[1] «اے چیزُّن گۆن شما گوَشتنت که شما مٹَگلێت و رَد مئوَرێت.
[2] بزانێت که شمارا چه پرستشگاه و کَنیسَهان درَ کننت. یک وهدے کئیت، آ کَس که شمارا کُشیت، گُمانَ کنت گۆن وتی اے کارا په هُدایا هِزمتَ کنت.
[3] اے کاران گۆن شما کننت، چیا که نه پتا زاننت و نه منا.
[4] اے هبرُن شمارا پمێشکا گوَشتنت که وهدے چُش بوت، منی گوَشتگێن هبرانی هئیال و ترانَگا بکپێت. اے چیزُّن چه ائولا گۆن شما نگوَشتنت، چیا که من وت گۆن شما گۆن اتان.
[5] «انّون وتی رَه دئیۆکئے کِرّا رئوان بله چه شما هچکَس جُستَ نکنت که ‹کجا رئوئے؟›
[6] شمئے دل چه گَما پُرّ بوت، چیا که من اے هبر گۆن شما گوَشتنت.
[7] بله راستێنَ گوَشان که منی رئوگ په شما شرتر اِنت. چیا که اگن مرئوان، شمئے پُشت و پناه شمئے نیاما نئیئیت، بله منَ رئوان و آییا په شما رئوانَ کنان.
[8] وهدے آ کئیت، جهانا گناه و پهرێزکاری و اَدل و هُکمئے بارئوا سهیگ و مئیاریگَ کنت.
[9] گناها پێشَ داریت، چیا که منی سرا ایمانِش نئیاورت؛
[10] پهرێزکاریا پَدّرَ کنت، چیا که من پتئے کِرّا رئوان و شما دگه بَرے منا نگندێت؛
[11] اَدل و هُکما پَجّارێنیت، چیا که اے جهانئے نالاهکێن سردار، شئیتان مئیاریگ کنگ بوتگ.
[12] بازێن چیزّے هست که باید اِنت گۆن شما بگوَشان، بله شمارا اے وهدی آیانی اِشکنگئے واک و توان نێست.
[13] آ که راستیئے روه اِنت، کئیت. آ شمارا په سَرجمێن راستیا رَهدَربَریَ کنت. پرچا که وتسر چیزّے نگوَشیت، تهنا چه هما چیزّان هبرَ کنت که اِشکنت و شمارا چه دێما آیۆکێن چیزّان سرپدَ کنت.
[14] آ منی شان و شئوکتا پَدّرَ کنت، چیا که هر هال و هبرے که چه منَ گیپت، شمارا سَهیگَ کنت.
[15] هرچے که منی پتا هست، منیگ اِنت. پمێشکا گوَشتُن که پاکێن روه چه منَ گیپت و شمارا سَهیگَ کنت.
[16] «کمّێن وهدێا رَند، منا نگندێت بله پدا، کَمُّکے رَندترا منا گندێت.»
[17] گڑا چه مریدان لهتێنا گۆن یکدگرا گوَشت: «چیا گوَشیت: ‹کمّێن وهدێا رَند، منا نگندێت بله پدا، کَمُّکے رَندترا منا گندێت،› یا اے هبر که آ گوَشیت: ‹پتئے کِرّا رئوان،› آییئے مکسد چی اِنت؟»
[18] آ وت‌مان‌وت گوَشگا اتنت: «اے ‹گوَنڈێن وهد› که آییئے بارئوا هبرَ کنت، چی اِنت؟ ما نزانێن چے گوَشیت؟»
[19] ایسّایا زانت که اے بارئوا چه من جُست کنگَ لۆٹنت. گڑا گوَشتی: «شما منی همے هبرئے بارئوا گۆن یکدومیا جُست و پُرسا اێت که من شمارا گوَشت: ‹کمّێن وهدێا رَند دگه برے منا نگندێت، بله پدا، کَمُّکے رَندترا منا گندێت. شمئے گپّ و تْران همے بارئوا اَت؟›
[20] باور کنێت و بزانێت که شما اَرسَ رێچیت و یک گَم و اَندۆهێا کپێت، بله جهان شادهیَ کنت. شما گَمناک و پُرسیگَ بێت، بله شمئے اے گَم په شادمانیا بدلَ بیت.
[21] یک جنێنے وتی چِلّگیئے وهدا دردَ کَشّیت، بله اَنچش که نُنُّک پێدا بیت، وتی دردانَ شمۆشیت، پمێشکا که نۆکێن انسانے پێدا بوتگ.
[22] شما هم انّون، همے ڈئولا گَمناک اێت، بله شمارا پدا گندان. آ وهدی، شادمانَ بێت و شمئے وشّیان هچکَس پَچ گپتَ نکنت.
[23] آ رۆچا دگه چیزّے چه من جُستَ نکنێت. باور کنێت، هرچے په منی ناما چه پتا بلۆٹێت، شمارا دنت.
[24] تان اے وهدی شما چیزّے په منی ناما نلۆٹتگ، بلۆٹێت تان شمارا برسیت و شمئے شادمانی سَرجم و سررێچ ببیت.
[25] «تان اے وهدی، من گۆن شما په راز و رَمز هبر کرتگ، بله وهدے کئیت که دگه په راز و رَمز هبرَ نکنان، تچک و پَدّر پتئے بارئوا گۆن شما هبرَ کنان.
[26] وهدے آ رۆچَ کئیت، شما منی ناما گرێت و چه هُدایا لۆٹێت و منَ نگوَشان که په شما چه پتا لۆٹان.
[27] پت وت شمارا دۆستَ داریت، چیا که منۆ دۆست داشتگ و مَنّتگۆ که من چه هُدائے نێمگا آتکگان.
[28] من چه پتئے کِرّا آتکگ و اے جهانا سر بوتگان، انّون اے جهانا یلهَ کنان و پتئے گوَرا رئوان.»
[29] مریدان گۆن آییا گوَشت: «نون رۆشن و پکّا، بے راز و رَمز هبر کنگا ائے.
[30] نون دلجم اێن که تئو سجّهێن چیزّانَ زانئے و ترا هچ زلورت نه‌اِنت کَسے چه تئو جُستے بکنت. پمێشکا مارا باور اِنت، تئو چه هُدائے نێمگا آتکگئے.»
[31] ایسّایا پَسّئو دات: «نون شمارا باور اِنت.
[32] بچارێت، یک وهد و ساهتے کئیت و آ وهد چه همے انّون بُنگێج بوتگ، شما سجّهێن شِنگ و شانگَ بێت و هرکَس وتی راها رئوت. منا تهنا و اێوک یلهَ دئیێت، بله اَنگت تهنا نه‌آن، چیا که منی پت گۆن من گۆن اِنت.
[33] اے چیزُّن شمارا گوَشتنت که گۆن من هۆر بئیگا شمارا سُهل و آسودگی برسیت. جهانا شمارا درد و رنجَ رسیت، بله متُرسێت و دِلێر ببێت چیا که من اے جهانئے سرا سۆبێن بوتان.»