[1] Бундан сонъ Тиберия голю ялысында Иса кене шегиртлерине корюнди. Озюни бойле этип косьтерди:
[2] Симон Пётр, «Эгиз» адландырылгъан Тома, Галилеянынъ Кана шеэринден олгъан Натанель, Зебедайнынъ огъуллары ве башкъа эки шегирт бир ерде эдилер.
[3] Симон Пётр башкъаларына: – Мен балыкъ тутмагъа кетем, – деди. – Биз де сеннен берабер барайыкъ, – деди олар. Сонъ барып, олар къайыкъкъа миндилер. Лякин шу геджеси ич бир шей тутмадылар.
[4] Кунь догъгъанда, Иса ялыда турмакъта эди. Шегиртлер Онынъ Иса олгъаныны анъламадылар.
[5] – Достлар, сиз балыкъ тутмадынъызмы? – деп сорады Иса олардан. – Ёкъ, – деди олар.
[6] – Балыкъ сачманъызны къайыкънынъ онъ тарафындан ташланъыз, тутарсыз, – деди Иса. Олар сачманы ташладылар ве, балыкъ о къадар чокъ олгъанындан, оны чыкъарып оламадылар.
[7] О вакъыт Исанынъ севимли шегирти: – О, Раббидир! – деди Пётргъа. Симон Пётр Онынъ Рабби олгъаныны эшиткенинен, эвельден чыкъарып ташлагъан усть урбасыны кийди де, озюни гольге атты.
[8] Башкъа шегиртлер исе балыкъкъа толу сачманы чекип, къайыкъта кельдилер. Олар ялыгъа якъын, къарарнен 100 метр авлакъта эдилер.
[9] Ялыгъа чыкъкъанларында, янгъан комюрнинъ устюнде къавурылгъан балыкъны ве янында тургъан отьмекни корьдилер.
[10] Иса оларгъа: – Бир къач шимди туткъан балыкъларынъызны кетиринъиз, – деди.
[11] Симон Пётр барып, сачманы ялыгъа чекип чыкъарды. Онынъ ичинде 153 дане балабан балыкъ бар эди. Балыкълар чокъ олгъанына бакъмадан, сачма йыртылмагъан.
[12] Иса шегиртлерине: – Айдынъыз, сабалыкъ ашанъыз, – деди. Олардан ич бирининъ: «Сен кимсинъ?» – деп сорамагъа джесарети олмады, Онынъ Рабби олгъаныны анъладылар.
[13] Иса якъынджа келип, отьмекни алды ве оларгъа берди. Балыкъны да шойле болип берди.
[14] Бойледже, Иса, олюлерден тирильген сонъ, учюнджи кере шегиртлерине корюнди.
[15] Сабалыкъ ашагъан сонъ, Иса Симон Пётрдан сорады: – Юхан огълу Симон, сенинъ Манъа олгъан севгинъ буларнынъ севгисинден зиядеми? – Эбет, Рабби! Мен Сени севгенимни Озюнъ билесинъ де, – деди Онъа Пётр. – Къозуларымны ашат, – деди онъа Иса.
[16] Экинджи кере Иса Пётрдан кене сорады: – Юхан огълу Симон, сен Мени севесинъми? – Эбет, Рабби! Сени севгенимни Озюнъ билесинъ де, – деди Пётр Онъа. – Къойларымны бакъ, – деди онъа Иса.
[17] Сонъ учюнджи кере Пётрдан сорады: – Юхан огълу Симон, сен Мени севесинъми? Озюнден учюнджи кере: «Мени севесинъми?» деп сорагъанына Пётрнынъ джаны агъырды. – Рабби! Сен эр шейни билесинъ, мен Сени севгенимни де билесинъ, – деди Пётр. Иса онъа шойле деди: – Къойларымны ашат!
[18] Санъа керчектен догърусыны айтам: яш олгъан вакътынъда къушагъынъны озюнъ багълап, истеген ерге бара эдинъ. Лякин къартайгъан вакътынъда къолларынъны узатаджакъсынъ ве башкъа бириси санъа къушакъны багълап, сени истемеген ерге алып бараджакъ.
[19] Иса бу сёзлерни, Пётр насыл олюмнен олип, Алланы шерефлейджегини бильдирмек ичюн, айтты. Сонъ онъа: – Меним артымдан юр! – деди.
[20] Пётр айланып, оларнынъ пешинден Исанынъ севимли шегирти кельгенини корьди. Эвельден бу шегирт акъшамлыкъ ашагъанда, Исанынъ кокрегине башыны къойып: «Рабби, Сени ким сатаджакъ?» – деп сорагъан эди.
[21] Пётр оны корип, Исадан: – Рабби, онъа не оладжакъ? – деп сорады.
[22] Иса онъа: – Эгер Мен кене кельгенимдже, онынъ яшагъаныны истесем, сенинъ ишинъ не? Сен Меним артымдан юре бер, – деди.
[23] Бойледже, иманлылар арасында, бу шегирт ольмейджек, деген лаф даркъалды. Амма Иса онынъ ольмейджегини айтмады. О, тек: «Эгер Мен кене кельгенимдже, онынъ яшагъаныны истесем, сенинъ ишинъ не?» – деди.
[24] Мына бу шегирт бу ишлернинъ эписине шаатлыкъ этип, оларны язып алды. Онынъ шаатлыгъы акъикъат олгъаныны билемиз.
[25] Иса япкъан даа чокъ ишлер бар. Олар бирер-бирер язылгъан олса, фикиримдже, язылгъан китаплар бутюн дюньягъа биле сыгъмаз эди.