[1] Арамызда олып кечкен вакъиалар акъкъында чокъ адам икяе этмеге башлагъанлар.
[2] Бизлер исе эр шейни озь козюнен корьген адамлардан, Сёзнинъ хызметчилеринден билип,
[3] мен де, эписини гъайретнен огренген сонъ, бу вакъиаларны санъа, урьметли Теофил, бирер-бирер язып бермек къарарына кельдим.
[4] Шунынънен, санъа берильген хабер акъикъий олгъаныны анъларсынъ.
[5] Еудиенинъ падишасы Ироднынъ куньлеринде Авиянынъ болюгинден Зекъарья адлы бир руханий бар эди. Онынъ Элизабет адлы апайы Харун союндан эди.
[6] Олар экиси Алланынъ огюнде инсафлы адамлар олып, Раббининъ эписи эмир ве къанунларыны къатиен тута эдилер.
[7] Лякин оларнынъ балалары ёкъ эди. Элизабет къысыр, олар экиси де энди къартайгъан эдилер.
[8] Куньлернинъ биринде Зекъарья, болюгининъ невбетинде, Аллагъа ибадет этмек керек эди.
[9] Руханийлернинъ адети боюнджа джереп чекип, Зекъарья Алланынъ Сарайына кирди ве къокъулы отларны якъа башлады.
[10] Бутюн халкъ исе, къокъулы отларны якъкъан вакъытта тышарыда турып дува окъуй эди.
[11] Бирден Алланынъ мелеги пейда олды, къокъулы отлар якъыладжакъ ернинъ онъ тарафында турды.
[12] Мелекни корьген Зекъарья шашмалады ве къоркъты.
[13] Амма мелек онъа: – Къоркъма, Зекъарья! Сенинъ ялварувынъ эшитильди. Апайынъ Элизабет санъа огъул догъаджакъ, ве сен онынъ адыны «Ягъя» къояджакъсынъ, – деди.
[14] – О санъа къуванч ве буюк севинч береджек, чокъ адам онынъ догъгъанына къуванаджакълар.
[15] О, Раббининъ козюнде улу оладжакъ, шарап ве ички ичмейджек, даа анасынынъ къарнында олгъанда, Мукъаддес Рухкъа толаджакъ.
[16] Исраиль халкъындан чокъларыны оларнынъ Раббисине Аллагъа къайтараджакъ.
[17] Ильяснынъ руху ве къудретине толып, Раббиден эвель кетеджек, бабаларнынъ юреклерини балаларына бакътырып, бойсунмагъанларны инсафлы ёлгъа къайтараджакъ, Раббиге яхшы азырландыргъан халкъны теслим этеджек.
[18] Зекъарья мелекке: – Я мен буны насыл биледжем? Мен къартым, апайым да энди баягъы яшындадыр, – деди.
[19] Мелек онъа шойле джевап берди: – Мен – Алланынъ огюнде тургъан Джебраилим. О, мени сеннен лаф этмек ве бу къуванчлы хаберни санъа бильдирмек ичюн ёллады.
[20] Мен санъа айткъаным озь вакътында оладжакъ. Амма меним сёзлериме инанмагъанынъ ичюн, сенинъ тилинъ тутуладжакъ, ве бу шейлер мейдангъа кельмегендже, лаф этмейджексинъ.
[21] Халкъ исе Зекъарьяны беклей, онынъ Алланынъ Сарайында бу къадар чокъ отургъанына шаша эди.
[22] Сонъ Зекъарья чыкъты, лякин лаф этип оламай эди. Халкъ, о анда руя корьгенини анълады. Зекъарья оларгъа къолларынен ишаретлер эте, озю исе тильсиз олып къала эди.
[23] Хызмет вакъты биткен сонъ, Зекъарья эвине къайтып кельди.
[24] Бундан сонъ онынъ апайы Элизабет юклю олды ве биринджи беш ай ичинде эвден чыкъмады.
[25] О: «Буны мен ичюн Рабби япты. Устюмден адамлардан корьген масхаралыгъымны алмагъа истеди», – дей эди.
[26] Алтынджы ай кельгенде, Алла Джебраиль мелекни Галилеяда ерлешкен Назарет шеэрине,
[27] Давутнынъ союндан олгъан Юсуф адлы адамгъа нишанлы олгъан бир къызгъа ёллады. Къызнынъ ады Мерьем эди.
[28] Онынъ янына келип, мелек: – Селям санъа, эй, хайыр корьген! Рабби сеннен! – деди.
[29] Мерьем шашмалады. Мелек онъа берген селямнынъ манасы не анълаткъаныны бильмей эди.
[30] Мелек онъа: – Къоркъма, Мерьем! Сен Алланынъ хайырыны таптынъ!
[31] Сен юклю оладжакъсынъ, Огъул кореджексинъ ве Онынъ Адыны «Иса» къояджакъсынъ.
[32] О улу оладжакъ, Оны «Юдже Алланынъ Огълу» деп адландыраджакълар, Алла Оны Давут дедесининъ тахтына отуртаджакъ.
[33] О, Якъупнынъ союна эбедиен Падиша оладжакъ, Онынъ падишалыгъынынъ сонъу олмайджакъ, – деди.
[34] Мерьем исе мелекке: – Бойле шей олурмы? Мен даа акъай корьмедим! – деди.
[35] Мелек онъа: – Санъа Мукъаддес Рух энеджек, сени Юдже Алланынъ къудрети къаплайджакъ. Шунынъ ичюн сенден догъаджакъ Бала азиз оладжакъ, Оны «Алланынъ Огълу» деп адландыраджакълар.
