[1] Бетания деген койде Лазар адлы бир адам хаста ята эди. Мерьем ве Марта адлы тата-къардаш да бу койден эдилер.
[2] Раббиге къокъулы ягъ якъаджакъ ве Онынъ аякъларыны сачларынен сюртип къурутаджакъ шу Мерьем эди. Хаста яткъан Лазар Мерьемнинъ агъасы эди.
[3] Тата-къардаш Исагъа: «Рабби, Сенинъ севимли достунъ хаста олып ята», – деп хабер ёлладылар.
[4] Иса буны эшитип: – Бу хасталыкъ олюмнен битмейджек, лякин о, Алланынъ шуретине себеп оладжакъ. Алланынъ Огълу онынъ ярдымынен шурет къазанаджакъ, – деди.
[5] Иса Мартаны, онынъ къызкъардашыны ве Лазарны севе эди.
[6] Амма Лазарнынъ хаста олып яткъаныны бильсе де, олгъан еринде даа эки кунь къалды.
[7] Бундан сонъ О, шегиртлерине: – Кене Еудиеге барайыкъ, – деди.
[8] – Равви, – деди шегиртлери, – якъында еудийлер Сени ташларнен ольдюрмеге чаресини къыдыра эдилер. Сен кене о ерге бармагъа истейсинъми?
[9] Иса бойле джевап берди: – Бир куньде он эки саат оламы? Ким куньдюз юрсе, сюрюнмей, чюнки бу дюньянынъ ярыгъыны коре.
[10] Гедже юрген исе сюрюне, чюнки онда ярыкъ ёкъ.
[11] – Бу сёзлерни айтып, оларгъа: – Достумыз Лазар юкълап къалды, лякин Мен оны уятмагъа кетем, – деди.
[12] – Рабби, эгер о юкълап къалгъан олса, тюзелир, – деди шегиртлери.
[13] Лякин Иса Лазарнынъ ольгени акъкъында айта эди. Шегиртлер исе, Иса адий юкъу акъкъында айтты, деп тюшюне эдилер.
[14] Сонъ Иса оларгъа ачыкътан айтты: – Лазар ольди.
[15] Мен о ерде олмагъаныма сиз ичюн къуванам, чюнки шимди иман этеджексиз. Энди айдынъыз, онынъ янына барайыкъ.
[16] О вакъыт, «Эгиз» адландырылгъан Тома башкъа шегиртлерге: – Айдынъыз, биз де кетейик, Онен берабер олейик! – деди.
[17] Иса о ерге барып, Лазарнынъ къабирде яткъанына дёрт кунь олгъаныны бильди.
[18] Бетания кою Ерусалимге якъын, къарарнен учь километр узакълыгъында эди.
[19] Мартагъа ве Мерьемге, агъасынынъ ольгени себебинен оларнынъ гонълюни алмакъ ичюн, чокъ еудийлер кельген эдилер.
[20] Марта Исанынъ кельгенини эшитип, Оны къаршыламагъа чыкъты. Мерьем исе эвде отура эди.
[21] – Рабби! – деди Марта Исагъа. – Эгер Сен бу ерде олгъан олсанъ, меним агъам ольмез эди.
[22] Амма шимди де билем ки, Сен Алладан не истесенъ, Алла Санъа береджек.
[23] – Сенинъ агъанъ тириледжек, – деди Иса.
[24] – Билем, эписи тириледжек вакъытта, сонъки куньде тириледжек, – деди Марта.
[25] Иса онъа шойле деди: – Мен тирилюв ве аят олам. Манъа иман эткен адам ольсе де, яшайджакъ.
[26] Яшайышында Манъа иман эткен эр ким ич бир вакъыт ольмейджек. Бунъа инанасынъмы?
[27] – Эбет, Рабби, – деди Марта. – Дюньягъа келеяткъан Месих, Алланынъ Огълу Сен олгъанынъа инанам.
[28] Буны айткъан сонъ, Марта барып, къызкъардашы Мерьемни чагъырды. – Оджа бу ерде, О сени чагъыра, – деди гизлиден Мерьемге.
[29] Мерьем буны эшиткенинен, ашыкъып еринден турды да, Исанынъ янына барды.
[30] Иса даа койге кирмезден, Марта Оны къаршылагъан ерде беклеп тура эди.
[31] Мерьемнен берабер эвде отургъан, онъа теселли берген еудийлер, онынъ ашыкъып еринден турып тышарыгъа чыкъкъаныны корьдилер ве, Мерьем къабирге барып агъламагъа кетти, деп, онынъ артындан бардылар.
