Skip to content
Opens in a new window
Listen to this chapter • 4:09

[1] Бир раатлыкъ куню Иса богъдай тарласындан кечип кетеяткъанда, Онынъ шегиртлери башакъларны къопарып авучлары ичинде темизлеп ашай башладылар.

[2] Базы фериселер исе: – Сиз раатлыкъ куню япмагъа мумкюн олмагъан шейни не ичюн япасыз? – дедилер.

[3] Иса оларгъа: – Я сиз, Давут ве онынъ янындакилери ач къалгъанда не япкъанлары акъкъында окъумадынъызмы?

[4] О, Алланынъ Эвине кирип, тек руханийлерге ашамагъа мумкюн олгъан теклиф пителерини алып, озю ашагъан ве янындакилерине де берген, – деп джевап берди.

[5] Сонъ девам этип: – Инсан Огълу – раатлыкъ кунюнинъ Раббисидир, – деди.

[6] Башкъа бир раатлыкъ куню Иса синагогагъа келип, адамларны огрете башлады. Анда онъ къолу сакъатланып къуругъан бир адам бар эди.

[7] Къанун оджалары ве фериселер Исаны къабаатламакъ ичюн, О, раатлыкъ куню хастаны тедавийлер экенми, деп, Онынъ артындан бакъып тура эдилер.

[8] Иса исе, оларнынъ фикирлерини билип, къолу сакъат адамгъа: – Тур! Мында, ортагъа чыкъ! – деди. Адам турды.

[9] Иса башкъаларгъа: – Мен сизден сорайым: раатлыкъ кунюнде не япмакъ мумкюн – яхшылыкъмы я да яманлыкъмы? Джан къуртармакъмы я да гъайып этмекми? – деди.

[10] Иса оларны эписини козьден кечирип, сакъаткъа: – Къолунъны узат! – деди. Сакъат бойле япкъанынен, къолу тюзельди.

[11] Олар исе, ачувындан къутурып, Исагъа не япайыкъ деп, озьара фикирлеше башладылар.

[12] О куньлерде Иса дува окъумакъ ичюн дагъгъа чыкъты ве бутюн гедже Аллагъа дува окъуй эди.

[13] Танъ аткъанда исе, шегиртлерини янына чагъырды, оларнынъ ичинден он экисини сайлап алды да, оларны «эльчилер» деп адландырды.

[14] Оларнынъ адлары: Симон (Иса онъа Пётр адыны берди), онынъ къардашы Андрей, Якъуп, Юхан, Филип, Бартоломай,

[15] Матта, Тома, Алфейнинъ огълу Якъуп, Ветанпервер лагъабыны ташыгъан Симон,

[16] Якъупнынъ огълу Иуда ве сонъунда Исаны саткъан Иуда Искариот.

[17] Оларнен ашагъа тюшип, Иса тегиз бир ерде токъталды. Анда Онынъ пек чокъ шегиртлери ве бутюн Еудиеден, Ерусалимден, Тир ве Сидоннынъ, голь бою ерлешкен виляетлеринден кельген чокъ адамлар топлашкъан.

[18] Олар Исаны динълемек ве хасталыкъларындан тедавийленмек ичюн кельгенлер. Иса арам рухлардан къыйналгъанларны яхшы этти.

[19] Адамларнынъ эписи Исагъа тиймеге тырыштылар, чюнки Ондан эписини тедавийлеген кучь чыкъа эди.

[20] Иса, шегиртлерине бакъып: – Эй, фукъарелер, не къадар бахтлысыз! Алланынъ Падишалыгъы сизинъкидир!

[21] Шимди ачлыкъ чеккенлер, не къадар бахтлысыз! Сиз ашап тояджакъсыз! Шимди агълагъанлар, не къадар бахтлысыз! Сиз куледжексиз!

[22] Инсан Огълу ичюн адамлар сизден нефретленгенде, сизни ред эткенде, акъаретлегенде, масхара этип адынъызны къаралагъанда, бахтлы оласынъыз.

[23] О куню къуванынъыз ве шенъленинъиз! Сизни коклерде буюк мукяфат беклей! Бу адамларнынъ баба-деделери исе пейгъамберлерге де бойле япкъанлар.

[24] Лякин зенгинлер, алынъыз беля! Сиз энди теселли таптынъыз!

[25] Шимди токъ олгъанлар, алынъыз беля! Сиз ач оладжакъсыз! Шимди кульгенлер, алынъыз беля! Сиз окюрип агълайджакъсыз!

[26] Сизни эписи адамлар макътаса, алынъыз беля! Бу адамларнынъ бабалары ялан пейгъамберлерни де бойле макътагъанлар!

