[1] Пүтүн исраиллар Елим дегән йәрдин жүрүп кәтти. Улар Мисирдин кетип бир йерим айдин кейин, Елим билән Синай теғиниң арилиғидики Сийн чөлигә йетип барди.
[2] Чөлдә улар Муса билән Һарунға наразилиқ билдүрүп,
[3] уларға: — Пәрвәрдигар бизни Мисирда өлтүрүвәткән болсиму болар екән. У йәрдә һеч болмиғанда қазанни чөрәдәп олтирип, гөш вә башқа йемәкликләрни тойғидәк йәттуқ. Лекин силәр бизни чөлгә елип келип, бу йәрдә ачлиқтин өлтүрмәкчи болуватисиләр, — дейишти.
[4] Буниң билән Пәрвәрдигар Мусаға: — Мән асмандин йемәклик яғдуримән. Исраиллар һәр күни чиқип шу күнлүк озуғини жиғивалсун. Бу арқилиқ Мән уларни синап, уларниң йол-йоруқлиримға бойсунған яки бойсунмиғанлиғиға қараймән.
[5] Һәр һәптиниң алтинчи күни кәлгәндә, улар икки күнлүк озуқни жиғивалсун, — деди.
[6] Шуңа Муса билән Һарун исраилларға: — Бүгүн кечә силәрни Мисирдин елип чиққучиниң Пәрвәрдигар екәнлигини билисиләр.
[7] Әтә әтигәндә Пәрвәрдигарниң улуқлуғини көрисиләр. Рәнҗигәнлигиңлар Униң қулиғиға йәтти. Силәрниң наразилиғиңлар Униңға қаритилғандур. Бизгә қарши наразилиқ билдүргидәк биз ким едуқ?
[8] Пәрвәрдигар кәчтә силәргә гөш бериду. Әтигәндә силәрни тойғидәк нан билән тәминләйду. Чүнки У силәрниң рәнҗигәнлигиңларни аңлиди. Силәрниң биздин рәнҗигиниңлар, әмәлиятта Пәрвәрдигардин рәнҗигәнлигиңлардур! — деди.
[9] Андин Муса Һарунға: — Сән берип, пүтүн халайиққа: «Пәрвәрдигарниң алдиға жиғилиңлар, чүнки У силәрниң наразилиғиңларни аңлиди» дегин, — деди.
[10] Һарун пүтүн халайиққа гәп қиливатқан вақтида, улар чөллүккә қариведи, Пәрвәрдигарниң парлақ нуриниң булутлар арисида чақнап турғанлиғини көрди.
[11] Шу чағда Пәрвәрдигар Мусаға мундақ деди:
[12] — Мән исраилларниң рәнҗигәнлигини аңлидим. Сән уларға: «Худа ‹ Кәчқурун гөш, әтигәндә тойғидәк нан йәйсиләр. Буниң билән силәр Мениң Пәрвәрдигариңлар Худа екәнлигимни билисиләр › деди», дегин.
[13] Кәчқурун сан-санақсиз бөдүнә учуп келип, пүтүн қараргаһни қаплиди. Әтиси сәһәрдә қараргаһниң әтрапидики йәр йүзигә шәбнәм чүшкән еди.
[14] Шәбнәм парланғандин кейин, чөллүкниң йәр йүзидә непиз бир қәвәт қирудәк нәрсә көрүнди.
[15] Исраиллар буниң немә екәнлигини билишәлмәй, бир-биридин: — Бу немиду? — дәп сорашти. Муса уларға: — Бу болса, Пәрвәрдигар силәргә ата қилған йемәклик.
[16] Пәрвәрдигар һәр бириңларни өз еһтияҗиға қарап, һәр аилә киши бешиға икки қачидин жиғивалсун, дәп буйруған, — деди.
[17] Исраиллар Худаниң әмри бойичә иш қилди. Бәзиләр көпирәк жиғивалди, бәзиләр азирақ жиғивалди.
