[1] Шуниң билән Пәрвәрдигар Мусаға: — Сән Мисир падишасиниң йениға бар. Мән мөҗүзиләрни көрситиш арқилиқ күч-қудритимни Мисир хәлқи арисида давамлиқ намайән қилиш мәхсити билән, Мисир падишаси вә униң әмәлдарлирини җаһиллаштурдум.
[2] Бу арқилиқ сәнму өз пәрзәнтлириң вә нәврилириңгә Мениң мисирлиқларни қандақ җазалиғанлиғим вә уларниң арисида қандақ мөҗүзиләрни көрсәткәнлигимни сөзләп берәләйсән. Буниң билән Мениң Пәрвәрдигар екәнлигимни биләләйсиләр, — деди.
[3] Шундақ қилип, Муса вә Һарун Мисир падишасиниң алдиға берип, униңға: — Пәрвәрдигар, йәни ибранийлар етиқат қилип кәлгән Худа: «Сән Мениң алдимда зади қачанғичә һакавурлуқ қилисән? Хәлқимниң Маңа ибадәт қилишқа беришиға йол қой!
[4] Әгәр йол қоймайдиған болсаң, сени агаһландуруп қояйки, Мән әтә сениң зимин тәвәлигиңдә чекәткә пәйда қилимән.
[5] Чекәткиләр топи зиминиңни қаплайду. Уларниң көплүгидин йәр-йүзиниму көрәлмәй қалисән. Мөлдүрдин аман қалғанларни, һәтта даладики дәл-дәрәқләрниму чекәткә йәп түгитиду.
[6] Улар сениң ордаңни, әмәлдарлириң вә пухралириңниң өйлириниму толтуриду. Бундақ қорқунучлуқ апәтни ата-бовилириңму көрүп бақмиған» дәйду, — деди вә дәрһал кәйнигә бурулуп, Мисир падишасиниң алдидин чиқип кәтти.
[7] Падишаниң әмәлдарлири падишаға: — Алийлири, бу адәмниң бизгә вәйранчилиқ селишиға қачанғичә йол қойидила? Исраилларниң Пәрвәрдигари Худаға ибадәт қилишқа беришиға йол қойсила! Мисирниң харап болғанлиғидин хәвәрлири йоқму? — деди.
[8] Буниң билән падиша Муса билән Һарунни чақиртип, уларға: — Силәр Пәрвәрдигариңлар болған Худаға ибадәт қилиш үчүн барсаңлар бериңлар. Лекин зади кимләр бармақчи? — деди.
[9] Муса җававән: — Қери-яш, бала-җақа вә қой-калилиримизни елип, һәммимиз бармақчи. Чүнки биз у йәрдә һейт өткүзүп, Пәрвәрдигаримизға тавап қилип тәнтәнә қилимиз, — деди.
[10] Падиша уларға: — Һим! Мән силәрниң хотун, бала-җақилириңларни елип беришиңларға һәқиқәтән йол қоюшум керәк екәндә?! Силәрни Пәрвәрдигариңлар Өзи сақлисун! Қараңлар, силәрниң нийитиңларниң яманлиғини!
[11] Қәтъий йол қоймаймән! Әгәр силәрниң тәләп қилғиниңлар ибадәт қилишқа бериш болса, ундақта пәқәт әрләрла барсун, — деди. Шуниңдин кейин Муса билән Һарун ордидин қоғлап чиқирилди.
[12] Шуниң билән Пәрвәрдигар Мусаға: — Чекәткиләр топини пәйда қилиш үчүн Мисирниң һәммә тәрипигә қолуңни узарт! Чекәткиләр Мисир тәвәсидә мөлдүрдин аман қелип өсүватқанларниң һәммисини йәп түгәтсун, — деди.
[13] Шуниң билән Муса тайиғини Мисирниң һәммә тәрипигә қаритип узартти. Пәрвәрдигар бир кечә-күндүз шәриқ шамилини чиқарди. Таң атқанда шамал чекәткиләрни елип кәлди.
[14] Чекәткиләр топ-топи билән учуп келип, пүтүн Мисир зимининиң у четидин бу четигичә һәммә йәргә қонди. Бунчә көп чекәткә әзәлдин көрүлүп бақмиған болуп, буниңдин кейинму көрүлүши мүмкин әмәс еди.
[15] Пүтүн зимин қаридап кәтти. Чекәткиләр мөлдүрдин аман қалғанларниң һәммисини, йәни өсүмлүкләрни вә дәл-дәрәқләрниң үстидики мевиләрни йәп түгәтти. Пүтүн Мисир тәвәсидики етизлиқларда вә дәл-дәрәқләрдә йешиллиқтин һеч немә қалмиди.
[16] Шуңа падиша дәрһал Муса билән Һарунни чақиртип: — Силәрниң Пәрвәрдигариңлар болған Худа алдида һәм силәрниң алдиңларда гунакармән.
[17] Әнди йәнә бирла қетим маңа кәңчилик қилип, Пәрвәрдигариңлар Худадин: «Мисирлиқларни бу әҗәллик апәттин қутқузғайсән», дәп тәләп қилғайсиләр, — деди.
[18] Буниң билән Муса падишаниң йенидин чиқип, Пәрвәрдигарға дуа қилди.
[19] Пәрвәрдигар шәриқ шамилини қаттиқ ғәрип бориниға айландуруп, чекәткиләрни Қизил деңизға учирип кәтти. Мисир диярида бир даниму чекәткә қалмиди.
[20] Лекин Пәрвәрдигар падишани йәнила җаһил қилғачқа, у исраилларниң чегаридин чиқип кетишигә йәнила йол қоймиди.
[21] Андин Пәрвәрдигар Мусаға: — Сән қолуңни асманға көтәр! Пүтүн Мисирни зулмәт қараңғулуқ қаплайду, — деди.
[22] Муса қолини асманға көтириведи, пүтүн мәмликәтни үч күн зулмәт қараңғулуқ басти.
[23] Бу чағда мисирлиқлар бир-бирини көрәлмиди, өйидинму талаға чиқалмиди. Лекин исраиллар яшайдиған йәрләр болса йоруқ турди.
[24] Падиша Мусани чақиртип: — Силәр берип Пәрвәрдигариңларға ибадитиңларни қилиңлар. Һәтта хотун, бала-җақилириңларниму елип барсаңлар болиду. Лекин кала, қой, өшкилириңлар бу йәрдә қелиши керәк, — деди.
[25] Муса җававән: — Яқ! Сиз чоқум бизниң қурванлиқ вә көйдүрмә қурванлиққа ишлитидиған маллиримизни елип беришимизға иҗазәт беришиңиз лазим.
[26] Биз чарва маллиримизни елип беришимиз керәк, һәтта бирәр туяқниму бу йәрдә қалдурмаймиз. Биз Пәрвәрдигарға атайдиған қурванлиқни өз маллиримиз ичидин таллишимиз керәк. У йәргә бармиғичә Пәрвәрдигаримиз Худаға қайси мални қурванлиқ қилишни билмәймиз, — деди.
[27] Пәрвәрдигар Мисир падишасини җаһиллаштурғачқа, у исраилларни йәнила қоюп бәрмиди.
[28] Падиша Мусаға: — Көзүмдин йоқал! Сени иккинчи көзүм көрмисун. Йәнә көрүнгүчи болсаң, җениңни алимән! — деди.
[29] Муса униңға: — Ейтқиниңиз кәлсун. Мәнму сизни иккинчи көрмәймән, — деди.