[1] نیکودیموس نامێن پَریسیے، که چه یَهودیانی سرۆک و دیوانئے باسکان یکّے اَت،
[2] شپێا ایسّائے کِرّا آتک و گۆن آییا گوَشتی: «او استاد! ما زانێن تئو استادے ائے که چه هُدائے نێمگا آتکگئے، چیا که تان هُدا گۆن کَسێا گۆن مبیت، آ اے ڈئولێن اَجَبَّتێن نشانی پێش داشتَ نکنت که تئو پێش دارگا ائے.»
[3] ایسّایا آییئے پَسّئوا گوَشت: «ترا راستێنَ گوَشان، تان کَسے پدا نۆکسرا پێدا مبیت، هُدائے بادشاهیا دیستَ نکنت.»
[4] نیکودیموسا گوَشت: «چۆن بوتَ کنت که پیرێنے پدا چه ماتا پێدا ببیت؟ بوتَ کنت که آ پدا ماتئے لاپا برئوت و پێدا ببیت؟»
[5] ایسّایا پَسّئو دات: «ترا راستێنَ گوَشان، تان کَسے چه آپ و روها پێدا مبیت، هُدائے بادشاهیا پاد اێر کرتَ نکنت.
[6] آ چیزّ که چه جسما پێدا بیت، جسم اِنت و آ چیزّ که چه روها بیت، روه اِنت.
[7] هئیران مبئے که ترا گوَشان شما سجّهێن باید اِنت نۆکسرا پێدا ببێت.
[8] «گوات هر جاه که بلۆٹیت، کَشّیت. تئو آییئے تئوارا اِشکنئے، بله نزانئے چه کجا کئیت و کجا رئوت. آ کَس که چه روها پێدا بیت، آ هم اَنچش اِنت.»
[9] نیکودیموسا گوَشت: «اے چۆن بوتَ کنت؟»
[10] ایسّایا گوَشت: «تئو وت اِسراییلیانی استادے ائے، اے چیزّا نزانئے؟
[11] باور کن، ما هما چیزّانی هبرا کنێن که آیانی بارئوا زانێن و هما چیزّ که دیستگ‌اَنت، آیانی شاهدیا دئیێن. بله شما مئے شاهدیا نمَنّیت.
[12] وهدے زمینی چیزّانی بارئوا هبرَ کنان باورَ نکنێت، اگن آسمانی چیزّانی بارئوا هبر بکنان گڑا چِه پئیما باورَ کنێت؟
[13] هچکَس آسمانا بُرزاد نشُتگ، اَبێد چه هما کَسا که چه آسمانا اێر آتک، بزان من که انسانئے چُکّ آن.
[14] هما ڈئولا که موسّایا، گیابانا آ مار دارئے سرا دْرتک، انسانئے چُکّ هم باید اِنت چست کنگ ببیت،
[15] تان هرکَس که په آییا ایمانَ کاریت، نمیرانێن زِندئے واهند ببیت.»
[16] چیا که هُدایا جهانئے مردم همینچُک دۆست اتنت که وتی یکّ و یکدانگێن چُکّی هم نَدر کرت تان هرکَس که آییئے سرا باور بکنت گار و زیان مبیت و تان اَبد زندگ بمانیت.
[17] هُدایا وتی چُکّ په مردمانی اێر جنَگ و مئیاریگ کنگا جهانا رئوان ندات. رئوانی دات که آیان نجات بدنت و برَکّێنیت.
[18] هرکَس که آییئے سرا باور بکنت مئیاریگَ نبیت، بله هرکَس که باور مکنت، همے انّون مئیاریگ اِنت، چیا که هُدائے یکدانگێن چُکّئے نامئے سرا باوری نکرتگ.
[19] هُدائے دادرسی همِش اِنت: رُژن و نور جهانا آتک، بله رُژنئے بدلا، مردمان تهارۆکی دۆست اَت، پرچا که آیانی کار سِلّ اتنت.
[20] چیا که آ مردم که سِلّێن کارانی راه و کِشکا زوریت چه رُژناییا بێزارَ بیت و وتا چه رُژنا دورَ داریت، تانکه آییئے بدێن کِرد پاشک و پَدّر مبنت.
[21] بله آ که راستیا گچێنَ کنت و زوریت دێم په رُژناییا کئیت، تان پکّا ببیت که آییئے کار هُدایی بوتگ‌اَنت.
[22] رَندا، ایسّا گۆن وتی مریدان یَهودیَهئے مێتگ و کلّگان شت و گۆن آیان همۆدا مَنت و پاکشۆدیَ داتی.
[23] یَهیا هم سالِمئے نزّیکا، ائینونا، مردمانی پاکشۆدیا گُلاێش اَت. آ چاگردا آپ باز اَت و مردم په پاکشۆدیا آتکنت.
[24] چیا که یَهیا اَنگت جێلا بندی نبوتگ‌اَت.
[25] پاکیزگیئے سرا، یَهیائے مرید و یک یَهودیێئے نیاما کَشّ و چیلّے بوت.
[26] گڑا آ، یَهیائے کِرّا آتکنت و گوَشتِش: «او استاد! هما مرد که اُرْدُنئے کئورئے آ دستا گۆن تئو گۆن اَت و تئو آییئے بارئوا گواهی دات، آ اِدا پاکشۆدی دئیگا اِنت و سجّهێن مردم هماییئے کِرّا رئوگا اَنت.»
[27] یَهیایا آیانی پَسّئوا گوَشت: «چه هُدائے داتگێنا اَبێد، مردم دگه چیزّے کَٹّتَ نکنت.
[28] شما وت شاهد اێت گوَشتُن که ‹من مَسیه نه‌آن، بله چه آییا پێسر رئوان دئیگ بوتگان.›
[29] بانۆرئے هُدابُند، سالۆنک اِنت. سالۆنکئے دۆست که اۆشتاتگ و آییئے تئوارا اِشکنت، گَل و شادانَ بیت. همے ڈئولا، منی شادهی انّون په کمال رَستگ و سررێچ بوتگ.
[30] آ باید اِنت دێما برئوت و من پَد بکِنزان.»
[31] آ کَس که چه بُرزادَ کئیت، چه سجّهێنان مستر اِنت و آ که چه اے هاکیێن دنیایا اِنت زمینی مردمے و دنیایی چیزّانی بارئوا هبرَ کنت. بله آ که چه آسمانا کئیت چه سجّهێنان مستر اِنت.
[32] هر چیزّے که دیستگ و اِشکتگی، په آیان گواهیَ دنت، بله هچکَس آییئے گواهیا نمَنّیت.
[33] هرکَسا که آییئے گواهی مَنِّتگ، هُدائے راستیئے گواهی‌ای داتگ.
[34] آ کَس که چه هُدائے نێمگا رئوان دئیگ بوتگ، هُدائے هبرانَ کنت، چیا که هُدا وتی روها په آییا بێکِساسَ بَکشیت.
[35] پتا چُکّ دۆست اِنت و سجّهێن چیزّی هماییئے دستا داتگ‌اَنت.
[36] آ کَس که چُکّئے سرا ایمان بیاریت نمیرانێن زِندئے واهندَ بیت، بله آ کَس که چُکّئے هبران ممَنّیت، زِندئے واهندَ نبیت و هُدائے نارَزاییئے تها گِرِپتارَ بیت.