[1] ຈາກໂປໂລ ຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເອີ້ນເອົາຕາມນໍ້າພຣະໄທ ໃຫ້ເປັນອັກຄະສາວົກຂອງ^ພຣະຄຣິດເຈົ້າ^ເຢຊູ ແລະຈາກຕີໂມທຽວພີ່ນ້ອງຂອງ^ພວກເຮົາ. ເຖິງ ຄຣິສຕະຈັກຂອງ^ພຣະເຈົ້າໃນເມືອງໂກຣິນໂທ ແລະເຖິງໄພ່ພົນທັງປວງຂອງ^ພຣະເຈົ້າໃນທົ່ວແຂວງອະຂາຢາ
[2] ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າ ພຣະບິດາເຈົ້າຂອງ^ພວກເຮົາແລະອົງພຣະເຢຊູ^ຄຣິດເຈົ້າ ໂຜດໃຫ້ພຣະຄຸນແລະສັນຕິສຸກແກ່ພວກເຈົ້າດ້ວຍເທີ້ນ.
[3] ຈົ່ງໃຫ້ພວກເຮົາຍ້ອງຍໍ^ສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າ ພຣະບິດາເຈົ້າຂອງ^ອົງພຣະເຢຊູ^ຄຣິດເຈົ້າຂອງ^ພວກເຮົາ ພຣະບິດາເຈົ້າອົງຊົງເມດຕາ ຄືພຣະເຈົ້າອົງທີ່ໃຫ້ຄວາມ^ເລົ້າໂລມໃຈທຸກຢ່າງ,
[4] ພຣະອົງຜູ້ເລົ້າໂລມໃຈພວກເຮົາໃນຄວາມ^ທຸກລຳບາກທຸກຢ່າງ ຊຶ່ງພວກເຮົາໄດ້ຮັບນັ້ນກໍເພື່ອວ່າ, ພວກເຮົາຈະສາມາດເລົ້າໂລມໃຈຄົນອື່ນທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມ^ທຸກລຳບາກທຸກຢ່າງໄດ້ ໂດຍຄວາມ^ເລົ້າໂລມໃຈຢ່າງດຽວກັນ ຊຶ່ງພວກເຮົາເອງໄດ້ຮັບຈາກພຣະເຈົ້ານັ້ນ.
[5] ພວກເຮົາມີສ່ວນໃນຄວາມ^ທົນທຸກກັບພຣະຄຣິດຫລາຍເຫລືອລົ້ນຢ່າງໃດ ໂດຍທາງພຣະຄຣິດ ພວກເຮົາກໍໄດ້ຮັບຄວາມ^ເລົ້າໂລມໃຈຫລາຍເຫລືອລົ້ນຢ່າງນັ້ນ.
[6] ທີ່ພວກເຮົາທົນທຸກນັ້ນ ກໍແມ່ນເພື່ອພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຄວາມ^ເລົ້າໂລມໃຈແລະຄວາມ^ພົ້ນ ແລະທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຮັບຄວາມ^ເລົ້າໂລມໃຈ ກໍແມ່ນເພື່ອພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຄວາມ^ເລົ້າໂລມໃຈເໝືອນກັນ ແມ່ນຄວາມ^ເລົ້າໂລມໃຈທີ່ຈະໃຫ້ເຈົ້າ^ທັງຫລາຍສູ້ທົນຕໍ່ຄວາມ^ທຸກລຳບາກ ເໝືອນຢ່າງພວກເຮົາໄດ້ສູ້ທົນຢູ່ນັ້ນເໝືອນກັນ.
[7] ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງມີຄວາມຫວັງແນ່ນອນໃນພວກເຈົ້າ ເພາະພວກເຮົາຮູ້ວ່າ ເມື່ອພວກເຈົ້າມີສ່ວນທົນທຸກກັບພວກເຮົາຢ່າງໃດ ພວກເຈົ້າກໍມີສ່ວນໃນຄວາມ^ເລົ້າໂລມໃຈທີ່ພວກເຮົາຮັບຢ່າງນັ້ນ.
