[1] Исраиллар Мусаниң шунчә вақиттин бери тағдин чүшмигәнлигини көрүп, Һарунниң әтрапиға олишивелип, униңға: — Туруң! Бизгә йол башлап маңидиған бут ясап бериң! Бизни Мисирдин елип чиққан һелиқи Мусаниң немә болуп кәткәнлигини биләлмидуқ, — дейишти.
[2] Һарун уларға: — Хотун, бала-җақилириңларниң қулиғидики алтун һалқиларни маңа әкелип бериңлар, — деди.
[3] Улар алтун һалқиларни елип Һарунниң алдиға келишти.
[4] Һарун һалқиларни ишлитип, мозай шәклидә бир бут ясиди. Халайиқ: — Әй исраил хәлқи, бизни Мисирдин елип чиққан илаһимиз мана шу! — дейишти.
[5] Һарун буни көрүп, алтун мозай бутниң алдиға бир қурванлиқ суписини ясап: — Әтә Пәрвәрдигар үчүн һейт қилимиз, — дәп елан қилди.
[6] Әтиси сәһәрдә хәлиқ көйдүрмә қурванлиқ вә аманлиқ қурванлиқни қилди. Андин кейин олтирип, халиғанчә йәп ичишип, кәйп-сапа қилишти.
[7] Пәрвәрдигар Мусаға: — Сән дәрһал тағдин чүшкин! Чүнки сән Мисирдин елип чиққан хәлқиң гунаға толди.
[8] Улар Мән көрсәткән йолдин чәтнәп кәтти. Улар алтундин мозай шәклидә бут ясап, униңға ибадәт қилип, униң үчүн қурванлиқ қилишти. Улар: «Бизни Мисирдин елип чиққан илаһимиз мана шу», дейишти.
[9] Мән бу хәлиқниң интайин бойни қаттиқлиғини билдим.
[10] Әнди сән Мениң ишимға арилашма, Мән уларға ғәзивимни чүширип һалак қиливетимән. Сени вә сениң әвлатлириңни болса чоң хәлиқ қилимән, — деди.
[11] Лекин Муса Пәрвәрдигари болған Худаға мундақ деди: — Әй Пәрвәрдигар, Өз хәлқиңгә немишкә бундақ ғәзәплинисән? Уларни Сән зор қудритиң билән Мисирдин елип чиқмиғанмидиң?
[12] Немә үчүн мисирлиқларға: «Худаси уларни тағ-далаларда пүтүнләй һалак қилип, йәр йүзидин йоқитиш үчүн мәхсәтлик һалда Мисирдин елип чиққан екән», дейишкә сәвәп тепип берисән? Ғәзивиңни бесивелип, нийитиңдин янғайсән. Өз хәлқиңгә чоң балаю-апәт чүшәрмигәйсән.
[13] Хизмәткарлириң Ибраһим, Исһақ вә Яқупларни әслигәйсән. Сән Өз намиң билән қәсәм қилип, уларға: «Әвладиңни асмандики юлтузлардәк көп қилимән, бу пүтүн зиминни сениң әвладиңға мәңгүлүк мирас қилип беримән» дегән едиң, — деди.
[14] Буниң билән Пәрвәрдигар нийитидин йенип, Өз хәлқигә балаю-апәт чүшәрмиди.
[15] Муса икки йүзигә пәризләр йезилған икки таш тахтини елип тағдин чүшти.
[16] Бу икки таш тахтиға Худа Өзи әҗир сиңдүрүп, униңға пәризләрни Өз қоли билән язған еди.
[17] Йәшу халайиқниң чуқан салған авазини аңлап, Мусаға: — Қараргаһта җәңниң авази чиқиватқандәк қилиду! — деди.
[18] Муса униңға: — Җәң ғәлибисиниң тәнтәнисигиму охшимайду, мәғлубийәт пәриядиғиму охшимайду, бәлки нахша-күй садаси! — деди.
