[1] یک رۆچے، نُهمی ساهتئے زِگر و دْوائے وهدا، پِتْرُس و یوهَنّا مزنێن پرستشگاها رئوگا اتنت.
[2] هما وهدا، لهتێن مردم یک پێدایشی لَنگێا آرگا اَت. مردمان اے لَنگ هر رۆچ، مزنێن پرستشگاهئے «زێبا» نامێن دَروازگئے دپا واپێنت تان چه پرستشگاهئے رئوۆکێن مردمان پِنڈگے بگیپت.
[3] وهدے آییا پِتْرُس و یوهَنّا پرستشگاهئے رئوگا دیستنت، چه آیان پِنڈگی لۆٹت.
[4] پِتْرُس و یوهَنّایا وتی چمّ آییارا سکّ داتنت. پِتْرُسا گوَشت: «مئے نێمگا بچار.»
[5] لَنگێن مردئے چمّ په اے اُمێتا سکّ اتنت که چیزّے دئینتی.
[6] گڑا پِتْرُسا گوَشت: «منا زرّ و سُهر نێست بله هرچے که منا هست، ترا دئیان. ایسّا مَسیه ناسِریئے ناما، پاد آ، راه گِر.»
[7] نون آییئے راستێن دستی گپت و اۆشتارێنتی. هما دمانا آییئے پاد و پادانی مُچّ، تئیار و زۆرمند بوتنت.
[8] جاه سِرّت و وتی پادانی سرا اۆشتات، راه گپت و ترَدّان و کُپّ کنان و هُدایا سِپَت و سَنا کنانا، گۆن آیان پرستشگاها شت.
[9] سجّهێن مردمان آ دیست که هُدایا سِپَت و سَنا کنانا، وتی پادانی سرا رئوگا اِنت.
[10] زانتِش اے هما اِنت که پێسرا، پرستشگاهئے «زێبا» نامێن دروازگئے دپا په پِنڈگا نِشتگ‌اَت. نون چه اے کارا که گۆن آییا بوتگ‌اَت مردم هئیران و هَبَکّه منتنت.
[11] آ مرد چه پِتْرُس و یوهَنّایا هچّ جتا نبوت. نون سجّهێن مردم سُلئیمانئے پێشجاها، گۆن هئیرانی تچان دێم په آیان آتکنت.
[12] پِتْرُسا که چُش دیست، گۆن آیان گوَشتی: «او اِسراییلیان! چه اے کارا، په چے اینکدر هئیران و هَبَکّه منتگێت؟ چیا چمّۆ په ما سکّ اَنت؟ گوَشئے زانا، ما گۆن وتی جندئے توان و پهرێزکاریا اے مرد دْراه و تئیار کرتگ.
[13] اِبراهێم، اِسْهاک و آکوبئے هُدا، بزان مئے پت و پیرُکانی هُدایا، وتی هِزمتکارێن ایسّا شان و شئوکت دات، هما که شما گراێنت و کۆشارێنت و پیلاتوسئے دێما آ نمَنِّت، هرچُنت که پیلاتوسا آییئے آزات کنگئے شئور کرتگ‌اَت.
[14] بله شما آ ‹پاک و نێکێن› نمَنِّت و آییئے جاها په یک هۆنیگێا آزاتی لۆٹت.
[15] شما زِندمانئے سرچمّگ کُشت، بله هُدایا آ چه مُردگانی نیاما زندگ کرت و جاه جناێنت و ما اِشیئے شاهد اێن.
[16] اے مردا گِندگا اێت و زانێت. چه ایسّائے نامئے سرئے باورمندیا، آییا واک و توان رَستگ. هئو! ایسّائے نام و آییئے سرا باورمندیا، اے مرد شمئے دێما سَرجما دْراه کرتگ.
[17] «نون، او براتان! منَ زانان که شمئیگ و شمئے کماشانی کار و کِرد، چه نازانتیا اَت.
[18] بله هُدایا هرچے که چه سجّهێن نبیانی زبانا پێشگۆیی کرتگ‌اَت اے ڈئولا پوره و سَرجم کرت. آ پێشگۆیی اِش اِنت که آییئے مَسیه، رنجَ کَشّیت.
[19] نون چه وتی گناهان پشۆمان ببێت و دێم په هُدایا واتَرّ بکنێت تان شمئے گناه و مئیار شۆدگ ببنت،
[20] چه هُداوندئے نێمگا شمارا گێگ و آسودگێن وهد و رۆچ برسیت و هُدا، مَسیه بزان ایسّایا، که په شما گچێن کنگ بوتگ، رئوان بکنت.
[21] آ باید اِنت آسمانا بمانیت تان هما وهدا که هر چیزّ نۆکسرا وتی جاها پِر بترّیت، هما ڈئولا که هُدایا چه کوَهنێن زمانگان پاکێن نبیانی زبانا گوَشتگ.
[22] موسّایا گوَشتگ: ‹شمئے هُداوندێن هُدا، چه شمئے براتانی نیاما په شما منی ڈئولێن پئیگمبرے گچێنَ کنت، باید اِنت شما آییئے سجّهێن هبران بمَنّێت.
[23] کَسے که اے پئیگمبرئے هبرانی سرا دلگۆش مکنت، چه کئوما سِندگ و در کنگَ بیت.›
[24] «چه سَموییلا و رَند، سجّهێن نبیان اے رۆچانی بارئوا پێشگۆیی کرتگ.
[25] شما نبیانی پُشتپَد و هما اَهد و کئولئے میراس بَرۆک اێت که هُدایا گۆن شمئے پت و پیرُکان کرتگ‌اَت، وهدے گۆن اِبراهێما گوَشتی: ‹زمینئے سجّهێن کئوم و کَبیله چه تئیی نَسل و پُشتپَدا برکتَ گرنت.›
[26] هُدایا وتی هِزمتکار گچێن کرت و پێسرا شمئے گوَرا رئوان دات تان شمارا برکت بدنت و هر یکّێا چه آییئے هراب و گَندهێن راها پِر بترێنیت.»