[1] ເຮົາປະສົງຢາກໃຫ້ພວກເຈົ້າອົດທົນຟັງຕໍ່ຄວາມ^ໂງ່ຂອງເຮົາຈັກໜ້ອຍໜຶ່ງ ຈົ່ງອົດທົນເອົາເດີ
[2] ເຮົາຫວງແຫນພວກເຈົ້າ ຕາມຢ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າຫວງແຫນ ເພາະພວກເຈົ້າເປັນດັ່ງເຈົ້າສາວບໍຣິສຸດ ທີ່ເຮົາສັນຍາໝັ້ນໝາຍໄວ້ໃຫ້ແຕ່ງງານກັບຊາຍຄົນດຽວເທົ່ານັ້ນ ຄືແກ່ພຣະຄຣິດ.
[3] ແຕ່ເຮົາຢ້ານວ່າ, ຄວາມ^ຄິດຂອງ^ພວກເຈົ້າຈະຖືກລໍ້ລວງໃຫ້ຫລົງຜິດໄປ ຈະປະຖິ້ມຄວາມ^ຜູກພັນອັນສັດຊື່ແລະບໍຣິສຸດທີ່ມີຕໍ່ພຣະຄຣິດ ໃນທຳນອງດຽວກັບນາງເອວາທີ່ຖືກຫລອກລວງດ້ວຍກົນອຸບາຍອັນເລິກແລບຂອງ^ງູ.
[4] ດ້ວຍວ່າ, ຖ້າຜູ້ໃດທີ່ມາປະກາດເລື່ອງພຣະເຢຊູເຈົ້າອົງອື່ນ ທີ່ແຕກຕ່າງໄປຈາກອົງທີ່ພວກເຮົາໄດ້ປະກາດແກ່ພວກເຈົ້ານັ້ນ ຫລືຮັບເອົາວິນຍານແລະຂ່າວປະເສີດຢ່າງອື່ນ ທີ່ແຕກຕ່າງໄປຈາກພຣະວິນຍານ ແລະຂ່າວປະເສີດ ທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຮັບຈາກພວກເຮົານັ້ນ ກໍເທົ່າກັບວ່າພວກເຈົ້າໄດ້ຍອມເຊື່ອຟັງຕໍ່ພວກເຂົາງ່າຍເຕັມທີ.
[5] ເພາະເຮົາຄິດວ່າ, ເຮົາບໍ່ໄດ້ເປັນຜູ້ຕໍ່າຕ້ອຍກວ່າພວກອັກຄະສາວົກຊັ້ນ^ຜູ້ໃຫຍ່ເຫລົ່ານັ້ນ ແມ່ນແຕ່ໜ້ອຍດຽວ.
[6] ເຖິງເຮົາບໍ່ເກັ່ງທາງດ້ານການເວົ້າຈາ ແຕ່ເຮົາກໍຍັງມີຄວາມ^ຮູ້ ທີ່ຈິງເຮົາໄດ້ສະແດງເລື່ອງນີ້ ໃຫ້ປາກົດແຈ້ງແກ່ພວກເຈົ້າໃນກິດຈະການທຸກສິ່ງແລ້ວ.
[7] ເມື່ອເຮົາປະກາດຂ່າວປະເສີດຂອງ^ພຣະເຈົ້າແກ່ພວກເຈົ້ານັ້ນ ເຮົາບໍ່ໄດ້ຄິດໄລ່ເອົາຫຍັງນຳພວກເຈົ້າ ການທີ່ເຮົາຖ່ອມໃຈລົງ ເພື່ອຍົກຊູພວກເຈົ້າຂຶ້ນນັ້ນ ເຮົາໄດ້ເຮັດຜິດຊັ້ນບໍ?
[8] ເຮົາໄດ້ຍາດຊິງຄຣິສຕະຈັກໜ່ວຍອື່ນດ້ວຍການຮັບເງິນບຳລຸງຈາກພວກເຂົາ ເພື່ອມາບົວລະບັດພວກເຈົ້າ.
[9] ແລະເມື່ອເຮົາຢູ່ນຳເຈົ້າ^ທັງຫລາຍ ແລະກຳລັງຂາດເຂີນ ເຮົາກໍບໍ່ໄດ້ໃຫ້ເປັນພາລະອັນໜັກແກ່ຜູ້ໃດ ເພາະວ່າພວກພີ່ນ້ອງທີ່ມາຈາກແຂວງມາເກໂດເນຍ ໄດ້ຊ່ວຍໃຫ້ມີພໍກັບຄວາມ^ຕ້ອງການຂອງເຮົາ. ເຮົາໄດ້ລະວັງຕົວບໍ່ໃຫ້ເປັນພາລະອັນໜັກແກ່ເຈົ້າ^ທັງຫລາຍໃນສິ່ງໃດ ແລະຈະລະວັງຢ່າງນັ້ນຕໍ່ໄປ.
[10] ຄວາມຈິງຂອງ^ພຣະຄຣິດຢູ່ໃນເຮົາສະເໝີສັນໃດ ຄົງບໍ່ມີຜູ້ໃດໃນແຂວງອະຂາຢານີ້ ຈະຫ້າມເຮົາບໍ່ໃຫ້ອວດອ້າງສິ່ງນີ້ສັນນັ້ນ.
