[1] Исраиллар Мисирдин чиқип дәл икки ай болған күни Синай чөлигә йетип келип,
[2] Синай теғи бағрида чедир тикти. Улар Рәфидимдин йолға чиқип, бу йәргә кәлгән еди.
[3] Муса Худаниң һозурида болуш үчүн таққа чиқти. Пәрвәрдигар тағдин Мусаға җараңлиқ авазда мундақ деди: — Яқупниң әвлатлири болған исраилларға мону сөзлиримни ейтқин:
[4] «Силәр Мән Пәрвәрдигарниң мисирлиқларни қандақ бир тәрәп қилғанлиғимни көрдүңлар. Мән худди ана бүркүт балилирини дүмбисигә миндүрүп елип жүргәндәк, силәрни йенимға елип кәлдим.
[5] Шуңа әгәр силәр Маңа бойсунуп, келишимимгә әмәл қилсаңлар, нурғунлиған хәлиқләр арисидин силәрни Маңа мәнсүп қиммәтлик хәлиқ қилимән. Чүнки пүтүн дуния Маңа тәвә.
[6] Силәр Мениң падишалиғимниң роһанийлири вә Маңа аталған хәлиқ болисиләр». Жуқуриқи сөзлиримни исраилларға йәткүзүп қойғин.
[7] Буниң билән Муса тағдин чүшүп, хәлиқ ичидики ақсақалларни жиғип, Пәрвәрдигар униңға буйруған сөзләрни уларға йәткүзди.
[8] Улар бирдәк: — Биз чоқум Пәрвәрдигарниң дегини бойичә иш қилимиз, — деди. Муса таққа чиқип, уларниң җававини Пәрвәрдигарға йәткүзди.
[9] Пәрвәрдигар Мусаға: — Мән қоюқ булут ичидә сениң йениңға келимән. Сениң билән қилишқан сөһбитимизни хәлиқ аңлап туриду. Шуниң билән улар һәр дайим саңа ишиниду, — деди. Муса исраилларниң җававини Пәрвәрдигарға йәткүзгәндин кейин,
[10] Пәрвәрдигар униңға: — Сән хәлиқниң йениға берип, уларни бүгүн вә әтә өзлирини Маңа атап, кийим-кечәклирини тазилашқа чақир.
[11] Өгүнлүккичә һәммә тәйярлиқни пүткүзсун. Чүнки у күни Мән исраил хәлқиниң көз алдидила Синай теғиға чүшимән.
[12] Бирақ сән тағниң әтрапиға өтүшкә болмайдиған чегара бәлгүләп, уларға таққа чиқмаслиқни, һәтта тағниң бағриғиму йеқин кәлмәсликни ейтқин. Кимду-ким бу таққа бир қәдәм басса, өлүмгә мәһкүм қилинсун.
[13] Ундақ адәмләргә қол тәккүзүлмәй, улар йә чалма-кесәк қилинип, яки оқ-я билән етип өлтүрүлсун. Буниңға хилаплиқ қилғанлар мәйли адәм яки чарва мал болушидин қәтъий нәзәр, тирик қалдурулмисун. Пәқәт канай узағирақ челинғандила, андин халайиқ тағ бағриға кәлсун, — деди.
[14] Муса тағдин чүшүп, хәлиқниң паклинип, кийим-кечәклирини жуюшини буйриди.
[15] Муса уларға: — Өгүнлүккичә һәммә тәйярлиқларни пүткүзүңлар, аялларға йеқинлашмаңлар, — деди.
[16] Үчинчи күни әтигәндә һава гүлдүрләп, чақмақ чеқип, тағда бир парчә қоюқ булут пәйда болди. Канайниң қаттиқ нәрә авази аңланди. Қараргаһтикиләр буни аңлап, қорқуп титришип кәтти.
[17] Муса уларни қараргаһтин башлап чиқип, Худаниң алдиға һазир қилди. Улар тағниң түвидә өрә турушатти.
[18] Пүтүн Синай теғини ис-түтәк қаплиди, чүнки Пәрвәрдигар у йәргә от ичидә чүшкән еди. Бу ис-түтәк хумданниң түтүнигә охшатти. Пүтүн тағ қаттиқ тәврәп кәтти.
[19] Бу чағда канайниң авази барғансири күчәйди. Муса сөз қилди, Худа униңға гүлдүрмома билән җавап қайтурди.
[20] Пәрвәрдигар тағниң чоққисиға чүшүп, Мусани таққа чиқишқа чақирди. Муса таққа чиқти.
[21] Пәрвәрдигар униңға: — Сән тағдин чүшүп халайиқни агаһландур. Чегаридин һалқип Мени көргили кәлмисун. Болмиса, улар һалак болиду.
[22] Мән үчүн хизмәт қилидиған роһанийларму өзини Маңа атап болуп, андин хизмитимдә болсун. Болмиса уларни һалак қилимән, — деди.
[23] Муса Пәрвәрдигарға: — Хәлиқ бу йәргә чиқалмайду, чүнки Сән бизниң бу тағни муқәддәс тағ дәп атишимизни вә тағниң әтрапиға чегара бәлгүлишимизни буйриған едиң, — деди.
[24] Пәрвәрдигар Мусаға: — Сән чүшүп Һарунни башлап келивәр. Лекин роһанийлар билән халайиқ чегаридин һалқип бу йәргә чиқмисун. Болмиса, Мән уларни җазалаймән, — деди.
[25] Шуниң билән Муса тағдин чүшүп, халайиқниң йениға берип, Пәрвәрдигарниң сөзини уларға йәткүзди.