[1] Бундан сонъ Иса Галилея голюнинъ (яни Тиберия голюнинъ) башкъа ялысына кетти.
[2] Онынъ пешинден чокъ адам юре эди. Олар Исанынъ хасталаргъа япкъан аджайип ишлерини корьмеге истей эдилер.
[3] Иса дагъгъа чыкъып, о ерде озь шегиртлеринен отурды.
[4] Еудийлернинъ Песах Байрамы якъынлаша эди.
[5] Иса бакъып, чокъ халкъ топлашып, Онынъ тарафына келеяткъаныны корьди. О, Филиптен: – Бу адамларны тойдурмакъ ичюн къайдан отьмек сатын алайыкъ? – деп сорады.
[6] Иса бу сёзлерни оны сынамакъ ичюн айтты, Озю исе не япаджагъыны биле эди.
[7] – Эки юз динаргъа отьмек сатын алсакъ биле, оларнынъ эр бирине бирер парча тиймейджек! – деп джевап берди Филип.
[8] О вакъыт шегиртлеринден бири, Симон Пётрнынъ къардашы Андрей Исагъа:
[9] – Бу ерде бир огъланда беш арпа отьмек ве эки балыкъ бар, лякин бу къадар адам ичюн о недир? – деди.
[10] – Адамларны ерге отуртынъыз, – деди Иса. О ерде чокъ от бар эди. Адамлар ерге отурдылар. Анда акъайларнынъ сайысы беш бинъге якъын эди.
[11] Иса отьмеклерни алып, шукюр дувасыны окъуды да, отургъанларгъа, ким не къадар истесе, даркъатты. Балыкъларны да даркъатты.
[12] Адамлар ашап тойгъан сонъ, Иса Озь шегиртлерине: – Къалгъан парчаларны джыйып алынъыз, ич бир шей ёкъ олмасын, – деди.
[13] Шегиртлер, адамлар ашагъан беш арпа отьмегинден къалгъан парчаларны джыйып, он эки сепет толдурдылар.
[14] Адамлар, Иса косьтерген бельгини корип: – Керчектен де, бу – дюньягъа келеяткъан Пейгъамбердир, – дедилер.
[15] Иса исе, адамлар келип, Оны тутмагъа ве падиша япмагъа истегенлерини билип, кене бир Озю дагъгъа котерильди.
[16] Акъшам олгъан сонъ, Исанынъ шегиртлери голь боюна бардылар.
[17] Къайыкъкъа минип, гольнинъ о бир тарафындаки Къафарнаум шеэрине ёл алдылар. Энди къаранлыкъ тюшкен, Иса исе оларнынъ алдына даа кельмеген эди.
[18] Кучьлю ель котерилип, гольнинъ сувларыны далгъаландырды.
[19] Олар ялыдан беш-алты километр узакълашкъан сонъ, голь устюнден юрген, къайыкъкъа якъынлашкъан Исаны корьдилер ве пек къоркътылар.
[20] – Бу – Меним! Къоркъманъыз! – деди оларгъа Иса.
[21] Олар Исаны къайыкъкъа алмагъа истедилер, ве шу ань къайыкъ олар бараджакъ ялыгъа етти.
[22] Эртеси куню гольнинъ башкъа тарафында къалгъан халкъ о ерде олгъан къайычыкътан гъайры къайыкъ олмагъаныны, Иса шегиртлеринен берабер къайыкъкъа минмегенини, шегиртлери ялынъыз озьлери кеткенлерини корьди.
[23] О вакъыт башкъа къайыкълар Тибериядан кетип, халкъ Рабби шукюр эткен отьмекни ашагъан ерге кельди.
[24] Халкъ не Исанынъ, не шегиртлерининъ о ерде олгъанларыны корип, къайыкъларгъа минип, Исаны къыдырып, Къафарнаумгъа кельдилер.
[25] Оны гольнинъ о бир тарафында тапып: – Равви, Сен бу ерге не вакъыт кельдинъ? – деп сорадылар.
[26] Иса оларгъа шойле джевап берди: – Сизге керчектен догърусыны айтам: сиз Мени бельгилеримни корьгенинъиз ичюн дегиль, отьмек тойгъандже ашагъанынъыз ичюн къыдырасыз.
[27] Сиз кечип-кетеджек аш ичюн дегиль, эбедий омюрге етеджек аш ичюн чалышынъыз. Оны сизге тек Инсан Огълу берип олур. Алла-Баба Озь разылыкъ муурини Онъа басты.
[28] Халкъ Исадан: – Алла ичюн насыл ишлер япып беджермек керекмиз? – деп сорады. Иса:
[29] – Алла ичюн бойле иш япмакъ керек: Онынъ Ёллагъанына иман этмектир, – деди.
[30] – Биз корейик ве иман этейик деп, насыл бельги косьтереджексинъ? Не иш беджереджексинъ? – деди халкъ.
[31] – Язылгъаны киби, «оларгъа коктеки отьмекни берди», ве баба-деделеримиз сахрада маннаны ашай эдилер.
[32] Иса оларгъа: – Сизге керчектен догърусыны айтам: сизге коктеки отьмекни берген киши Муса дегиль эди. Акъикъий коктеки отьмекни сизге Бабам бере.
[33] Алла берген отьмек коктен тюше ве дюньягъа омюр багъышлай, – деди.
[34] Олар: – Эфенди, бойле отьмекни бизге эр вакъыт берип тур! – деди Исагъа.