[11] ການທີ່ເຮົາອວດອ້າງໃນເລື່ອງນີ້ ຄິດວ່າເຮົາບໍ່ຮັກພວກເຈົ້າຊັ້ນບໍ? ພຣະເຈົ້າຊົງຮູ້ວ່າເຮົາຮັກພວກເຈົ້າຫລາຍເທົ່າໃດ?
[12] ສິ່ງໃດທີ່ເຮົາເຮັດຢູ່ນັ້ນເຮົາກໍຈະເຮັດຕໍ່ໄປ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຄົນພວກນັ້ນມີເຫດອວດອ້າງໄດ້ວ່າ ການງານທີ່ພວກເຂົາເຮັດນັ້ນແມ່ນຢ່າງດຽວກັບທີ່ເຮົາດຳເນີນຢູ່.
[13] ເພາະຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ເປັນພຽງແຕ່ຄູສອນປອມ ເປັນຄົນງານທີ່ຫລອກລວງ ແລະປອມຕົວເປັນອັກຄະສາວົກຂອງ^ພຣະຄຣິດ.
[14] ການເຮັດຢ່າງນີ້ ບໍ່ເປັນການແປກ^ປະຫລາດຫຍັງດອກ ແມ່ນແຕ່ມານຊາຕານກໍຍັງປອມຕົວເປັນເທວະດາແຫ່ງຄວາມ^ສະຫວ່າງໄດ້.
[15] ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງບໍ່ເປັນເລື່ອງແປກເລີຍ ທີ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງ^ມັນ ປອມຕົວເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງ^ຄວາມ^ຊອບທຳ ບັ້ນສຸດທ້າຍຄົນເຫລົ່ານັ້ນຈະໄດ້ຮັບຜົນຕາມການກະທຳຂອງ^ພວກເຂົາ.
[16] ເຮົາຂໍກ່າວຢໍ້າອີກວ່າ, ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດຖືວ່າເຮົາເປັນຄົນໂງ່ ແຕ່ຖ້າເປັນດັ່ງນັ້ນ, ກໍຈົ່ງອົດຮັບຟັງເອົາເໝືອນຟັງຄົນໂງ່ຜູ້ໜຶ່ງສາ ເພື່ອວ່າເຮົາຈະໄດ້ອວດອ້າງຈັກໜ້ອຍໜຶ່ງ.
[17] ການທີ່ເຮົາກ່າວຢ່າງນັ້ນ ເຮົາບໍ່ໄດ້ກ່າວຕາມຫລັກຂອງ^ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ ແຕ່ກ່າວເໝືອນຄົນໂງ່ ທີ່ມີຄວາມ^ໄວ້ໃຈໃນການອວດຂອງຕົນ.
[18] ເພາະວ່າມີຫລາຍຄົນອວດຕົວຕາມແບບຢ່າງມະນຸດ ເຮົາກໍຈະອວດເໝືອນກັນ.
[19] ພວກເຈົ້າຜູ້ເປັນຄົນສະຫລາດແທ້ໆ ກໍຍັງອົດທົນຟັງຄົນໂງ່ເວົ້າໜໍ
[20] ພວກເຈົ້າຍອມກົ້ມໜ້າໃຫ້ພວກເຂົາສັ່ງພວກເຈົ້າດັ່ງທາດ ຫລືຍອມໃຫ້ພວກເຂົາສວຍໃຊ້ພວກເຈົ້າເພື່ອຜົນປະໂຫຍດຂອງ^ພວກເຂົາ ຫລືຍອມໃຫ້ພວກເຂົາຫລອກລວງພວກເຈົ້າ ຫລືຍອມໃຫ້ພວກເຂົາຍົກຍໍພວກເຈົ້າໃຫ້ເປັນໃຫຍ່ ຫລືຍອມໃຫ້ພວກເຂົາຕົບໜ້າພວກເຈົ້າ.
[21] ເຮົາລະອາຍທີ່ຈະຍອມຮັບວ່າ ພວກເຮົາເປັນຄົນອ່ອນແອເກີນໄປທີ່ຈະປະພຶດຢ່າງນັ້ນ. ແຕ່ຖ້າຜູ້ໃດກ້າອວດໃນເລື່ອງໃດເລື່ອງໜຶ່ງ (ເຮົາເວົ້າເໝືອນກັບວ່າເຮົາເປັນຄົນໂງ່) ເຮົາກໍກ້າອວດເໝືອນກັນ.
[22] ພວກເຂົາເປັນຊາວເຮັບເຣີບໍ? ເຮົາກໍເປັນເໝືອນກັນ ພວກເຂົາເປັນຊົນຊາດອິດສະຣາເອນບໍ? ເຮົາກໍເປັນເໝືອນກັນ ພວກເຂົາເປັນເຊື້ອສາຍຂອງ^ອັບຣາຮາມບໍ? ເຮົາກໍເປັນເໝືອນກັນ.