[19] Муса қараргаһқа йеқин келип, мозай бут вә уссулға чүшкән халайиқни көрүп, ғәзивини басалмай, тағниң етигидә елип чүшкән икки таш тахтини йәргә ташлап чеқивәтти.
[20] Андин у халайиқ ясавалған мозайни көйдүрүп, талқандәк қилип, суға чечивәтти вә исраилларни уни ичишкә буйриди.
[21] У Һарунға: — Бу кишиләрни шунчә еғир гунаға паттурғидәк, улар саңа немә қилған еди? — деди.
[22] Һарун мундақ җавап бәрди: — Маңа хапа болмиғайсән. Бу кишиләрниң яманлиқ қилишқа нийәт бағлиғанлиғидин сениң хәвириң бар. Улар маңа:
[23] «Бизгә йол башлап маңидиған бут ясап бериң! Бизни Мисирдин елип чиққан һелиқи Мусаниң немә болуп кәткәнлигини биләлмидуқ», деди.
[24] Мән уларға: «Алтун зенәт буюмлириңларни әкелиңлар», дегән едим. Алтун җабдуқлири барлар әкелип маңа тапшурди. Мән бу алтун җабдуқларни отқа ташлаведим, у мозай болуп чиқти.
[25] Муса Һарунниң башқурушқа амалсиз қалғанлиғи билән, хәлиқниң өз мәйлигә иш қилип, дүшмәнлириниң мәсқирә нишани болуп қалғанлиғини көрди.
[26] У қараргаһниң алдида туруп қаттиқ аваз билән: — Пәрвәрдигар тәрәптә туридиғанлар Мән тәрәпкә келиңлар! — дәп вақириған еди, пүткүл лавийлар униң әтрапиға жиғилди.
[27] Муса уларға: — Пәрвәрдигар, йәни исраиллар етиқат қилип кәлгән Худа силәргә һәммиңларниң қилич есип, қараргаһниң бу четидин у четигичә арилап өз қериндашлириңлар, дост-бурадәрлириңлар вә хошнаңларни өлтүрүшүңларни буйриди, — деди.
[28] Лавийлар буйруққа бойсунуп, у күни тәхминән үч миң кишини қиривәтти.
[29] Муса лавийларға: — Бүгүн өзәңларни Пәрвәрдигарға атидиңлар. Силәр өз оғуллириңлар вә қериндишиңларни айимиғанлиғиңлар үчүн, бүгүн Пәрвәрдигарниң илтипатиға муйәссәр болдуңлар, — деди.
[30] Әтиси Муса халайиққа: — Силәр чоң гуна қилдиңлар. Әнди мән йәнә таққа, Пәрвәрдигарниң йениға чиқимән. Силәргә Пәрвәрдигарниң кәчүрүмини тиләймән, бәлким униңға муйәссәр болалишим мүмкин, — деди.
[31] Буниң билән Муса Пәрвәрдигарниң һозуриға чиқип: — Бу хәлиқ чоң гуна қилди. Улар алтундин бут ясап ибадәт қилди.
[32] Уларниң гунайини кәчүрүм қилғайсән. Ундақ болмиса, Өз хәлқиңниң қатаридин мениң исмимни чиқиривәткәйсән, — деди.
[33] Пәрвәрдигар униңға: — Хәлқим қатаридин чиқириветилидиғанлар Мениң алдимда гуна қилғанлардур.
[34] Әнди сән хәлиқни Мән саңа көрсәткән җайға елип бар. Мениң периштәм алдиңда сени башлап маңиду. Лекин вақти кәлгәндә, Мән уларни өткүзгән гуналири үчүн җазалаймән, — дәп җавап қайтурди.
[35] Пәрвәрдигар хәлиқ ичигә кесәл чүшәрди, чүнки улар Һарун ясап бәргән алтун мозайға ибадәт қилған еди.