[8] ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ^ເອີຍ ເຮົາຢາກໃຫ້ພວກເຈົ້າຮູ້ເຖິງຄວາມ^ທຸກລຳບາກ ທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຮັບໃນແຂວງເອເຊຍ ເປັນຄວາມ^ທຸກລຳບາກໜັກເຫລືອກຳລັງ ຈົນພວກເຮົາສິ້ນຄວາມຫວັງໝົດ ແທບຈະເອົາຊີວິດບໍ່ລອດ.
[9] ຕາມທີ່ຈິງ ພວກເຮົາຄິດວ່າ ໂທດເຖິງຕາຍໄດ້ຕົກຖືກພວກເຮົາແລ້ວ ເຖິງປານນັ້ນກໍຕາມ ເຫດການນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ພວກເຮົາເຊື່ອໝັ້ນໃນຕົວເອງ ແຕ່ໃຫ້ພວກເຮົາເຊື່ອໝັ້ນໃນພຣະເຈົ້າ ອົງທີ່ບັນດານໃຫ້ຄົນຕາຍເປັນຄືນມາສູ່ຊີວິດ.
[10] ພຣະອົງນັ້ນໄດ້ຊົງໂຜດໃຫ້ເຮົາພົ້ນຈາກມໍລະນະໄພ ແລະຈະຊົງໂຜດເຮົາອີກ ເຮົາໄວ້ໃຈໃນພຣະອົງວ່າ ຍັງຈະຊົງໂຜດໃຫ້ເຮົາພົ້ນອີກຕໍ່ໄປ.
[11] ຂໍໃຫ້ພວກເຈົ້າຮ່ວມກັນຊ່ວຍໃນການພາວັນນາ^ອະທິຖານສຳລັບເຮົາດ້ວຍ ເພື່ອວ່າຄົນຈຳນວນຫລາຍຈະໄດ້ໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າເພາະເຮົາ. ເນື່ອງຈາກພຣະພອນທີ່ຊົງໂຜດປະທານແກ່ພວກເຮົາ ອັນເປັນການຕອບສະໜອງຄົນຈຳນວນຫລາຍທີ່ໄດ້ພາວັນນາ^ອະທິຖານເພື່ອພວກເຮົາ.
[12] ນີ້ແຫລະ ແມ່ນສິ່ງທີ່ພວກເຮົາເອກອ້າງໄດ້ຄື: ໃຈສຳນຶກຜິດແລະຊອບຂອງ^ພວກເຮົາກໍເປັນພະຍານວ່າ, ການດຳເນີນຊີວິດຂອງ^ພວກເຮົາຢູ່ໃນໂລກນີ້ ດ້ວຍຄວາມ^ບໍຣິສຸດໃຈແລະດ້ວຍຄວາມ^ຈິງໃຈທີ່ມາຈາກພຣະເຈົ້າ ບໍ່ແມ່ນໂດຍປັນຍາຂອງ^ມະນຸດ ແຕ່ເປັນມາໂດຍພຣະຄຸນຂອງ^ພຣະເຈົ້າ.
[13] ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ຂຽນຫາພວກເຈົ້າເຖິງເລື່ອງອື່ນ ນອກຈາກເລື່ອງທີ່ພວກເຈົ້າສາມາດອ່ານແລະເຂົ້າໃຈໄດ້ ເຮົາຫວັງວ່າພວກເຈົ້າຄົງຈະເຂົ້າໃຈຢ່າງຖ້ວນຖີ່.
[14] ຊຶ່ງໃນເວລານີ້ ພວກເຈົ້າກໍເຂົ້າໃຈບາງສ່ວນແລ້ວ ເພື່ອວ່າໃນວັນຂອງ^ອົງພຣະເຢຊູເຈົ້ານັ້ນ ພວກເຈົ້າຈະມີຄວາມ^ພາກພູມ^ໃຈໃນພວກເຮົາ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພວກເຮົາຈະມີຄວາມ^ເອກອ້າງ^ທະນົງໃຈໃນພວກເຈົ້າເໝືອນກັນ.
[15] ເຮົາມີຄວາມ^ໝັ້ນໃຈຢ່າງຄັກແນ່ໃນເລື່ອງນີ້ ຈົນເຮົາໄດ້ວາງແຜນໄວ້ແຕ່ທຳອິດ ທີ່ຈະໄປຢ້ຽມຢາມພວກເຈົ້າ ເພື່ອວ່າພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນສອງເທົ່າ.