[23] ພວກເຂົາເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງ^ພຣະຄຣິດບໍ? ເຮົາຂໍເວົ້າດັ່ງຄົນເສຍສະຕິວ່າ, ເຮົາກໍເປັນລື່ນພວກເຂົາອີກ ເຮົາໄດ້ດຳເນີນພາລະກິດໜັກກວ່າພວກເຂົາ ເຮົາໄດ້ຖືກຄຸກຫລາຍກວ່າພວກເຂົາ ເຮົາໄດ້ຖືກຂ້ຽນຖືກຕີຫລາຍກວ່າພວກເຂົາ ແລະໃນການປະເຊີນໄພ ເຮົາເກືອບຕາຍຫລາຍເທື່ອແລ້ວ.
[24] ເຮົາໄດ້ຖືກພວກຢິວຂ້ຽນຫ້າເທື່ອ ເທື່ອລະສາມສິບເກົ້າບາດ
[25] ເຮົາໄດ້ຖືກຂ້ຽນຕີດ້ວຍແສ້^ຫວາຍສາມເທື່ອ ແລະເຮົາໄດ້ຖືກພວກເຂົາແກວ່ງກ້ອນຫີນໃສ່ໜຶ່ງເທື່ອ ເຮົາປະເຊີນກັບເຮືອຫລົ້ມເຖິງສາມເທື່ອ ແລະເຮົາໄດ້ແຊ່ຢູ່ໃນນໍ້າທະເລໜຶ່ງວັນໜຶ່ງຄືນເທື່ອໜຶ່ງ.
[26] ໃນການເດີນທາງຫລາຍເທື່ອຂອງເຮົາ ເຮົາໄດ້ຕົກຢູ່ໃນໄພ^ອັນຕະລາຍຈາກນໍ້າຖ້ວມແລະຈາກພວກໂຈນ, ໃນອັນຕະລາຍຈາກພວກຢິວເພື່ອນຮ່ວມຊາດຂອງ^ຕົນເອງແລະຈາກພວກຕ່າງຊາດ, ເຮົາຍັງປະເຊີນຕໍ່ອັນຕະລາຍໃນເມືອງ, ຕໍ່ອັນຕະລາຍໃນຖິ່ນ^ແຫ້ງແລ້ງ^ກັນດານ, ຕໍ່ອັນຕະລາຍໃນທະເລ ແລະຕໍ່ອັນຕະລາຍຈາກພີ່ນ້ອງທີ່ໜ້າໄຫວ້^ຫລັງຫລອກ.
[27] ເຮົາໄດ້ບາກບັ່ນດຳເນີນພາລະກິດ ອັນໜັກໜ່ວງແລະຍາກລຳບາກ ອົດຫລັບອົດນອນເປັນປະຈຳ ອຶດ^ເຂົ້າຢາກ^ນໍ້າ ແລະຫລາຍເທື່ອເຮົາຂາດອາຫານການກິນ ຂາດບ່ອນພັກເຊົາ ຂາດເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ.
[28] ນອກຈາກທີ່ກ່າວມາທັງໝົດນັ້ນແລ້ວ ເຮົາກໍຍັງມີພາລະປະຈຳວັນຂອງເຮົາ ຄືຄວາມ^ຫ່ວງໃຍທີ່ມີຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກໃນທຸກແຫ່ງ.
[29] ເມື່ອມີຜູ້ໃດ^ຜູ້ໜຶ່ງອ່ອນແຮງ ເຮົາກໍອ່ອນແຮງເໝືອນກັນ ເມື່ອມີຜູ້ໃດ^ຜູ້ໜຶ່ງຖືກສະດຸດໃຈ ເຮົາກໍເປັນທຸກໃຈຢ່າງເຕັມທີ.
[30] ຖ້າເຮົາຕ້ອງອວດ ເຮົາກໍຈະອວດເຖິງສິ່ງທີ່ສະແດງວ່າເຮົາອ່ອນແອຢ່າງໃດ.
[31] ພຣະເຈົ້າອົງເປັນພຣະບິດາເຈົ້າຂອງ^ອົງພຣະເຢຊູເຈົ້າຮູ້ວ່າ, ເຮົາບໍ່ໄດ້ເວົ້າຕົວະ, ຂໍໃຫ້ພຣະນາມຂອງ^ພຣະອົງ ຈົ່ງເປັນທີ່ຍົກຍ້ອງສັນລະເສີນຕະຫລອດໄປ^ເປັນນິດເທີ້ນ.
[32] ເມື່ອເຮົາຢູ່ໃນນະຄອນດາມັສກັດ ຜູ້ວ່າຣາຊການເມືອງຂອງ^ກະສັດອາເຣຕາ ໄດ້ໃຫ້ທະຫານເຝົ້າຍາມເມືອງໄວ້, ເພື່ອຈະຈັບຕົວເຮົາ.
[33] ແຕ່ພີ່ນ້ອງຊາວຄຣິສຕຽນໄດ້ເອົາເຮົາໃສ່ກວຍໃຫຍ່ ຢ່ອນລົງທາງປ່ອງຢ້ຽມຕາມກຳແພງເມືອງ. ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງພົ້ນຈາກເງື້ອມມືຂອງ^ເພິ່ນ.