[1] ສ່ວນເມຄີເຊເດັກຜູ້ນີ້ ຄືກະສັດແຫ່ງເມືອງຊາເລັມ ເປັນປະໂຣຫິດຂອງ^ພຣະເຈົ້າຜູ້ສູງສຸດ ໄດ້ພົບອັບຣາຮາມ ຂະນະທີ່ອັບຣາຮາມກຳລັງກັບມາຈາກການຮົບກັບກະສັດທັງຫລາຍດ້ວຍໄຊຊະນະ ແລະໄດ້ຊົງອວຍພອນແກ່ເພິ່ນ.
[2] ອັບຣາຮາມໄດ້ແບ່ງສິ່ງຂອງ^ທັງໝົດເປັນສິບສ່ວນ ເອົາສ່ວນໜຶ່ງຖວາຍແກ່ເມຄີເຊເດັກ ເມຄີເຊເດັກແປຢ່າງໜຶ່ງວ່າ ກະສັດແຫ່ງຄວາມ^ຊອບທຳຕາມຄວາມໝາຍແຫ່ງພຣະນາມຂອງທ່ານ ແລະອີກທັງເປັນກະສັດແຫ່ງສັນຕິສຸກ ຕາມຄວາມໝາຍຂອງ^ຊື່ເມືອງຊາເລັມ.
[3] ບິດາມານດາ ຫລືເຊື້ອວົງຂອງທ່ານບໍ່ມີກ່າວໄວ້ ວັນຕົ້ນແລະວັນປາຍແຫ່ງຊີວິດຂອງທ່ານ ກໍບໍ່ມີເໝືອນກັນ ແຕ່ເປັນເໝືອນພຣະບຸດຂອງ^ພຣະເຈົ້າ ຈຶ່ງດຳລົງຢູ່ເປັນປະໂຣຫິດສືບໆໄປ.
[4] ຈົ່ງຄິດເບິ່ງ ແມ່ນວ່າທ່ານຜູ້ນີ້ໃຫຍ່ພໍພຽງໃດ ທີ່ອັບຣາຮາມຜູ້ເປັນຕົ້ນຕະກຸນນັ້ນ ຍັງໄດ້ແບ່ງໜຶ່ງສ່ວນສິບຂອງ^ຊັບທີ່ໄດ້ມາຈາກຊະເລີຍອັນດີທີ່ສຸດມາຖວາຍແກ່ທ່ານ.
[5] ແລະບັນດາເຊື້ອສາຍຂອງ^ເລວີ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຮັບຕຳແໜ່ງປະໂຣຫິດນັ້ນ. ເຖິງແມ່ນວ່າ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນສືບເຊື້ອສາຍມາຈາກອັບຣາຮາມ ກໍຍັງມີກົດບັນຍັດສັ່ງໃຫ້ຮັບໜຶ່ງສ່ວນສິບຈາກພົນລະເມືອງ ຄືຈາກພວກພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ.
[6] ເມຄີເຊເດັກບໍ່ໄດ້ສືບເຊື້ອສາຍມາຈາກເລວີ ແຕ່ເພິ່ນກໍໄດ້ຮັບໜຶ່ງສ່ວນສິບຈາກອັບຣາຮາມ ແລະໄດ້ອວຍພອນອັບຣາຮາມ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບພຣະສັນຍາຂອງ^ພຣະເຈົ້າ.
[7] ສິ່ງທີ່ຖຽງບໍ່ໄດ້ ກໍຄືຜູ້ນ້ອຍຮັບພອນຈາກຜູ້ໃຫຍ່.
[8] ອີກປະການໜຶ່ງ ໃນກໍລະນີປະໂຣຫິດຕະກຸນເລວີນັ້ນ ມະນຸດທີ່ຕ້ອງຕາຍກໍເປັນຜູ້ຮັບໜຶ່ງສ່ວນສິບ ແຕ່ໃນກໍລະນີເມຄີເຊເດັກຜູ້ຮັບໜຶ່ງສ່ວນສິບນັ້ນ ມີຫລັກຖານໃນພຣະຄຳພີວ່າ ທ່ານຍັງມີຊີວິດຢູ່.