[36] Мына, союнъ Элизабет, къарт олса да, алтынджы ай юклю олып, бала беклей. Амма онъа къысыр дей эдилер.
[37] Алланынъ япып оламагъан иши ёкъ, – деди.
[38] – Мен Раббининъ къулум, эр шей дегенинъ киби олсун, – деди Мерьем. Сонъ мелек ондан кетти.
[39] Бундан сонъ Мерьем бирден аджеле алда дагълы топрагъына, Ехуданынъ бир шеэрине ёл алды.
[40] Зекъарьянынъ эвине кельди ве Элизабетнен селямлашты.
[41] Элизабет Мерьемнинъ селямыны эшиткенинен, онынъ ичиндеки бала секирди, ве Элизабет Мукъаддес Рухкъа толды.
[42] О, кучьлю сеснен: – Сен къадынлар арасында энъ шуретлисинъ! Сенинъ къарнынъдаки бала да шуретли!
[43] Мен ким экеним де, манъа Эфендимнинъ анасы кельди?
[44] Сенинъ сесинъ къулагъыма еткенинен, ичимдеки бала къуванып секире башлады.
[45] Алланынъ айткъан сёзлери ерине келеджегине инангъан къадын бахтлыдыр!
[46] Мерьем исе деди: – Меним джаным Раббини шуретлей!
[47] Рухум Къуртарыджым олгъан Аллада буюк къуванч тапты.
[48] Алла къулунынъ алчакъгонъюллигини корьди. Шимдиден сонъ адамларнынъ бутюн несиллери манъа «бахтлы» дейджеклер.
[49] Къудретли Алла мен ичюн улу шей япты. Онынъ Ады мукъаддес!
[50] Несильден-несильге Оны урьмет эткенлерге О, мерамет эте.
[51] Озюнинъ къудретли къолуны узатты да, юрегинде кибир фикирлери олгъанларнынъ эписини дагъытты.
[52] Укюмдарларны тахтларындан алып ташлады, алчакъгонъюллилерни исе юксельтти.
[53] Яхшы шейлерни ач олгъанларгъа берди, зенгинлерни исе бом-бош ёллады.
[54] -
[55] Аталарымызгъа, Ибраимге ве онынъ эвлядына эбедиен мераметли олмагъа сёз бергенини хатырлады, Озь къулуна Исраильге ярдымгъа кельди.
[56] Мерьем учь ай къадар Элизабетнинъ янында къалды. Сонъ озюнинъ эвине къайтып кельди.
[57] Элизабетнинъ бала тападжакъ вакъты кельди, ве о, огълан догъурды.
[58] Онынъ къомшулары ве сой-соплары, Рабби онъа бойле буюк мерамет япкъаныны эшитип, онен берабер къувана эдилер.
[59] Секизинджи куню баланы сюннет этмеге кельдилер ве онынъ адыны, бабасынынъ ады киби, «Зекъарья» къоймагъа истедилер.
[60] Амма анасы бунъа: – Ёкъ, онынъ ады Ягъя оладжакъ, – деди.
[61] Онъа: – Сенинъ союнъ арасында бойле ады олгъан ич кимсе ёкъ да, – дедилер,
[62] ве баланынъ бабасындан ишаретлернен, онъа насыл ад бермеге истегенини сорадылар.
[63] Зекъарья, язув тахтачыгъыны сорап: «Онынъ ады “Ягъя”», – деп язды. Эр кес шашып къалды.
[64] Шу ань Зекъарьянынъ агъзы ачылды, тили чезильди. О, лаф этип башлады, Аллагъа шукюр этти.
[65] Эписи къомшулар пек къоркътылар. Бу вакъиалар акъкъында бутюн дагълы Еудие топрагъында лаф эттилер.
[66] Буны эшиткенлер эписи тюшюнджеге далып, ичинден: «Бу бала ким олур экен?» – дей эдилер. Эм керчек, онен Раббининъ къудрети бар эди.
[67] Баланынъ бабасы Зекъарья Мукъаддес Рухкъа толып, пейгъамберлик этти:
[68] – Исраильнинъ Алласыны, Раббимизни шуретленъиз! О, Озь халкъына ярдымгъа кельди ве оны азат этти!
[69] -
[70] Къадимий заманларда азиз пейгъамберлернинъ бильдиргенине коре, О бизге Озюнинъ къулу Давутнынъ союндан къудретли Къуртарыджыны ёллады.
[71] О бизни душманларымыздан, бизни кореджек козю олмагъанлардан къуртараджакъ.
[72] Оны ёллагъанда, Алла баба-деделеримизге мерамет этти, Озюнинъ мукъаддес васиетини,
[73] -
[75] атамыз Ибраимге берген антыны хатырлады. О бизге, биз душманларымызнынъ къолундан къуртулып, кимседен къоркъмайып, азиз ве инсафлы олып, омрюмиз боюнджа Онъа ибадет этип олурмыз, деп ант этти.
[76] Санъа исе, балам, «Юдже Алланынъ пейгъамбери» дейджеклер, Раббиден эвель кетип, Онынъ ёлуны азырлайджакъсынъ
[77] ве Онынъ халкъына, къуртулыш гуналарнынъ багъышланувына багълы олгъаны акъкъында хабер даркъатаджакъсынъ.
[78] Бизим Алламызнынъ буюк мерамети ичюн бизге юксеклерден айдын шефакъ келеджек,
[79] къаранлыкъ ве олюм кольгеси тюбюнде яшагъанларны ярыкълатаджакъ, бизге барышыкъ ёлуны косьтереджек.
[80] Бала осип, рухунен къуветлене эди. Исраиль халкъы алдына чыкъаджакъ вакъты кельмегендже, сахрада яшай эди.