[27] Лякин сизге, Мени динълегенлерге айтам: душманларынъызны севинъиз, сизден нефретленгенлерге яхшылыкъ япынъыз.

[28] Сизни къаргъагъанларгъа эйилик тиленъиз, сизни ынджыткъанларгъа дувалар окъунъыз.

[29] Бир янагъынъа шамар ургъан адамгъа башкъасыны бер. Усть урбанъны тутып алсалар, тюп урбанъны да алмагъа кедер этме.

[30] Сенден сорагъангъа бер ве сенинъкини тутып алгъандан къайтарып бергенини талап этме.

[31] Адамлар сизге не япкъаныны истесенъиз, сиз де оларгъа шуны япынъыз.

[32] Эгер сизни севгенлерни севсенъиз, бунен насыл савап къазанаджакъсынъыз? Гуналылар да озьлерини севгенлерни севелер!

[33] Эгер озюнъизге яхшылыкъ эткенлерге яхшылыкъ этсенъиз, бунен насыл савап къазанаджакъсынъыз? Гуналылар да бойле япалар.

[34] Эгер сиз къайтарып алмакъ умютинен борджкъа берсенъиз, бунен насыл севап къазанаджакъсынъыз? Гуналылар да, берген борджуны сонъ къайтарып алмакъ ичюн, гуналыларгъа борджкъа берелер.

[35] Сиз исе душманларынъызны севинъиз, оларгъа яхшылыкъ япынъыз, ич бир къаршылыкъ беклемейип, оларгъа борджкъа беринъиз, чюнки Алла Озю шукюр этмеген яман адамларгъа биле мерамет эте. О вакъыт сизни буюк мукяфат беклейджек, ве сиз Юдже Алланынъ огъуллары оладжакъсынъыз.

[36] Бабанъыз мераметли олгъаны киби, сиз де мераметли олунъыз.

[37] Кимсени укюм этменъиз, сизни де укюм этмезлер. Кимсени къабаатламанъыз, сизни да къабаатламазлар. Багъышланъыз, сизни де багъышларлар.

[38] Беринъиз, сизге де береджеклер, толу ольчюнен береджеклер: яхшы силькип, бастырып, толып-ташкъан ольчюнен урбанъызнынъ этегине толдураджакълар. Сиз насыл ольчюнен ольчесенъиз, сизге де шойле ольчейджеклер.

[39] Иса оларгъа бир кинаели икяени айтып берди: – Кёр кёрны етеклеп юрип олурмы? Олар экиси де чукъургъа тюшмезлерми?

[40] Шегирт озь оджасындан юкъары олмаз. Амма окъувынынъ сонъуна еткен эр бир шегирт оджасы киби олур.

[41] Сен не ичюн къардашынънынъ козюндеки чёпке бакъасынъ да, озь козюнъдеки агъачны корьмейсинъ?

[42] Сен озь козюнъдеки агъачны корьмей турып, насыл ола да къардашынъа: «Кель, къардашым, козюнъдеки чёпчюкни чыкъарайым», – дейсинъ? Эй, экиюзьлю! Башта агъачны озь козюнъден чыкъар, сонъ чёпни къардашынънынъ козюнден насыл этип чыкъараджагъынъны ачыкъ-айдын корерсинъ.

[43] Яхшы терек ярамай мейва бермез, ве, аксине, ярамай терек яхшы мейва бермез.

[44] Эр бир терек озь мейвасындан билинир. Тикенлерден инджир джыймайлар, когемден юзюм кесмейлер.

[45] Яхшы адам озюнинъ юрегиндеки яхшылыкъ хазинесинден яхшылыкъ чыкъара. Яман адам яманлыкъ хазинесинден яманлыкъ чыкъара. Адамнынъ юреги неге толу олса, онынъ агъзындан шу чыкъар.

[46] Не ичюн сиз Мени: «Раббим, Раббим!» – деп чагъырасыз да, буюргъанымны япмайсыз?

[47] Меним алдыма кельген ве сёзлеримни динълеп, оларны беджерген эр бир адам кимге ошай?

[48] Эв къургъан адамгъа ошай. О, терен чукъур къазып, къая устюнде темель къойды. Озеннинъ сувлары ташып, о эвге урулдылар, лякин оны къыбырдатып оламадылар, чюнки эв къавий къурулгъан эди.

[49] Сёзлеримни динълеп, оларны беджермеген адам исе, эвини топракъ устюнде темельсиз къургъан адамгъа ошай. Озеннинъ сувлары эвге урулгъанда, эв бирден дагъылып кетти. Ондан тек виран олгъан бир оба къалды.

Лука — Chapters