[1] Иммернинъ огълу Пашхур руханий, РАББИ Эвининъ баш незаретчиси Йирмеянынъ бойле пейгъамберлик эткенини эшиткен сонъ,
[2] Йирмея пейгъамберни урды ве РАББИ Эвининъ юкъары Биньямин Къапусы янында къалыпкъа къойды.
[3] Айланыр куню Пашхур Йирмеяны къалыптан чыкъарды. Йирмея онъа: – РАББИ сенинъ Пашхур адынъны Магор-Миссавив адына чевирди, – деди.
[4] – РАББИ бойле дей: Бакъ! Санъа да, сени севгенлерге де къоркъунчлы шей оладжакъ. Козьлеринънинъ огюнде душманлар оларны къылычнен ольдюреджеклер. Вавилон падишасынынъ къолуна бутюн Ехуданы береджегим, о, базыларыны къылычнен ольдюреджек, базыларыны Вавилонгъа сюргюн этеджек.
[5] Душманларнынъ къолларына бу шеэрнинъ бутюн байлыгъыны: бутюн барлыкъ-вариетини, эписи къыйметли шейлерини, Ехуда падишаларынынъ эписи зенгинликлерини береджегим. Олар эписини чайпап аладжакълар ве Вавилонгъа алып кетеджеклер.
[6] Сен, Пашхур, ве эвинъде эписи яшагъанлар сюргюнликке кетеджексинъиз. Вавилонгъа келип, анда оледжексинъ ве анда джыйыладжакъсынъ. Сен ялан пейгъамберлик эткен севимли достларынъ да сеннен оладжакълар.
[7] – Мени алдаттынъ, я РАББИ, мен алдандым; менден кучьлю олып, мени енъдинъ. Эр кунь устюмден кулелер, эр кес мени мыскъыллай.
[8] Лафымны башлар-башламаз, зорбалыкъ акъкъында багъырам, хырсызлыкъ акъкъында къычырам. РАББИнинъ сёзю ичюн мени яманлайлар, эр кунь меним устюмден кулелер.
[9] «Бир даа РАББИни акъылларына кетирмейджегим, Ады акъкъында бир даа айтмайджагъым», – деп тюшюндим, амма юрегимде бир атеш киби янды, кемиклеримни якъкъан дайын олды. Оны ичимде тутмагъа тырыштым, амма оламадым.
[10] Этрафымда чокъ лафларны эшиттим, орталыкъны къоркъу къаплады. «Оны чакъынъыз! Эр кеске айтып берсинлер», – дейлер. Меннен муаббет яшагъанларнынъ эписи энди абынгъанымны беклеп отуралар; «Бельки, алданаджакъ да, сонъ оны енъип, джезалармыз», – дейлер.
[11] Амма меннен РАББИ, къоркъунчлы дженкчи кибидир. Бунынъ ичюн мени къувалагъанлар абынырлар ве мени енъалмазлар, буюк масхара оладжакълар. Ниетлерини беджермейджеклер, лякин эбедиен масхара оладжакълар, ич бир вакъыт адамларнынъ акъылларындан чыкъмайджакъ.
[12] Ордуларнынъ РАББИси! Сен догъру адамны сынайсынъ, акъылыны ве юрегини коресинъ. Оларны джезалайджагъынъны корейим, давамны Сенинъ къолунъа бердим де!
[13] РАББИге йырланъыз, РАББИни макътанъыз! О, фукъаренинъ джаныны яманларнынъ къолундан къуртарды!
[14] Догъгъан кунюм лянет олсун! Анам мени тапкъан куню хайырлы олмасын!
[15] Бабама: «Огълунъ олды!» – хаберини кетирген, оны пек къувандыргъан адам лянет олсун!
[16] О адам, РАББИ аджымаздан йыкътыргъан шеэрлер киби олсун! Саба къычырувларны, уйледе телюке багъырувны эшитсин!
[17] О мени анамнынъ къурсагъында ольдюргейди, анам манъа мезар олгъайды, къурсагъы да эбедий юклю къалгъайды.
[18] Анамнынъ къурсагъындан неге чыкътым? Дерт ве къаарь корьмеге, куньлеримни масхаралыкъ ичинде битирмегеми?