[1] Афтанынъ биринджи куню саба эрте, даа къаранлыкъ олгъанда, магдалалы Мерьем къабирнинъ янына келип, къабир агъзындаки ташнынъ авдарылгъаныны корьди.
[2] О, чапып, Симон Пётргъа ве башкъа, Исанынъ севимли шегиртине кельди де: – Олар Раббини къабирден алып кеткенлер, Оны не ерге къойгъанларыны бильмеймиз, – деди.
[3] Шу ань Пётр ве башкъа шегирт чыкъып, къабир тарафына кеттилер.
[4] Экиси берабер чапып бардылар. Амма о шегирт Пётрдан тездже чапып, къабирге биринджи барып етти.
[5] О эгилип ичериге козь ташлады, о ерде тек кетен безлер яткъаныны корьди, лякин озю къабирге кирмеди.
[6] Онынъ артындан Симон Пётр келип чыкъты ве къабирге кирип, ерде яткъан кетен безлерни корьди.
[7] Исанынъ башына сарылгъан явлукъ исе кетен безлернен берабер дегиль, айыры ерде сарылып къоюлгъан эди.
[8] О вакъыт, эвель кельген шегирт де къабирге кирди ве буны корип, иман этти.
[9] Лякин Иса олюлерден тириледжек, деген Языны олар даа анъламай эдилер.
[10] Сонъ шегиртлер кене озь эвлерине къайтып кеттилер.
[11] Мерьем исе къабирнинъ янында турып, агълай эди. Агълай-агълай, бир эгилип къабир ичине бакъты.
[12] Анда беяз урба кийген эки мелекни корьди. Бири Исанынъ бедени яткъан ернинъ башы уджунда, экинджиси исе аякъ уджунда отура эди.
[13] Олар Мерьемге: – Эй, къадын, сен не ичюн агълайсынъ? – дедилер. – Раббимни алып кеткенлер, Оны къаерге къойгъанларыны бильмейим, – деди о.
[14] Буны айткъанынен, артына айланып, онынъ янында тургъан Исаны корьди. Лякин Онынъ Иса олгъаныны бильмеди.
[15] – Эй, къадын, сен не ичюн агълайсынъ? Кимни къыдырасынъ? – деди онъа Иса. Мерьем Оны багъчаджы белледи. Онъа: – Эфенди, эгер сен Оны алып кеткен олсанъ, къаерге къойгъанынъны манъа айт, мен Оны барып алайым, – деди.
[16] Иса онъа: – Мерьем! – деди. Мерьем айланып, еудий тилинде: – Раввуни! – деди. (Демек, «Оджам».)
[17] – Манъа тийме! – деди Иса Мерьемге. – Мен Бабамнынъ янына даа котерильмедим. Бар да, агъа-къардашларыма шойле айт: «Мен Озь Бабама ве сизинъ Бабанъызгъа, Меним Аллама ве сизинъ Алланъызгъа котерилем».
[18] О вакъыт магдалалы Мерьем шегиртлерге барып: – Мен Раббини корьдим! – деди, Иса онъа нелер айткъаныны да икяе этти.
[19] Шу кунюнинъ акъшамында, афтанынъ биринджи кунюнде шегиртлер, еудий башлыкъларындан къоркъып, эвнинъ къапуларыны къапатып отура эдилер. О вакъыт Иса пейда олды. Шегиртлернинъ ортасында турып, оларгъа: – Селям алейкум! – деди.
[20] Буны айтып, оларгъа къолларыны ве багърыны косьтерди. Шегиртлер Раббини корип, пек севиндилер.
[21] Иса оларгъа кене: – Селям алейкум! Бабам Мени ёллагъан киби, Мен де сизни ойле ёллайым, – деди.
[22] Шойле деп, оларнынъ устюне уфюрди ве: – Мукъаддес Рухны къабул этинъиз, – деди.
[23] – Кимнинъ гуналарыны багъышласанъыз, олар багъышлангъан олур. Кимнинъ гуналарыны багъышламасанъыз, олар багъышланмагъан къалыр.
[24] Он эки шегиртинден бири, «Эгиз» адландырылгъан Тома Иса кельген вакъытта о ерде шегиртлернинъ арасында ёкъ эди.
[25] Башкъа шегиртлер онъа: – Биз Раббини корьдик, – дедилер. Тома оларгъа шойле деди: – Мен Онынъ къолларындаки мых яраларыны корьмегенимдже, Онынъ мых яраларына озь пармагъымны тийдирмегенимдже, къолумны Онынъ багърына къоймагъанымдже, инанмам.
[26] Секиз куньден сонъ Исанынъ шегиртлери кене эвде топлаштылар. Оларнен берабер Тома да эди. Къапулары къапалы олгъан олса да, Иса кельди ве оларнынъ ортасында турып: – Селям алейкум! – деди.
[27] Сонъ Томагъа бакъып: – Пармагъынъны мында къой, Меним къолларыма бакъ. Къолунъны узат да, оны багърыма къой. Энди имансыз олма, иманлы ол! – деди.
[28] Тома Исагъа: – Меним Раббим ве меним Аллам! – деп джевап берди.
[29] Иса онъа шойле деди: – Сен Мени корьгенинъ ичюн инандынъ. Корьмейип инанаджакълар не къадар бахтлылар!
[30] Иса шегиртлерининъ огюнде даа чокъ башкъа, бу китапта язылмагъан бельгилер косьтерди.
[31] Шу исе, Иса – Месих, Алланынъ Огълу олгъанына инанынъыз деп ве инанып, Онынъ Адындан аятны алынъыз деп, язылгъандыр.