[1] Quapropter praetermittentes inchoationis Christi sermonem ad perfectionem feramur, non rursum iacientes fundamentum paenitentiae ab operibus mortuis et fidei ad Deum,
[2] baptismatum doctrinae, impositionis quoque manuum, ac resurrectionis mortuorum et iudicii aeterni.
[3] Et hoc faciemus, si quidem permiserit Deus.
[4] Impossibile est enim eos, qui semel sunt illuminati, gustaverunt etiam donum caeleste et participes sunt facti Spiritus Sancti
[5] et bonum gustaverunt Dei verbum virtutesque saeculi venturi
[6] et prolapsi sunt, rursus renovari ad paenitentiam, rursum crucifigentes sibimetipsis Filium Dei et ostentui habentes.
[7] Terra enim saepe venientem super se bibens imbrem et generans herbam opportunam illis, propter quos et colitur, accipit benedictionem a Deo;
[8] proferens autem spinas ac tribulos reproba est et maledicto proxima, cuius finis in combustionem.
[9] Confidimus autem de vobis, dilectissimi, meliora et viciniora saluti, tametsi ita loquimur;
[10] non enim iniustus Deus, ut obliviscatur operis vestri et dilectionis, quam ostendistis nomini ipsius, qui ministrastis sanctis et ministratis.
[11] Cupimus autem unumquemque vestrum eandem ostentare sollicitudinem ad expletionem spei usque in finem,
[12] ut non segnes efficiamini, verum imitatores eorum, qui fide et patientia hereditant promissiones.
[13] Abrahae namque promittens Deus, quoniam neminem habuit, per quem iuraret maiorem, iuravit per semetipsum
[14] dicens: “ Utique benedicens benedicam te et multiplicans multiplicabo te ”;
[15] et sic longanimiter ferens adeptus est repromissionem.
[16] Homines enim per maiorem sui iurant, et omnis controversiae eorum finis ad confirmationem est iuramentum;
[17] in quo abundantius volens Deus ostendere pollicitationis heredibus immobilitatem consilii sui, se interposuit iure iurando,
[18] ut per duas res immobiles, in quibus impossibile est mentiri Deum, fortissimum solacium habeamus, qui confugimus ad tenendam propositam spem;
[19] quam sicut ancoram habemus animae, tutam ac firmam et incedentem usque in interiora velaminis,
[20] ubi praecursor pro nobis introivit Iesus, secundum ordinem Melchisedech pontifex factus in aeternum.