[1] Ордуларнынъ РАББИси, Исраильнинъ Алласы, Моав акъкъында бойле дей: – Вай-вай-вай, Нево шеэри! О харап этильди! Кирьятаим шеэри запт этилип, масхара олды, къалеси йыкъылып, масхара олды.
[2] Энди моавлыларнынъ шурети ёкъ олды; Хешбон шеэринде: «Айдынъыз, оларны халкълар арасындан ёкъ этейик», – деп, оларгъа къаршы яманлыкъ япмагъа тюшюнелер. Сен де, Мадмен шеэри, гъайып оладжакъсынъ! Къылыч артынъдан келе!
[3] Хоронаим шеэринде: «Зорбалыкъ! Эр шей харап этильди!» – деп, ярдымгъа къычырып чагъыралар.
[4] Моав йыкъылды, уфакъ балалары фигъан къопарды!
[5] Лухит ерине котерильгенде, токътамайып агълайлар! Хоронаимден тюшкенде, аджджы фигъанлар эшителер!
[6] Къачынъыз, джанынъызны къуртарынъыз! Чёльдеки тикенли чалыгъа ошайджакъсынъыз!
[7] Ишлеринъе ве байлыгъынъа ишангъанынъ ичюн, сен де запт этиледжексинъ, Кемош алласы да озь руханийлеринен ве башлыкъларынен берабер сюргюнликке кетеджек.
[8] Ёкъ этиджи эр шеэрге келеджек, бир шеэр къуртулмайджакъ. Вадий гъайып оладжакъ, тюзлюк бошап къаладжакъ, – дей РАББИ.
[9] – Моавнынъ къабирине чечек алып кетинъиз, о мытлакъа бу яшайыштан кетеджектир, шеэрлери къоркъунчлы шейге чевириледжек, оларда ич кимсе яшамайджакъ.
[10] РАББИнинъ ишини абул-къубул эткен лянет олсун! Къан тёкмектен къылычыны токътаткъан да лянет олсун!
[11] Яшлыгъындан берли Моав къасеветсиз эди, боткъасыны къыбырдатмагъан, савуттан савуткъа тёкюльмеген шарап киби эди, сюргюнликке кетмеди. Онынъ ичюн дадыны джоймады, къокъусы бозулмады.
[12] – Лякин, бакъынъыз, – дей РАББИ, – ойле куньлер келеята ки, оны тёкеджек адамларны ёллайджагъым. Онынъ савутларыны бошатаджакълар, бардакъларыны парлайджакълар.
[13] Ишангъан Бет-Эль шеэри ичюн Исраиль халкъы насыл масхара олгъан олса, Моав да Кемош алласы ичюн ойле масхара оладжакъ.
[14] Сизлер бошуна: «Бизлер кучьлю аскерлер, дженкке азыр адамлармыз», – айтасынъыз.
[15] Моав йыкъылды, шеэрлерине уджюм этильди, энъ яхшы йигитлери къурбан кетти, – дей Падиша, Ады – Ордуларнынъ РАББИсидир.
[16] Моав якъында гъайып оладжакъ, белялар онъа ашыкъып якъынлаша!
[17] Къомшуларынынъ эписи ве адыны таныгъан эр кес, агъланъыз! «Къудрет таягъы, шуретли аса парчаланды», – денъиз.
[18] Эй, Дивон шеэринде яшагъан къыз! Шуретли еринъден тюш, къуру топракъ устюнде отур; Моавны ёкъ этиджи санъа келеджек, къалелеринъни йыкъаджакъ.
[19] Эй, Ароэрде яшагъан къыз! Ёл кенарында тур да бакъ! Къачкъан адамдан, къуртулгъан союндан: «Не олды?» – деп сора.
[20] Моав масхара олды, харапланды. Аджджы-аджджы агъланъыз, Моавнынъ йыкъылгъаны акъкъында Арнон вадийинде илян этинъиз.
[21] Тюзлюкке джеза кельди; Холон, Яхца, Мефаат,
[22] Дивон, Нево, Бет-Диблатаим,
[23] Кирьятаим, Бет-Гъамул, Бет-Меон,
[24] Кериот, Боцра шеэрлери, эм узакъ, эм якъын олгъан Моав топрагъынынъ шеэрлери суд этильди.
[25] Моавнынъ такъаты кесильди, кучю къырылды, – дей РАББИ.
[26] Моавны сархошлатынъыз, РАББИге къаршы котерильди де! Къускъагъы ичинде ятсын, масхара олсун.
