[1] «او پت و براتان! منا اے هَکّا بدئیێت که شمئے دێما وتی دێمپانیا بکنان.»
[2] وهدے مردمان دیست که آ اِبرانی زبانا گۆن آیان هبر کنگا اِنت، گێشتر بێتئوار بوتنت. آییا گوَشت:
[3] «من یَهودیے آن و منی پێدایشئے جاگه، کیلیکیَهئے دَمگا، تَرْسوسئے شهر اِنت، بله منی رُست و رُدۆم همِدا اورْشَلیما بوتگ. گامالیَل منی استاد بوتگ و مئے پت و پیرُکانی سَرجمێن شَریَت من چه هماییا در برتگ. په هُدا و آییئے رَزایا باز واهگدار و هُدۆناک بوتگان، اَنچش که مرۆچی شما هُدۆناک اێت.
[4] من ‹اے راهئے› مَنّۆگر آزار داتگ و کُشگی هم کرتگ‌اَنت، مردێن وَه مردێن اَنت، جنێن هم گپتگ و بندی کناێنتگ‌اَنت.
[5] مسترێن دینی پێشوا و سجّهێن کماشانی دیوان منی بارئوا گواهی داتَ کنت. آیان په دَمِشْکئے یَهودی براتان منا کاگد داتگ‌اَت تان اۆدا برئوان، اۆدئے باورمندان بگران و په سِزا دئیگا اورْشَلیما بیاران.
[6] «راها، وهدے دَمِشْکئے شهرئے نزّیکا رَستگ‌اَتان، نێمرۆچئے وهدا اَناگت چه آسمانا منی چپّ و چاگردا ترندێن رُژنے دْرپشت.
[7] زمینا کپتان و تئوارے اِشکتُن که منا گوَشتی: ‹شاوول، او شاوول! تئو چیا منا آزارَ دئیئے؟›
[8] من جُست کرت: ‹او واجه! تئو کئے ائے؟› پَسّئوی دات: ‹من ایسّا ناسِری آن، هما که تئو آییا آزارَ دئیئے.›
[9] منی همراهان رُژن دیست، بله هما که گۆن من هبر کنگا اَت، آییئے تئوارِش نه‌اِشکت.
[10] جُستُن کرت: ‹او هُداوند! من چے بکنان؟› هُداوندا منا پَسّئو دات: ‹پاد آ، دَمِشْکئے شهرا برئو، هما سجّهێن کار که ترا کنگی اَنت، اۆدا ترا گوَشگَ بنت.›
[11] همراهان منا دستا گپت و دَمِشْکئے شهرا برت، چیا که چه هما ترندێن رُژنئے گِندگا منی چمّانی رُژنایی شتگ‌اَت.
[12] «اۆدا هَنّانیا نامێن یک مردے اَت که هُدادۆست و شَریَتئے پابند اَت و سجّهێن جهمنندێن یَهودیانی نیاما وشنامێن مردے اَت.
[13] منی کِرّا آتک و اۆشتات و گوَشتی: ‹او منی برات شاوول! تئیی چمّانی رُژنایی پِر بتَرّات و مئیم بکناتئے.› هما دمانا منی چمّ پدا رُژنا بوتنت و من آ دیست.
[14] گڑا هنّانیایا گۆن من گوَشت: ‹مئے پت و پیرُکانی هُدایا ترا گچێن کرتگ تان آییئے رَزایا بزانئے، آییئے «پاک و نێکێنا» بگندئے و آییئے تئوارا چه آییئے جندئے دپا بِشکنئے.
[15] باید اِنت په سجّهێنان وتی اِشکتگێن و دیستگێنانی گواهیا بدئیئے.
[16] نون چیا مهتل ائے؟ پاد آ، ایسّائے ناما بگر، پاکشۆدی بکن که چه وتی گناه و مئیاران پاک و پَلگار ببئے.›
[17] «رَندا وهدے اورْشَلیما آتکان، یک رۆچے په دْوایا مزنێن پرستشگاها شتان، دْوائے وهدا منا شُبێن و اِلهامے رَست.
[18] ایسّا مَسیهُن دیست که منا گوَشتی: ‹زوتّ کن. چه اورْشَلیما در کپ، چیا که اِدئے مردم منی بارئوا تئیی گواهیا نمَنّنت.›
[19] من گوَشت: ‹او هُداوند! آ وَه زاننت که من هر جاگه، کَنیسَهان شتگان و تئیی باورمند جتگ و جێل کناێنتگ‌اَنت.
[20] اے هبرا هم زاننت که وهدے تئیی شهید اِسْتیپانئے هۆن رێچگ بوت، من همۆدا اۆشتاتگ‌اتان و په آییئے کُشگا رازیگ اتان و آییئے هۆنیگانی گُد و پُچّانی نِگهپان اتان.›
[21] پدا هُداوندێن ایسّایا منا گوَشت: ‹برئو، چیا که من ترا دورێن هَند و دَمگان درکئومانی کِرّا راهَ دئیان.›»
[22] مردم تان همینچُکا پولُسئے هبران گۆش دارگا اتنت، بله اے هبری که کرت نون کوکّار کرت و گوَشتِش: «اے مرد کُشگ و گار کنگ ببیت که زِندَ نکرزیت.»
[23] آیان کوکّار کرت، وتی گوَرئے کباه و جامگِش کَشّتنت و هاکشانی‌اِش کرت.
[24] رومی لشکرئے مسترا پرمان دات که پولُسا کلاتا ببرنت و شلّاک بجننت تان زانگ ببیت مردم چیا آییئے سرا کوکّار کنگا اَنت.
[25] وهدے پولُسِش په شلّاک جنَگا بست، آییا همۆدا چه اۆشتاتگێن اَپسرا جُست کرت: «من رومی باشندَهے آن. کانونا، اے رئوا اِنت که شما بے هُکمئے بُرّگا رومی باشندَهێا شلّاک بجنێت؟»
[26] وهدے اَپسرا اے هبر اِشکت، لشکرئے مسترئے کِرّا آتک و گوَشتی: «او واجه! تئو چے کنگا ائے؟ اے مرد رومی باشندَهے.»
[27] لشکرئے مستر، پولُسئے کِرّا شت و جُستی کرت: «بگوَش، په راستی تئو رومی باشندَهے ائے؟» پولُسا پَسّئو دات: «هئو، من رومی باشندَهے آن.»
[28] مسترا گوَشت: «من په رومی باشندَه بئیگا بازێن زَرّے داتگ.» پولُسا دَرّاێنت: «من چه پێدایشا رومی باشندَهے آن.»
[29] آ سپاهیگ که چه پولُسا جُست و پُرس کنگا اتنت، هما دمانا چه آییا پُشتا کِنزتنت. وهدے لشکرئے مستر سرپد بوت که پولُس رومی باشندَهے و آییا بند کناێنتگ، وت هم تُرستی.
[30] لۆٹتی شَرّ بزانت یَهودی پولُسئے سرا چۆنێن بُهتامے جننت، پمێشکا دومی رۆچا پولُسی چه بَندیجاها در کرت و پرمانی دات یَهودیانی مزنێن دینی پێشوا و سرۆکانی دیوانئے سجّهێن باسک دیوانا بنندنت. گڑا پولُسی آورت و آیانی دێما پێش کرت.