[16] ດ້ວຍວ່າ, ເຮົາໄດ້ຕັ້ງໃຈທີ່ຈະແວ່ຢ້ຽມຢາມພວກເຈົ້າ ໃນຂະນະທີ່ເຮົາເດີນທາງໄປຍັງແຂວງມາເກໂດເນຍ ແລະເມື່ອເຮົາເດີນທາງກັບມາຈາກແຂວງມາເກໂດເນຍ ກໍຈະແວ່ຢ້ຽມຢາມພວກເຈົ້າອີກ ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະຊ່ວຍຈັດສົ່ງເຮົາໃຫ້ເດີນທາງໄປຍັງແຂວງຢູດາຍ.
[17] ເມື່ອເຮົາຕັ້ງໃຈເຊັ່ນນີ້ ເຮົາໄດ້ປິ້ນຄວາມ^ບໍ? ຫລືແຜນການຂອງເຮົານັ້ນ ເຮັດຕາມແບບຢ່າງຊາວໂລກເຮັດບໍ? ໂດຍກ່າວຄຳວ່າ, “ເຈົ້າໆ” ແລະ ຄຳວ່າ, “ບໍ່ໆ” ໃນເວລາດຽວກັນ.
[18] ພຣະເຈົ້າສັດຊື່ສັນໃດ ຄຳເວົ້າຂອງເຮົາທີ່ໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າ ຈຶ່ງບໍ່ເປັນຄຳວ່າ, “ເຈົ້າໆ” ແລະ “ບໍ່ໆ” ສັນນັ້ນ.
[19] ດ້ວຍວ່າ, ພຣະເຢຊູ^ຄຣິດເຈົ້າ ອົງເປັນພຣະບຸດຂອງ^ພຣະເຈົ້າ ຄືອົງທີ່ຊີລາວານ, ຕີໂມທຽວ ແລະເຮົາເອງ ໄດ້ປະກາດໃນທ່າມກາງພວກເຈົ້ານັ້ນ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ເປັນຜູ້ “ຈິງ” ແລະ “ບໍ່ຈິງ” ໃນພຣະອົງນັ້ນມີແຕ່ຄຳວ່າ, “ຈິງ” ສະເໝີ;
[20] ດ້ວຍວ່າ, ພຣະສັນຍາທຸກຢ່າງຂອງ^ພຣະເຈົ້າລ້ວນແຕ່ເປັນຈິງ ໂດຍພຣະເຢຊູເຈົ້າ. ດ້ວຍເຫດນີ້ແຫລະ ເຮົາຈຶ່ງກ່າວຄຳວ່າ, “ອາແມນ” ໂດຍພຣະອົງ ເພື່ອເປັນການຖວາຍກຽດແດ່ພຣະເຈົ້າ.
[21] ແຕ່ຜູ້ຊຶ່ງໃຫ້ພວກເຮົາກັບເຈົ້າ^ທັງຫລາຍຕັ້ງໝັ້ນໃນພຣະຄຣິດ ແລະໄດ້ຊົງຫົດສົງພວກເຮົາໄວ້ນັ້ນຄືພຣະເຈົ້າ.
[22] ພຣະອົງໄດ້ຊົງປະທັບຕາໃສ່ພວກເຮົາ ແລະຊົງປະທານພຣະວິນຍານຂອງ^ພຣະອົງໄວ້ໃນຈິດໃຈຂອງ^ພວກເຮົາເພື່ອເປັນເຄື່ອງມັດຈຳ.
[23] ແຕ່ເຮົາຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າເປັນພະຍານແກ່ເຮົາ ທີ່ເຮົາຍັງບໍ່ໄດ້ໄປເມືອງໂກຣິນໂທນັ້ນ ກໍເພື່ອງົດໂທດຂອງ^ພວກເຈົ້າໄວ້ກ່ອນ.
[24] ບໍ່ແມ່ນວ່າເຮົາເປັນນາຍບັງຄັບຄວາມເຊື່ອຂອງ^ພວກເຈົ້າ ເພາະວ່າພວກເຈົ້າຢືນໝັ້ນຢູ່ໃນຄວາມເຊື່ອແລ້ວ, ແຕ່ວ່າເຮົາເປັນຜູ້ຮ່ວມງານ ເພື່ອເຈົ້າຈະຮັບຄວາມ^ຊົມຊື່ນ^ຍິນດີ.