[35] Иса исе оларгъа: – Аят отьмеги – Мендирим. Манъа кельген адам ич бир вакъыт ач къалмаз, Манъа иман эткен адам ич бир вакъыт сувсамаз.
[36] Лякин Мен сизге айткъан олсам да, Мени корьген олсанъыз да, иманынъыз даа ёкъ.
[37] Бабам Манъа берген эр бир адам Манъа келеджек. Манъа келеджек адамны исе ич бир вакъыт къувып чыкъармам.
[38] Мен Озь истегимни дегиль, Мени ёллагъан Бабамнынъ истегини беджермек ичюн коктен тюштим.
[39] Мени Ёллагъаннынъ ирадеси исе – Онынъ Манъа берильген адамларындан ич бирини джоймамакъ ве сонъки кунюнде эр бирини тирильтмектир.
[40] Бабамнынъ ирадеси даа шунда ки, Онынъ Огълуны корьген ве Онъа иман эткен эр бир адам эбедий омюрни алсын. Мен оларны сонъки куньде тирильтеджем, – деди.
[41] Сонъ еудийлер Исагъа къаршы мырылдап башладылар, чюнки О: «Мен коктен тюшкен отьмек олам», деген эди. Олар:
[42] – Бу, Юсуфнынъ огълу Иса дегильми? Биз Онынъ бабасыны да, анасыны да танымаймызмы? Сонъ О: «Мен коктен тюштим», деп насыл айта билир? – дей эдилер.
[43] – Озьара мырылдаманъыз! – деди оларгъа Иса.
[44] – Адамны Мени ёллагъан Бабам джельп этмесе, о, Манъа келип оламаз. Манъа кельген адамны исе сонъки куньде тирильтеджем.
[45] Пейгъамберлернинъ Языларында язылгъаны киби, Алла оларнынъ эписини огретеджек. Бабамны эшиткен ве Ондан огренген эр бир адам Манъа келе.
[46] Алладан Кельгенден гъайры ич бир адам Бабаны корьмеди. Бабаны тек О, корьди.
[47] Сизге керчектен догърусыны айтам: Манъа иман эткен эр ким эбедий аяткъа саиптир.
[48] Мен – аят отьмеги олам.
[49] Бабаларынъыз сахрада маннаны ашаса да, ольдилер.
[50] Амма коктен кельген отьмек ойле дегиль: оны ашагъан адам ольмейджек.
[51] Мен – коктен кельген тири отьмек олам. Бу отьмекни ашагъан адам эбедий яшайджакъ. Мен береджек отьмек – беденимдир, оны дюньягъа аят багъышламакъ ичюн береджем.
[52] О вакъыт еудийлер: – Бу адам Озь беденини бизге ашамагъа насыл этип бере билир? – деп озьара давалашып башладылар.
[53] Иса оларгъа шай деди: – Сизге керчектен догърусыны айтам: эгер Инсан Огълунынъ беденини ашамасанъыз ве Онынъ къаныны ичмесенъиз, сизде аят олмаз.
[54] Меним беденимни ашагъан ве къанымны ичкен адамда эбедий аят бар. Мен оны сонъки куньде тирильтеджем.
[55] Меним беденим – акъикъий аш, къаным – акъикъий ичимликтир.
[56] Беденимни ашагъан ве къанымны ичкен адам Менде яшай, онда Мен де яшайым.
[57] Мени тири Баба ёллады, ве Мен Бабамнынъ ярдымынен яшайым. Бойле де, Мени ашайджакъ адам да Меним ярдымымнен яшайджакъ.
[58] Коктен тюшкен отьмек будыр. О, бабаларынъыз ашагъан отьмекке ошамай. Олар оны ашаса да, ольдилер. Бу отьмекни ашайджакъ адам исе эбедий яшайджакъ.
[59] Иса бу сёзлерни Къафарнаумдаки синагогада адамларны огреткен вакъытта айтты.
[60] Онынъ чокъ шегиртлери бу лафларны эшитип: – Сёзлеринъ пек къыйындыр! Оларны ким динълейджек? – дедилер.
[61] Иса ичинде, шегиртлерининъ мырылдагъаныны билип: – Сёзлерим сизни ёлдан урамы?
[62] Я Инсан Огълунынъ эвель олгъан ерине котерильгенини корьсенъиз, не оладжакъ?
[63] Рух аятны багъышлай, беден исе ич бир файда кетиралмай. Меним сизге айткъан сёзлерим – Рух ве аяттыр.
[64] Лякин аранъызда имансыз къалгъанлар да бар, – деди. Ким имансыз олгъанларыны ве ким Оны сатаджагъыны Иса башындан биле эди.
[65] – Шунынъ ичюн де Мен: «Бабам ёл бермесе, ич кимсе Манъа келип оламаз», дегеним, – деди О.
[66] Бундан сонъ чокъ шегиртлери арткъа къайтты ве энди Исанынъ пешинден юрмей эдилер.
[67] Иса он эки шегиртинден: – Сиз де кетмеге истейсизми? – деп сорады.
[68] – Рабби, – деди Симон Пётр. – Биз кимге барайыкъ? Сенде эбедий аятнынъ сёзлери бар.
[69] Биз инандыкъ ве бильдик ки, Сен – Алланынъ Азизи оласынъ.
[70] Иса оларгъа деди: – Сизни он эки этип сайлагъан Озюм дегильми? Лякин аранъыздан бири – Шейтандыр.
[71] Иса буны Симон Искариот огълу Иуда акъкъында айтты. О, он эки шегирттен бири олып, Исаны сатаджакъ эди.