[1] Bilge kadın evini yapar, Ahmak kadın evini kendi eliyle yıkar.
[2] Doğru yolda yürüyen, RAB'den korkar, Yoldan sapan, RAB'bi hor görür.
[3] Ahmağın sözleri sırtına kötektir, Ama bilgenin dudakları kendisini korur.
[4] Öküz yoksa yemlik boş kalır, Çünkü bol ürünü sağlayan öküzün gücüdür.
[5] Güvenilir tanık yalan söylemez, Yalancı tanıksa yalan solur.
[6] Alaycı bilgeliği arasa da bulamaz, Akıllı içinse bilgi edinmek kolaydır.
[7] Akılsız kişiden uzak dur, Çünkü sana öğretecek bir şeyi yok.
[8] İhtiyatlı kişinin bilgeliği, ne yapacağını bilmektir, Akılsızların ahmaklığıysa aldanmaktır.
[9] Ahmaklar suç sunusuyla alay eder, Dürüstler ise iyi niyetlidir.
[10] Yürek kendi acısını bilir, Sevinciniyse kimse paylaşmaz.
[11] Kötü kişinin evi yerle bir edilecek, Doğru kişinin konutuysa bayındır olacak.
[12] Öyle yol var ki, insana düz gibi görünür, Ama sonu ölümdür.
[13] Gülerken bile yürek sızlayabilir, Sevinç bitince acı yine görünebilir.
[14] Yüreği dönek olan tuttuğu yolun, İyi kişi de yaptıklarının ödülünü alacaktır.
[15] Saf kişi her söze inanır, İhtiyatlı olansa attığı her adımı hesaplar.
[16] Bilge kişi korktuğu için kötülükten uzaklaşır, Akılsızsa büyüklük taslayıp kendine güvenir.
[17] Çabuk öfkelenen ahmakça davranır, Düzenbazdan herkes nefret eder.
[18] Saf kişilerin mirası akılsızlıktır, İhtiyatlı kişilerin tacı ise bilgidir.
[19] Alçaklar iyilerin önünde, Kötüler doğruların kapısında eğilirler.
[20] Komşusu bile yoksulu sevmez, Oysa zenginin dostu çoktur.
[21] Komşuyu hor görmek günahtır, Ne mutlu mazluma lütfedene!
[22] Kötülük tasarlayan yolunu şaşırmaz mı? Oysa iyilik tasarlayan sevgi ve sadakat kazanır.
[23] Her emek kazanç getirir, Ama boş lakırdı yoksulluğa götürür.
[24] Bilgelerin tacı servetleridir, Akılsızlarsa ahmaklıklarıyla tanınır.
[25] Dürüst tanık can kurtarır, Yalancı tanık aldatıcıdır.
[26] RAB'den korkan tam güvenliktedir, RAB onun çocuklarına da sığınak olacaktır.
[27] RAB korkusu yaşam kaynağıdır, İnsanı ölüm tuzaklarından uzaklaştırır.
[28] Kralın yüceliği halkının çokluğuna bağlıdır, Halk yok olursa hükümdar da mahvolur.
[29] Geç öfkelenen akıllıdır, Çabuk sinirlenen ahmaklığını gösterir.
[30] Huzurlu yürek bedenin yaşam kaynağıdır, Hırs ise insanı için için yer bitirir.
[31] Muhtacı ezen, Yaradanı'nı hor görüyor demektir. Yoksula acıyansa Yaradan'ı yüceltir.
[32] Kötü kişi uğradığı felaketle yıkılır, Doğru insanın ölümde bile sığınacak yeri var.
[33] Bilgelik akıllı kişinin yüreğinde barınır, Akılsızlar arasında bile kendini belli eder.
[34] Doğruluk bir ulusu yüceltir, Oysa günah herhangi bir halk için utançtır.
[35] Kral sağduyulu kulunu beğenir, Utanç getirene öfkelenir.