[1] وهدے پِنْتیکاسْتئے رۆچ آتک، سجّهێن یکجاه مُچّ اتنت.
[2] اَناگت چه آسمانا یک اَنچێن تئوارے آتک که گوَشئے ترندێن گواتے اَت و هما لۆگ که آ اۆدا نِشتگ‌اتنت گواتا مان پتات.
[3] آیان بازێن آس‌پئیمێن شَهم و شماله دیست که زُبانُک دئیان هر یکّێئے سرا اێر نِشتنت.
[4] آ سجّهێن، چه هُدائے روها پُرّ بوتنت و اَنچش که پاکێن روه آیان واک و توان بَکشگا اَت، ڈنّی زبانان هبر کنگا لگّتنت.
[5] آ رۆچان، آسمانئے چێرا هر مُلک و هر کئومئے هُدادۆستێن یَهودی، اورْشَلیما جهمنند اتنت.
[6] وهدے اے تئوار چست بوت، بازێن مردمے یکجاه مُچّ بوت و هئیران و هَبَکّه مَنت، چیا که هرکَس چه مریدانی دپا وتی جندئے زبانا اِشکنگا اَت.
[7] گڑا، په بَه مانگی و هئیرانی گوَشتِش: «بارێن، اے که هبر کنگا اَنت جَلیلی نه‌اَنت؟
[8] گڑا چِه پئیما ما سجّهێن، چه آیانی دپا وتی ماتی زبانا اِشکنگا اێن!؟
[9] ما، چه پارس، ماد و ایلام، چه بئین‌النهرئین، یَهودیَه، کاپادوکیَه، پُنتوس و آسیایا،
[10] چه پْریجیَه، پَمْپیلیَه و مِسرا اێن، چه لیبیائے هما هَند و دَمگان که کِرینیئے نزّیکا اَنت و اَنچش چه روما آتکگێن مردم اێن،
[11] یَهودی و درکئومێن یَهودی بوتگێن مردم، کْریتی و اَرَب هم. ما سجّهێن اِشکنگا اێن که مئے زبانا، هُدائے مزنێن کاران درشانَ کننت.»
[12] گڑا په هئیرانی چه یکدومیا جُستِش کرت: «اے کار و هبرانی مانا چی اِنت؟»
[13] بله لهتێن په مَلنڈ و مَسکرا گوَشگا اَت: «شرابا مَست و ملار کرتگ‌اَنت.»
[14] آ وهدی، پِتْرُس گۆن آ دگه یازدهێنان پاد آتک و په بُرزتئواری گۆن آیان گوَشتی: «او یَهودیان و اورْشَلیمئے جهمنندان! سرپد ببێت و منی هبران دلگۆش کنێت.
[15] اے مردم، آ ڈئولا که شما هئیالَ کنێت، مَست نه‌اَنت. اَنگت ساهت سباهئے نُه اِنت.
[16] اے هما هال و هبر اِنت که یوییل نبیا اے ڈئولا پێشگۆیی کرتگ.
[17] ‹هُدا گوَشیت: «گُڈّی رۆچان، سجّهێن مردمان چه وتی روها سررێچَ کنان. شمئے جنک و بچک پئیگمبریَ کننت، شمئے وَرنا اِلهامَ گرنت و پیرێن، وابَ گِندنت.
[18] آ رۆچان، وتی گُلام و مۆلِدان چه وتی روها سررێچَ کنان و آ هم پئیگمبریَ کننت.
[19] بُرزاد مان آسمانا مۆجزه و اَجِکّایی و جهلاد مان زمینا اَجَبَّتێن نشانی پێشَ داران، هۆن و آس و مُجێن دوتّ.
[20] چه هُداوندئے پُرشئوکتێن رۆچئے رسگا پێسر، رۆچ تهاردێم و ماه هۆنچَکَ بیت.
[21] آ رۆچا، هرکَس هُداوندئے ناما بگیپت، رَکّیت.»›
[22] «او اِسراییلیان! دِلگۆش کنێت. اَنچش که شما وتَ زانێت، هُدایا شمئے نیاما مۆجزه و اَجِکّایی و اَجَبَّتێن نشانی چه ایسّا ناسِریئے نێمگا زاهر و پَدّر کرت و اے ڈئولا په آییا گواهی داتی.
[23] اے مرد گۆن هُدائے پێشزانتی و گیشّێنتگێن شئورا شمئے دستا دئیگ بوت و شما گۆن بێدینانی کُمکا سَلیبئے سرا دْرتک و کُشت.
[24] بله هُدایا چه مُردگان زندگ کرت و چه مَرکئے رنج و اَزابا رَکّێنت، چیا که نبوتنی اَت مَرک آییا وتی پنجگانی تها بداریت،
[25] هما دابا که داوودا آییئے بارئوا پێشگۆیی کرتگ و گوَشتگ: ‹من مُدام هُداوند وتی دێم په دێما دیستگ، آ منی راستێن پهناتا اِنت، چه همے سئوَبا منَ نلرزان و نٹَگلان.
