຍຄົນທີ່ມີຄວາມເຊື່ອ ຈຶ່ງຮັກສາຊີວິດແລະຈິດໃຈຂອງຕົນໄວ້ໃຫ້ພົ້ນໄດ້.