[27] Тутулгъан хырсызларнынъ устюнден киби, Исраильнинъ устюнден кульмединъми? Не ичюн онынъ акъкъында лаф эткенде, башынъны салладынъ?
[28] Эй, Моав адамлары! Шеэрлеринъизни ташлап кетинъиз, къаялар арасында сакъланынъыз! Гогерджинлер киби олып, тюпсюз чукъур устюнден юва япынъыз!
[29] Моавнынъ гъурурлыгъы, буюк къопайлыгъы, онынъ озюни юксек туткъаны, кибирлилиги ве магърурлыгъы акъкъында, бурнуны котергени акъкъында эшиттик.
[30] – Мен онынъ арсызлыгъыны билем! – дей РАББИ. – Макътангъаны да бош, ишлери де боштыр!
[31] Онынъ ичюн Моав акъкъында агълайым, бутюн Моав акъкъында фигъан къопарам, Кир-Херес шеэри акъайлары артындан ынъранам.
[32] Эй, Сивма шеэрининъ юзюмлиги, сенинъ ичюн Язер халкъындан чокъ агълайджагъым! Пытакъларынъ денъизнинъ башкъа тарафына узанып, Язернинъ денъизине ете эди. Ёкъ этиджи яз махсулларынъны, пишкен юзюминъни ёкъ этти.
[33] Моавнынъ багъчасындан ве топрагъындан къуванч ве шенълик алынды. Юзюм сыкъкъан ерлерни шарапсыз къалдырдым; кимсе къуванчнен къычырмайып, юзюм басмай. Адамлар къычыралар, амма къуванчнен дегиль.
[34] Хешбондан Элале шеэринедже ярдымгъа чагъыралар; Цоардан Хоронаимгедже, Эглат-Шелишьягъадже, тап Яхац шеэрине баргъандже къычырувлар эшитиле, Нимримнинъ сувлары да къуруйджакъ.
[35] Моавда ибадет тёпелеринде къурбан чалгъанларны, озь аллаларына къокъулы отларны якъкъанларны ёкъ этерим, – дей РАББИ.
[36] – Онынъ ичюн юрегим, къавал киби, Моав ичюн инълей, юрегим, къавал киби, Кир-Херес адамлары ичюн агълай. Бутюн къазангъан байлыгъы гъайып олды.
[37] Эр кеснинъ башы тыраш этильген, сакъалы алынгъан, эр кеснинъ къоллары яралангъан, устьлерине чувал урбасы кийильген.
[38] Моавнынъ эписи дамларында ве эписи сокъакъларында тек агълав эшитиле. Бегенмеген савутны киби, Мен Моавны къырдым, – дей РАББИ.
[39] Моав йыкъылды. Адамлар аджджы-аджджы агълай. Аркъасыны чевирип, насыл масхаралыкъкъа огърады! Чевре-четтекилернинъ эписи Моавны мыскъыллай, о, оларгъа къоркъунчлы шей олды!
[40] РАББИ бойле дей: – Мына, бир къартал киби, душман Моавгъа тез учаджакъ, Моавнынъ устюнде къанатларыны ачаджакъ.
[41] Моавнынъ шеэрлери алынаджакъ, къалелери запт этиледжек. Дерди туткъан къадын киби, о куню кучьлю моавлылар къалтырайджакъ.
[42] РАББИге къаршы котерильгени ичюн, Моав халкъларнынъ арасындан ёкъ оладжакъ.
[43] Эй, Моавда яшагъанлар! Къоркъу, чукъур ве къапкъан – сенинъ къысметинъ! – дей РАББИ.
[44] – Къоркъудан къачкъан чукъургъа тюшеджек, чукъурдан чыкъкъан къапкъангъа тюшеджек! Моавнынъ башына джезалав йылыны ёллайджагъым, – дей РАББИ.
[45] Къачакълар такъаттан кесилип, Хешбон диварларынынъ талдасында токътадылар. Амма Хешбондан атеш янды, Сихоннынъ ортасындан алев чыкъты, Моавнынъ четини, инат адамларнынъ башларыны якъты.
[46] Вай-вай-вай, Моав! Кемошкъа табынгъан халкъ гъайып олды. Огъулларынъ эсирликке кетти, къызларынъ да алынды.
[47] Амма сонъки куньлерде Моавны эсирликтен къайтараджагъым, – дей РАББИ. Моав акъкъында къарарнынъ сонъу.