[26] پمێشکا، دلُن وشّ و زبان شادان اِنت. جِسم و جانُن مان اُمێتئے کلاتا آرامَ گیپت،
[27] چیا که تئو منا مُردگانی جهانا یلهَ نکنئے و وتی هما پاکێنا سَڑَگ و پوسّگا نئیلئے.
[28] تئو منا زِندئے راه سۆج داتگ‌اَنت و وتی پهناتا منا چه شادمانیا سررێچَ کنئے.›
[29] «او براتان! من په دلجمی شمارا گوَشان که مئے بُنپیرُک داوود مُرت، کبر و کپُن بوت و آییئے کبر تان مرۆچی مئے گوَرا هست‌اِنت.
[30] بله آ پئیگمبرے اَت و زانتگ‌اتی هُدایا سئوگند وارتگ و کئول کرتگ که چه آییئے نَسلا یکّێا، آییئے بادشاهیئے تَهتئے سرا نادێنیت.
[31] داوودا چه پێشا، آیۆکێن رۆچ دیستگ‌اتنت و مَسیهئے جاه جنَگئے بارئوا گوَشتگ‌اَتی که آ نه مُردگانی جهانا یله کنگَ بیت و نه آییئے جۆنَ سَڑیت و پوسّیت.
[32] هُدایا ایسّا مَسیه زندگ کرت و ما سجّهێن اے راستیئے شاهد اێن.
[33] آ، هُدائے راستێن نێمگا بُرزاد برگ بوت. چه پتا، واده داتگێن پاکێن روه آییا رَست و هما ڈئولا که شما گِندگ و اِشکنگا اێت، نون پاکێن روهی بێکِساس بَکشتگ.
[34] چیا که داوود وت آسمانا بُرزاد نَشُت، بله گوَشتگی: ‹هُداوندا گۆن منی هُداوندا گوَشت، «منی راستێن نێمگا بنند
[35] تان هما وهدا که تئیی دژمنان تئیی پادانی چێرئے پَدَگ و چارچۆبهے بکنان.»›
[36] «پمێشکا، اِسراییلئے سجّهێن کئوم اَلّم بزانت، هما ایسّا که شما سَلیب کَشّت، هُدایا هُداوند و مَسیه کرتگ.»
[37] وهدے مردمان اے هبر اِشکتنت، باز دل پَدَرْد بوتنت و گۆن پِتْرُس و آ دگه کاسِدان گوَشتِش: «او براتان! ما چۆن بکنێن؟»
[38] پِتْرُسا گۆن آیان گوَشت: «چه وتی گناهان پشۆمان ببێت و چه شما هرکَس ایسّا مَسیهئے ناما پاکشۆدی بکنت، تان هُدا شمئے گناهان ببَکشیت. آ وهدا شمارا هُدائے پاکێن روه، تُهپه و ٹێکیَ رسیت.
[39] هُداوندئے اے لبز و کئول اێوک و تهنا په شما نه‌اِنت، په شمئے چُکّ و اۆبادگ و آ دگه دورێن هَند و دَمگانی هما مردمان اِنت هم، که مئے هُداوندێن هُدا آیان وتی کِرّا تئوارَ کنت.»
[40] پِتْرُسا، آ، پنت و سۆج دئیانا کَڈّن کرت و گوَشتنت: «وتا چه اے گُمراهێن نَسل و پدرێچا برَکّێنێت.»
[41] گڑا، همایان که آییئے کُلئو و پئیگام زرت، پاکشۆدی هم کرت و آ رۆچا، کِساس سئے هزار مردم گۆن باورمندان هۆر بوت.
[42] آیان، په کاسِدانی درس و سَبکا، په شریکدارێن زِندا، په نانئے بهر کنگ و په دْوایا، وتا نَدر کرت.
[43] سجّهێنانی دلا بیمّ و تُرسے نِشت و چه کاسِدان مۆجزه و اَجَبَّتێن نشانی زاهر و پَدّرَ بوت.
[44] سجّهێن باورمند، گۆن یکدگرا هۆر و سجّهێن مال و هستیا شریکدار اتنت.
[45] آیان وتی مال و مِلکت بَها و نَدرَ کرت و هرکَسئے گَرَز و زلورتانی سرا، سجّهێنانی نیاما بهرَ کرتنت.
[46] آ، هر رۆچ گۆن همدلی، مزنێن پرستشگاها مُچَّ بوتنت و وتی لۆگان هم په وشّی و دلسِتکی نانِش بهرَ کرت و هۆریگا وراکِشَ وارت.
[47] هُدااِش سَتا و سَنا کرت و سجّهێن مهلوکا آ دۆست اتنت. هُداوند هم رۆچ په رۆچ رَکّێنتگێن مردمان گێشا چه گێشتر کنان اَت.