[9] ຖ້າຈະເວົ້າອີກຢ່າງໜຶ່ງ ກໍວ່າເລວີຜູ້ຮັບໜຶ່ງສ່ວນສິບນັ້ນ ກໍຍັງໄດ້ຖວາຍໜຶ່ງສ່ວນສິບແກ່ເມຄີເຊເດັກທາງອັບຣາຮາມ.
[10] ເພາະວ່າໃນຂະນະທີ່ເມຄີເຊເດັກໄດ້ພົບກັບອັບຣາຮາມ ເລວີຍັງຢູ່ໃນສາຍເລືອດຂອງ^ບັນພະບຸລຸດ ຄືອັບຣາຮາມ.
[11] ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າຄວາມ^ບໍຣິບູນບັນລຸໄດ້ທາງລະບົບປະໂຣຫິດເຜົ່າ^ເລວີ (ເພາະວ່າປະຊາຊົນໄດ້ຮັບກົດບັນຍັດໂດຍວິທີນີ້) ເປັນຫຍັງຈະຕ້ອງມີປະໂຣຫິດອື່ນອີກຕາມແບບຢ່າງຂອງ^ເມຄີເຊເດັກ ບໍ່ແມ່ນຕາມແບບຢ່າງຂອງ^ອາໂຣນບໍ?
[12] ເພາະເມື່ອຕຳແໜ່ງປະໂຣຫິດປ່ຽນແປງໄປແລ້ວ ກົດບັນຍັດກໍຈຳເປັນຕ້ອງປ່ຽນແປງໄປເໝືອນກັນ.
[13] ເພາະວ່າທ່ານທີ່ເຮົາກ່າວເຖິງນັ້ນ ກໍມາຈາກຕະກຸນອື່ນ ຄືຕະກຸນທີ່ຍັງບໍ່ມີຜູ້ໃດເຄີຍປະຕິບັດທີ່ແທ່ນບູຊາຈັກເທື່ອ.
[14] ເພາະປາກົດແຈ້ງແລ້ວວ່າ ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າຂອງ^ເຮົາ^ທັງຫລາຍ ໄດ້ຊົງສືບເຊື້ອສາຍມາຈາກຕະກຸນຢູດາ ແຕ່ເມື່ອໂມເຊໄດ້ກ່າວເຖິງປະໂຣຫິດ ກໍບໍ່ໄດ້ກ່າວເຖິງຕະກຸນນີ້.
[15] ເລື່ອງນີ້ກໍປາກົດແຈ້ງຂຶ້ນອີກ ຖ້າມີປະໂຣຫິດອີກຕົນໜຶ່ງ ຕາມແບບຢ່າງເມຄີເຊເດັກ
[16] ຜູ້ຊຶ່ງເປັນປະໂຣຫິດທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການແຕ່ງຕັ້ງຕາມກົດບັນຍັດຂອງ^ມະນຸດ ແຕ່ໂດຍຣິດເດດແຫ່ງຊີວິດອັນບໍ່ຮູ້ເສື່ອມສູນ.
[17] ເພາະມີຄຳພະຍານທີ່ກ່າວເຖິງເພິ່ນວ່າ, “ທ່ານເປັນປະໂຣຫິດຕະຫລອດໄປ^ເປັນນິດ ໃນລຳດັບດຽວກັນກັບເມຄີເຊເດັກ.”
[18] ດ້ວຍວ່າ, ກົດບັນຍັດທີ່ມີກ່ອນນັ້ນ ໄດ້ຊົງຍົກເລີກເສຍແລ້ວ ເພາະມີຂໍ້ບົກຜ່ອງແລະໃຊ້ການບໍ່ໄດ້. (
[19] ເພາະວ່າກົດບັນຍັດນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ສິ່ງໃດເຖິງທີ່ສຳເລັດ) ແຕ່ມີຄວາມຫວັງອັນດີກວ່າໄດ້ເພີ່ມເຕີມເຂົ້າມາ ໂດຍຄວາມຫວັງນັ້ນພວກເຮົາຈຶ່ງຈະເຂົ້າໄປໃກ້ພຣະເຈົ້າໄດ້.
