[1] У вақитта Пәрвәрдигар Мусаға мундақ дегән еди: — Мән сени падиша алдида худди Худадәк қилимән. Акаң Һарун болса сениң пәйғәмбириң болуп, сөзлириңни падишаға йәткүзиду.
[2] Мән саңа тапилиған сөзләрниң һәммисини Һарунға йәткүз. Һарун болса падишаға исраилларни униң мәмликитидин чиқип кетишкә йол қоюшни ейтсун.
[3] Лекин Мән падишани җаһиллаштуримән. Буниң билән Мән мөҗүзә вә карамәтлиримни Мисирда көпләп көрситәләймән.
[4] Шундақтиму у йәнила сөзүңни аңлимайду. Шуңа Мән қудритимни көрситип, мисирлиқларға еғир җазаларни беримән вә исраилларниң һәр қайси қәбилилирини топ-топи билән Мисирдин елип чиқимән.
[5] Мән қудритимни көрситип уларни җазалап, исраилларни уларниң жутидин елип чиққан вақтимдила, улар Мениң Пәрвәрдигар екәнлигимни тонуп йетиду.
[6] Пәрвәрдигар Муса билән Һарунға қандақ әмир қилған болса, улар дәл шундақ иш қилди.
[7] Улар падишаға сөзлигән вақтида Муса сәксән яш, Һарун болса сәксән үч яшта еди.
[8] Пәрвәрдигар Муса билән Һарунға:
[9] — Падиша силәргә: «Өзәңларниң Худа тәрипидин әвәтилгәнлигиңларни бир мөҗүзә арқилиқ испатлаңлар», дәйду. У чағда сән Муса Һарунға: «Тайиғиңни падишаниң алдиға ташла», дегин. Таяқ иланға айлиниду, — деди.
[10] Муса билән Һарун падишаниң алдиға берип, Пәрвәрдигарниң әмри бойичә иш қилди. Һарун тайиғини падиша билән әмәлдарларниң алдиға ташлаведи, таяқ иланға айланди.
[11] Падиша дәрһал өзиниң алимлирини вә сехиргәрлирини жиғди. Улар сехир ишлитип, шуниңға охшаш ишни қилди.
[12] Уларниң һәр бири қолидики таяқни йәргә ташлаведи, уларму иланға айлинип кәтти. Лекин Һарунниң илини уларниң иланлирини жутувәтти.
[13] Амма падиша дәл Пәрвәрдигар ейтқандәк җаһиллиқ қилип, Муса билән Һарунниң сөзини аңлимиди.
[14] Пәрвәрдигар Мусаға: — Мисир падишаси толиму җаһил. У исраил хәлқини қоюп беришни халимайду.
[15] Әтә әтигәндә у Нил дәриясиға бариду. Сән дәрия бойида күтүп туруп, униң билән көрүш. Иланға айланған һелиқи тайиғиңни қолуңға еливал.
[16] Сән униңға мундақ дегин: «Пәрвәрдигар — ибранийлар етиқат қилип кәлгән Худа мени сизгә: «Өз хәлқимниң Маңа ибадәт қилиш үчүн чөл-баяванға беришиға йол қой», дейишкә әвәтти. Сиз баштин-ахир қулақ салмай кәлдиңиз.
[17] Шуңа Пәрвәрдигар: «Сән әнди Мениң қилған ишлиримдин Мениң ким екәнлигимни биливал», дәйду. Қараң, мән қолумдики таяқни дәриядики суға урсам, су қанға айлиниду.
[18] Белиқлар тамамән өлиду. Дәрия сесип кетиду. Мисирлиқлар судин сәскинип ичәлмәйдиған болуп қалиду», — деди.
[19] Пәрвәрдигар Мусаға йәнә: — Сән Һарунға: «Тайиғиңни ал. Қолуңни Мисирдики һәр қайси дәрия, өстәң, сазлиқ вә көлләргә қаритип узарт. Бу чағда Мисирниң һәммә йеридики сулар, һәтта яғач вә таш күпләрниң ичидики суларму қанға айлиниду» дегин, — деди.
[20] Муса билән Һарун Пәрвәрдигар тапилиған ишларни бәҗа кәлтүрди. Падиша вә униң әмәлдарлириниң алдида Муса таяқни көтирип, дәрия сүйигә уруведи, дәрия сүйи шу ан қанға айланди.
[21] Дәриядики белиқлар өлди. Дәрия сүйи сесиқ пурап, мисирлиқлар бу суни ичәлмәйдиған болуп қалди. Мисирниң һәммә йерини қан қаплиди.
[22] Бирақ падишаниң сехиргәрлириму сехир арқилиқ охшаш ишни қилди. Нәтиҗидә дәл Пәрвәрдигар ейтқандәк, падиша бурунқидәк җаһиллиқ қилип, Муса билән Һарунниң сөзини аңлашни рәт қилди
[23] вә бурулупла ордиға кирип кәтти. У бу ишқа қилчә әһмийәт бәрмиди.
[24] Мисирлиқларниң һәммиси Нил дәриясиниң сүйини ичәлмәйдиған болуп қалғачқа, ичидиған су издәп, дәрия әтраплирини колиди.
[25] Пәрвәрдигар дәрия сүйини қанға айландуруп, аридин бир һәптә өтти.