[32] Мерьем Иса тургъан ерге келип, Оны корьди де, аякълары тюбюне озюни ташлап: – Рабби! – деди. – Эгер Сен шу ерде олгъан олсанъ, Меним агъам ольмез эди!
[33] Иса Мерьемнинъ де, онен кельген еудийлернинъ де агълагъанларыны корьгенинен, руху чорланды, юреги сызлады.
[34] – Оны не ерге къойдынъыз? – деп сорады о. – Эфенди, барып корь, – дедилер онъа.
[35] Исанынъ козьлери яшланды.
[36] Еудийлер: – Бакъынъыз, оны не къадар севе экен, – дедилер.
[37] Лякин олардан базылары: – Мына бу адам кёрнынъ козьлерини ачты. Лазарны да ольмейип къалмасы ичюн бир шей япар экенми? – дедилер.
[38] Исанынъ руху кене чорланды. Иса къабирге кельди. Къабир бир къоба ичинде олып, онынъ агъзына таш къоюлгъан эди.
[39] Иса: – Ташны алып четке къоюнъыз! – деди. Олюнинъ татасы Марта Онъа: – Рабби, о къабир ичине къоюлгъанына дёрт кунь олды, энди къокъусы чыкъкъандыр, – деди.
[40] – «Эгер иман этсенъ, Алланынъ шерефини кореджексинъ», деп санъа айтмадыммы? – деди Иса.
[41] Сонъра адамлар ташны четке чектилер. Иса исе козьлерини кокке котерип: – Баба, Мени эшиткенинъ ичюн Санъа шукюр, – деди.
[42] – Сен Мени эр вакъыт эшиткенинъни билем, лякин бу сёзлерни шу ерде тургъан халкъ ичюн, олар Мени Сен ёллагъанынъа инанаджакълары ичюн дедим.
[43] Шойле деди де, къатты сеснен: – Лазар, тышарыгъа чыкъ! – деп къычырды.
[44] О вакъыт, къоллары-аякълары безге сарылгъан, бетине явлукъ багълангъан, эвель олю олгъан адам чыкъып кельди. – Оны чезинъиз, кетсин, – деди Иса адамларгъа.
[45] Мерьемнен кельген еудийлернинъ чокълугъы Исанынъ япкъан ишини корип, Онъа иман эттилер.
[46] Базылары исе барып, Исанынъ япкъаныны фериселерге айтып бердилер.
[47] Ондан сонъ баш руханийлер ве фериселер Шуранынъ топлашувыны яптылар. – Бу адам чокъ бельгилер косьтере. Биз не япайыкъ? – дедилер озьара.
[48] – Эгер О, бойле девам этсе, биз исе кедер этмесек, Онъа эписи иман этеджек. Римлилер келип, топрагъымызны да, миллетимизни де басып алырлар.
[49] Олардан бири, о йылы биринджи баш руханий олгъан Каяфа: – Сиз ич бир шей бильмейсиз!
[50] Бутюн миллет гъайып олгъанындан, халкъ ичюн бир адам оледжеги яхшы олур. Буны тюшюнмединъизми? – деди.
[51] Бу сёзлерни о озь истегинден айтмагъан эди. Амма о йыл биринджи баш руханий олып, пейгъамберлик япты, Исанынъ шу еудий миллет ичюн оледжегини эвельден айтты.
[52] Исагъа тек шу миллет ичюн дегиль, дюньяда даркъалып кеткен, Алланынъ бутюн эвлятларыны да топлап бирлештирмек ичюн ольмек керек эди.
[53] О куньден башлап, олар Исаны ольдюрмек къарарына кельдилер.
[54] Шунынъ ичюн Иса энди еудийлер арасында ачыкъ юрмей эди. О ерден чыкъып, сахрагъа якъын олгъан топрагъына, Эфраим шеэрине барды. Шу ерде шегиртлеринен берабер къалды.
[55] Еудийлернинъ Песах Байрамы якъынлаша эди. Байрамдан эвель элялланмакъ ичюн, адамлар мемлекетнинъ эр тарафындан Ерусалимге кельдилер.
[56] Олар Исаны къыдыра эдилер, Алланынъ Сарайы азбарында топлашып, бири-биринден: «Насыл тюшюнесиз, О, байрамгъа кельмез экенми?» – деп сорай эдилер.
[57] Баш руханийлер ве фериселер исе Исаны якъаламагъа истеп, кимде-ким Онынъ къаерде олгъаныны бильсе, хабер этсин, деген эмирни чыкъардылар.