[20] ພຣະເຈົ້າຊົງຢືນຢັນເລື່ອງນີ້ໂດຍຄຳສາບານຂອງ^ພຣະອົງວ່າ, ຄົນອື່ນໆເຂົາຮັບຕຳແໜ່ງປະໂຣຫິດໂດຍບໍ່ມີຄຳສາບານເລີຍ.
[21] ແຕ່ພຣະອົງຊົງເປັນປະໂຣຫິດໂດຍທາງຄຳສາບານ ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງກ່າວກັບພຣະອົງວ່າ, “ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າຊົງສາບານໄວ້ແລ້ວ ແລະຈະບໍ່ຊົງປ່ຽນພຣະໄທວ່າ, ‘ທ່ານເປັນປະໂຣຫິດ ຕະຫລອດໄປ.’”
[22] ດັ່ງນັ້ນ ພຣະເຢຊູເຈົ້າຈຶ່ງຊົງກາຍເປັນຜູ້ຮັບປະກັນພັນທະສັນຍາອັນດີກວ່າ.
[23] ພວກປະໂຣຫິດຕະກຸນເລວີນັ້ນ ສືບຕຳແໜ່ງຕໍ່ກັນມາຫລາຍຄົນ ເພາະຄວາມ^ຕາຍຂັດຂວາງພວກເຂົາບໍ່ໃຫ້ປະຕິບັດງານຕະຫລອດໄປ.
[24] ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ອົງຊົງດຳລົງຕຳແໜ່ງປະໂຣຫິດຕະຫລອດໄປ ເພາະພຣະອົງຊົງດຳລົງຢູ່ນິຣັນດອນ.
[25] ດ້ວຍເຫດນີ້ ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງສາມາດຕະຫລອດໄປ ທີ່ຈະໂຜດເອົາຄົນທັງປວງທີ່ໄດ້ເຂົ້າມາຫາພຣະເຈົ້າ ໂດຍທາງພຣະອົງນັ້ນ ໃຫ້ໄດ້ຮັບຄວາມ^ລອດພົ້ນ ເພາະວ່າ ພຣະອົງຊົງພຣະຊົນຢູ່ນິຣັນດອນ ເພື່ອຊ່ວຍທູນຂໍພຣະກະຣຸນາໃຫ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນ.
[26] ມະຫາປະໂຣຫິດຢ່າງນີ້ແຫລະ ທີ່ເໝາະສົມສຳລັບພວກເຮົາ ຄືເປັນຜູ້ບໍຣິສຸດປາສະຈາກຜິດ ຫລືສິ່ງຊົ່ວມົວໝອງ ແຍກຈາກຄົນບາບທັງປວງ ຊົງປະທັບຢູ່ເໜືອມະຫາສະຫວັນ.
[27] ພຣະອົງບໍ່ຕ້ອງຊົງນຳເຄື່ອງບູຊາມາທຸກໆວັນ ເໝືອນດັ່ງມະຫາປະໂຣຫິດຄົນອື່ນໆ ຜູ້ຊຶ່ງຕອນທຳອິດຖວາຍສຳລັບການບາບຂອງ^ຕົນເອງ ແລ້ວຈຶ່ງຖວາຍສຳລັບຄວາມ^ບາບຂອງ^ພົນລະເມືອງ ສ່ວນພຣະອົງ ໄດ້ຊົງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາພຽງເທື່ອດຽວເປັນການສິ້ນສຸດ ຄືເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳພຣະອົງເອງມາຖວາຍ.
[28] ຕາມກົດບັນຍັດນັ້ນ ໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງມະນຸດທີ່ບໍ່ສົມບູນແບບ ໃຫ້ເປັນມະຫາປະໂຣຫິດ ແຕ່ພຣະສັນຍາຂອງ^ພຣະເຈົ້າທີ່ປະກອບດ້ວຍຄຳສາບານ ຊຶ່ງໄດ້ມາພາຍຫລັງກົດບັນຍັດ ກໍໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງພຣະບຸດຂຶ້ນ ຜູ້ຊຶ່ງເຖິງຄວາມ^ສຳເລັດຊົ່ວ^ນິຣັນດອນ.