[18] Көпирәк «Қиру» жиғивалғанларниң ешип қалмиди, аз жиғивалғанларниңму кемип қалмиди. Һәммисиниң жиғивалғини өз еһтияҗиға дәлму-дәл еди.
[19] Муса уларға: — Йемәкликни иккинчи күнигә ашуруп қоюшқа рухсәт йоқ, — деди.
[20] Лекин бәзиләр Мусаниң сөзини аңлимай, әтиси әтигәнгә бир аз ашуруп қойди. Бирақ ашуруп қоюлған йемәкликниң һәммиси қурутлап сесип кәтти. Шуниң билән Муса уларға хапа болди.
[21] Һәммә адәм һәр күни әтигәндила чиқип, өзигә еһтияҗлиқ йемәклик жиғивалатти. Чүнки күн қизиған вақитта йемәклик ерип кетәтти.
[22] Алтинчи күни улар икки һәссә артуқ, йәни һәр киши төрт қачидин йемәклик жиғивалди. Хәлиқ ичидики ақсақаллар бу ишни Мусаға мәлум қилди.
[23] Муса уларға: — Пәрвәрдигар: «Әтә дәм елиш күни. Бу күн Пәрвәрдигарға атилиши керәк. Бүгүн отта қақлап вә суда қайнитип пиширидиғанлириңларни халиғиниңларчә пишириңлар. Ешип қалғинини әтигә қалдуруңлар», дәп буйруған, — деди.
[24] Улар Мусаниң тапшуруғи бойичә ешип қалған йемәкликләрни иккинчи күнигә қалдурғинида, қурутлапму қалмиди, сесипму қалмиди.
[25] Муса уларға: — Бүгүн мошу йемәкликләрни йәңлар. Чүнки Пәрвәрдигарға атилидиған дәм елиш күнидә силәр йәрдин һеч қандақ йемәклик тапалмайсиләр.
[26] Силәр чоқум алтә күн ичидә йемәклик жиғивелиңлар, йәттинчи күни дәм елиш күни болуп, бу күни һеч нәрсә тапалмайсиләр, — деди.
[27] Йәттинчи күни бәзиләр йәнила йемәклик жиққили чиққан еди. Лекин улар һеч нәрсә тапалмиди.
[28] Пәрвәрдигар Мусаға: — Бу хәлиқ һелиғичә Мениң әмир-пәрманлиримни рәт қиливатамду?
[29] Есиңларда тутуңларки, Мән болсам Пәрвәрдигардурмән. Мән силәргә дәм елиш күнини ата қилдим. Шу сәвәптин алтинчи күни силәргә икки күнлүк йемәклик бәрдим. Йәттинчи күни һәммә адәм сиртқа чиқмай, өйидә олтарсун, — деди.
[30] Шуңа исраиллар йәттинчи күни иш қилмай дәм елишти.
[31] Исраиллар бу йемәкликни манна дәп атиди. У ашкөкиниң уруғиға охшаш ақ рәңлик болуп, тәми һәсәл қошулған нанға охшатти.
[32] Муса уларға: — Пәрвәрдигар бизгә: «Әвлатлириңларниң Мениң силәрни Мисирдин елип чиқип, чөл-баяванда йемәклик билән тәминлигәнлигимни билиши үчүн маннидин икки қача сақлап қоюңлар» дегән, — деди
[33] вә Һарунға: — Бир комзәккә икки қача кәлгидәк манна елип, әвлатлиримизға сақлап қоюш үчүн, уни Пәрвәрдигарниң һозурида қоюп қойғин, — деди.
[34] Вақти кәлгәндә, Һарун Пәрвәрдигарниң Мусаға чүшәргән әмри бойичә комзәкни келишим сандуғиниң ичигә, пәризләр йезилған таш тахтиларниң алдиға қоюп сақлап қойди.
[35] Исраиллар таки терилғу йери бар болған Қанан зиминиға берип олтирақлашқичә, җәми қириқ жил манна йеди.
[36] (Әйни заманда өлчәм қачисиниң сиғими жигирмә литр нәрсә патқидәк еди.)