[1] Раббы Давытны барча дошманнарыннан һәм Шаулдан коткарган көнне Давыт Раббыга җыр багышлады. Аның җыры мондый иде:
[2] Раббы – Кыям минем, Ныгытмам һәм Йолучым!
[3] Аллам – сыендыручы Кыяташым, Калканым, коткаручы Коралым, Кальгам вә Сыеныр урыным! Коткаручым, Син мине залимнәр кулыннан йолып алдың!
[4] Раббы мактауга лаектыр! Мин Аңа ялварып дәшәм, һәм Ул мине дошманымнан азат итә.
[5] Үлем дулкыннары биләп алган иде мине, һәлакәтле ташкыннар өстемә ябырылган иде.
[6] Үлеләр дөньясының зынҗырлары урап алган, әҗәл ятьмәләре чолгаган иде мине.
[7] Бәлага тарыгач, мин Раббыга дәштем, ярдәмгә үземнең Алламны чакырдым. Үз йортыннан Ул мине ишетте, зарлы авазым Аңа барып иреште.
[8] Шуннан Раббының ачуы кабарды: җир йөзе селкенә-тетри башлады, күкнең нигезләре чатнап кубарылды.
[9] Раббының борын тишекләреннән – төтен, авызыннан исә бар нәрсәне ялмап алучы утлар бөркелде, Аңардан ялкынлы күмерләр шартлап чәчрәде.
[10] Күкләрне янтайтып Раббы түбән төште, Аның аяк асты тоташ караңгылык иде.
[11] Керубимнәрнең аркасына утырып очты Ул, җил канатларында алга омтылды.
[12] Караңгылыкка төренеп, куе-кара болытлардан Үзенә чатыр корды.
[13] Аның хозурындагы балкыштан боз вә утлы күмерләр яуды.
[14] Раббы күкләрне гөрселдәтте, Аллаһы Тәгалә Үзенең авазын ирештерде.
[15] Уклар атып таратты дошманны, яшеннәр чатнатып тар-мар китерде.
[16] Раббының дәһшәтле авазыннан, борыны бөркегән сулышыннан диңгез төпләре күренде, дөньяның нигезләре ачылды.
[17] Югарыдан сузылып Раббы кулымнан алды, тирән сулар эченнән тартып чыгарды;
[18] Көчле дошманымнан, мине күрәлмаучы, миннән куәтлерәк бәндәләрдән коткарды-аралады мине.
[19] Афәтле көнемдә алар юлыма төшкәннәр иде, әмма Раббы миңа терәк булды.
[20] Ул мине иркенлеккә алып чыкты, коткарды, чөнки мин Аның күңеленә хуш килдем.
[21] Тәкъвалыгым өчен Раббы миңа әҗерен бирде, кулларым пакьлеге өчен бүләкләде.
[22] Чөнки мин Раббы юлында йөрдем, Аллаһыдан йөз чөереп яман эш кылмадым.
[23] Аның бөтен карарларын күз уңында тоттым, Канун кагыйдәләреннән читкә тайпылмадым.
[24] Каршында һәрчак ихлас-саф булдым, гөнаһ эш кылудан сакландым.
[25] Аның алдында тәкъвалыгымны, пакьлегемне күреп, Раббы миңа әҗерен кайтарды.
[26] Тугры кешегә Син тугрысың, күңеле керсезгә мөгамәләң керсездер.
[27] Пакь кешегә пакьлек кыласың, хәйләкәргә исә хәйлә корасың.
[28] Мазлумнарны Син яклыйсың, карашың белән тәкәббернең башын түбән идерәсең.
[29] Шәм-чырагым – Синдер, Раббым! Караңгылыгымны Раббы яктырта!
[30] Аллаһы ярдәме белән мин дошман яуларын җиңәм, Аның ярдәме белән диварларны кичәм.
[31] Аллаһының юлы кимчелексез, әйткән сүзе саф-пакьтер! Аңа сыгынган һәр кеше өчен калкан Ул!
[32] Раббыдан башка тагын берәр алла бармы?! Аллабыздан башка икенче бер кыяташ бармы?!
[33] Аллаһы – миңа көч-куәт бирүче, барыр юлымны хәвефсез кылучы.
[34] Аякларымны боланныкыдай җитез кыла, биеклекләрдә мине тотрыклы итә.
[35] Кулларымны сугыш һөнәренә өйрәтә, бакыр җәядән ук атарга көч бирә.
[36] И Раббым, Син миңа коткаручы калканыңны бирдең, Синең ярдәмең мине биекләргә күтәрә.
[37] Син минем барыр сукмагымны киңәйтәсең, аякларым шуңа ышанычлы атлый.
[38] Эзәрлекли барып, дошманымны тар-мар иттем, кырып бетермичә кире борылмадым.
[39] Шундый итеп тукмадым, издем ки, җирдән калыкмас иттем – аяк астында ятып калдылар.
[40] Сугышыр өчен миңа көч бирдең Син, миңа каршы чыкканнарны аягым астына салдың.
[41] Дошманнарны борылып качарга мәҗбүр иттең Син – миңа үчлеләрне шулай тар-мар иттем.
[42] Ярдәмгә чакырдылар, тик аларга котылу насыйп булмады, Раббыга ялвардылар, тик Ул жавап бирмәде.
[43] Мин аларны җирдәге тузан кебек туздырып аттым, урам пычрагыдай таптап-издем.
[44] Халык фетнәсеннән мине Син коткардың, кавемнәр өстеннән мине баш итеп калдырдың – мин белмәгән кабиләләр миңа хезмәт итә.
[45] Каршымда билләрен бөгәләр, тавышымны ишетүгә, буйсыну белдерәләр.
[46] Рухлары сынып, калтыранып кальгаларыннан чыгалар.
[47] Раббы – тере Заттыр! Минем Кыяма мактау-шөкерләр яусын! Мине коткаручы Кыя, минем Аллам күкләргә күтәреп макталсын!
[48] Ул – минем өчен Үч алучы, чит кавемнәрне миңа Буйсындыручы,
[49] мине дошманнарымнан Йолып алучы, миңа каршы чыгучылардан мине Өстен итүче, залимнәрдән Коткаручы.
[50] Шуның өчен, и Раббы, чит кавемнәр алдында Сиңа рәхмәтләр укырмын, исемеңә мәдхияләр җырлармын!
[51] Үзең куйган патшага Син бөек җиңүләр насыйп итәсең, Май сөрткән затың Давытка һәм аның нәсел-нәсәбенә мәңгелек мәрхәмәтеңне күндерәсең.